DE HUIZEN STORTTE IN . . . .

Je kan het haast niet geloven. Water heeft
zoveel kracht, het spoelt gewoon huizen
die in de stroom staan totaal weg.
Je zag af en toe huizen bewegen terwijl de
bewoners er nog in zaten. In het water
dreef alles uit andere kapotte huizen,
een onvoorstelbare rommel waar wij
tussendoor moesten varen.
Gelukkig zat er een ladder tussen !!
Die namen wij mee in de boot. Bij een huis
dreven wij per ongeluk tegen het raam
van de eerste verdieping, de ruit vloog er,
compleet met sponning spontaan uit,
binnen zat een oude vrouw aan tafel,
zij keek niet naar ons, zij zat met een
tafelkleedje in haar armen geklemd,
net of ze dat mee wilde nemen.
Op tafel stond een klein kistje met een
sleuteltje er op, er zat geld en papieren in.
Ze heeft nooit geweten dat ze door ons
 uit haar huisje is gehaald. Toen we na
 een uurtje weer langs dat huisje k
wamen was het huisje weg, het stond
er niet meer !!

Een man stond tegen de ruit van zijn
huis te bonken. Toen hij ons zag ging
het raam open en vroeg hij ons om hem e
n zijn dochterje mee te nemen.
Dat deden wij.. Via de ladder konden
wij het dochtertje aanpakken, dit meisje
 bleek dood te zijn.
We hebben niets gezegd, vader in de boot
gezet en de dochter in zijn armen gegeven..
 hij sprak troostende woorden! We zijn naar
 de dijk gevaren en hebben onze 'geredden'
daar afgegeven..
Wij moesten gelijk weer terug.