Archief

De middelste vinken eten iets kleinere harde zaden die ze met hun kleinere maar toch sterke snavels kraken.
De vinken die op insecten jagen, de zogenaamde insectenvinken, hebben spitse snavels om de kleine insecten
uit de kuilen en gaten uit te graven.

De kleine vinken eten kleine harde zaden die ze met hun (piep) kleine maar toch sterke snavels open maken.

                                  
                                                                    De middelste grondvink
                                                                       De kleine grondvink

De oervink vestigde zich op verschillende Galapagos eilanden. Iedere vinkenpopulatie zag er iets anders uit want
de oervinken waren niet precies gelijk. Ze hadden kleine verschillen in hun groottes en de vormen van hun snavels. Sommige hadden bijvoorbeeld iets grotere en sterkere snavels dan de anderen.
Omdat de omgeving en de leefomstandigheden op elk Galapagoseiland een beetje anders , waren sommige vinken
in het voordeel. Er waren op sommige eilanden bijvoorbeeld meer harde dan zachte zaden, waardoor vinken met
grote snavels beter op deze eilanden konden overleven en hun voordelige eigenschappen aan hun nakomelingen
konden overdragen. Na een heel lange tijd waren de vinken met grote snavels vaker te zien op deze eilanden.
Ze hadden zich zo ontwikkeld dat ze niet meer met vinken met kleine snavels konden paren.
De vinken met grote en kleine snavels zijn dan twee aparte vinkensoorten geworden. Er zijn 13 verschillende
vinkensoorten die we vandaag kunnen zien. Deze verschillende vinkentypen leven in vier verschillende omgevingen (eilanden) en zijn streng aan hun aparte leefomstandigheden (zoals specifiek eten) aangepast.Van de totale 13 vinkensoorten zijn hier 4 vinkentypen afgebeeld. deze verschillende vinkentypen leven in 4 verschillende omgevingen ( eilanden) en zijn streng aan hun aparte leefomstandigheden zoals specefiek eten aan-
gepast.

De grote vinken die harde zaden eten bezitten grote sterke snavels.


                       
                                                      de Grote grondvinken

Toen Charles Darwin, de Engelse natuuronderzoeker , in 1835 op de Galapagos eilanden in de Stille Oceaan aan-
kwam, zag hij dat op elk eiland verschillende vinken leefden. De vinken hadden duidelijk hun eigen kenmerken,
maar toch vertoonden ze ook overeenkomsten. Darwin merkte dat deze vinken op de Galapagos eilanden leken
op een vinkensoort die hij op het vasteland van Zuid-Amerika tegenkwam. Daarom veronderstelde  hij dat alle
vinkensoorten op de verschillende Galapagos eilanden afstammelingen waren van èèn oervinksoort die heel lang
geleden vanuit Zuid-Amerika naar de Galapagos eilanden vloog.

                                      

Rozen zijn zeker al 5000 jaar in cultuur. Mogelijk is de teelt in de buurt van de Indus-vallei of in China het eerst
ontstaan. In ieder geval vervaardigen de oude Perzen al rozenolie uit de bloemblaadjes en wordt er in de oudste
Chinese boeken al over rozen gesproken. Via de Grieken kwam de Perzische rozenteelt bij de Romeinen terecht,
die verzot op rozen raakten en er driftig mee kweekten. De oudste gekweekte rozen stammen uit die Romeinse
cultuur, maar later kreeg de teelt opnieuw een stimulans toen de Europese ridders tijdens de kruistochten naar
Palestina daar de (andere) rozen daar ontdekten en mee naar huis namen. Een gevolg was dat al in de 13e eeuw
in de buurt van Parijs rozenolie werd geproduceerd.

                                                                             

                                                                               Rosa 'Heritage'