Fietsweek GroenPlus

Zondagmorgen in Mechelen de bus opgestapt en abfahren naar Italië. 
De Reschensee (http://nl.wikipedia.org/wiki/Reschenmeer) (hier heeft de alternatieve elfstedentocht plaats!!!) was de startplaats van onze fietstocht die ons in Trento zou brengen.
Alle dagen een 50 tot 60km fietsen tussen fruitbomen, wijnranken, langs rivieren en door oude spoortunnels, langs kleinere en grotere steden, een mix dit alles via mooi aangelegde en zeer bereidbare fietspaden.
Onze uitvalsbasis was gelegen in Töll (http://www.meranerland.com/nl/reisdoelen/vacantieplaatsen/partschins-rabland-toell.html), Hotel Edelweiss (http://www.edelweissferien.com/de/hotel-edelweiss/hotel.html). Van daaruit werd er elke dag per bus of per fiets vertrokken om een nieuw parcours af te leggen.  Via Glürns, Kastelbell naar Töll, naar Merano en Bolzano (hoofdstad van Zuid-Tirol), via Brixen, Klausen richting Bolzano, naar Kaltern, Margreid en Salurn om te eindigen in Trento (hoofdstad van Trentino). Het meest mooie stadje was Merano (http://nl.wikipedia.org/wiki/Meran) en de meest verrassende,  fietsvriendelijke stad is Bozen (of Bolzano) (http://nl.wikipedia.org/wiki/Bozen_(stad)). Wij bevinden ons in Italië maar iedereen spreekt hier Duits (met een "licht" accentje).  
Een zeer ervaren chauffeur, een fantastische gids (juffrouw Nina, ze woont in Lier!), een ongelooflijk,  aangenaam gezelschap wat wil een mens nog meer om een schitterende vakantie door te maken. Ja natuurlijk, eten en drinken. Maar daar hebben we onszelf niets tekort gedaan. 
Meer woorden ga ik er niet aan besteden, beelden zeggen zoveel meer.
Bedankt aan iedereen dat we deel mochten uitmaken van dit geweldig vakantiegezelschap en misschien tot ...        

Foto`s (eigen materiaal)
https://picasaweb.google.com/108550527885156830577/FietsvakantieItalieJuni2012
#slideshow/5756021915488636962 


Ons hotel in Töll

Groepsfoto

Men zegt dat het voor alles eens de eerste keer moet zijn, wel het is zover. Nog nooit heb ik een eigen organisatie moeten afgelasten. De geplande “Midzomernachtrun” gaat NIET door.

 

Sinds april ben ik er mee bezig (eigenlijk al vroeger met aanvragen aan de sportdienst, contacteren van AC Lyra) en blijkbaar liep het van in het begin fout. Mijn aanvraag aan de stad via een goedkeuring van de lokale politie liep volledig de mist in. Dus geen “run” maar … dankzij de bemiddeling van onze sportfunctionaris waren de commissaris en de verantwoordelijke van de stad toch bereid om rond de tafel te zitten. Alles werd uitgeklaard en op 15 mei kreeg ik groen licht van het stadsbestuur (schepencollege). Gelukkig maakte men er me attent op dat ik een milieuvergunning nodig heb. Een milieuvergunning? Ja voor de geluidsoverlast die zou duren tot 2 u ´s nachts. Ik vul de papieren in en breng ze persoonlijk (20/5) naar de milieudienst. Op 29/5 krijg ik enkele bijkomende vragen, wat me zeer raar lijkt want op het in te vullen papier voor de milieuvergunning staan deze vragen niet genoteerd.  Uit beleefdheid tracht ik zo goed mogelijk te antwoorden. Ondertussen zijn we 10 juni en ik heb nog steeds geen milieuvergunning in mijn bezit. Voor mij hoeft het allemaal niet meer ik heb er mijn buik van vol. Volgende zondag vertrek ik op verlof naar Italië, zelfs als de vergunning nog aankomt hoe moet ik iedereen nog overtuigen om op 23 juni aanwezig te zijn aan de atletiekpiste. Flyers en affiches daar is het allemaal te laat voor, mensen hebben voor die datum al andere plannen. Het gaat er wel om zoveel mogelijk sponsorgeld voor het goede doel bij elkaar te brengen. Hopeloze zaak dus.

Misschien had ikzelf alles iets vlugger moeten regelen maar ik was ook nog met andere zaken bezig en net zoals er last-minute reizen zijn kan men van last-minute organisaties (alhoewel 3 maanden lijkt me niet echt op het nippertje) spreken.

 

Dit is echter niet de enige reden. Ondanks mijn zeer uitgebreid sociaal netwerk ben ik er niet in geslaagd om een sponsor te vinden voor de bijkomende onkosten. Ik zou alles zelf kunnen betalen en het nadien recupereren maar dat is de bedoeling niet. Een sponsorloop moet centjes binnenbrengen en niet de uitgaven dekken.   

 

Dus beste vrienden geen midzomernachtrun, geen opbrengst voor het goede doel.

Ben ik hiervan gefrustreerd neen zeker niet maar het laat me wel nadenken om in de toekomst nog iets in onze stad te organiseren. Ik dacht dat er een administratieve vereenvoudiging (dokumenten en toestanden) in onze stad bestond maar blijkbaar toont de realiteit de andere kant van de medaille.  Ik hoop ook dat mijn naam er niets mee te maken heeft want dat zou pas een slecht signaal zijn. Maar verschieten zou ik er niet echt van doen.

 

Aan allen die hun bereidwillige medewerking verleent hebben dank van harte en ...  .

Mijn stad bestaat 800 jaar en ging zijn laatste feestweekend in. Meer dan 20 000 bezoekers en inwoners hebben kennis gemaakt met feestmogelijkheden van dat kleine stadje aan de Nete. De naam “Lierke Plezierke” werd weer alle eer aangedaan.

Ik heb dit alles vernomen uit de krant want voor één keer had ik prioriteiten.

Het was “Roparunweekend”, het absolute verwenweekend van het jaar en dit wil ik, ondanks de festiviteiten in mijn stad waar ik gek op ben, voor geen geld ter wereld missen.

Met een beetje rare gevoelens (ik weet niet goed hoe het uit te drukken) ging ik er naartoe. De nieuwelingen in het team werden onmiddellijk in de Lotgenoten-familie opgenomen. Ik had niet anders verwacht want dat is elk jaar zo.

Iedereen was er klaar voor, dat was aan de gezichten en de lichaamstaal duidelijk te merken, maar was ik er klaar voor? Het antwoord viel tussen 20u en 20u30 zaterdagavond. Mijn eerste 2 km-tjes waren niet echt super, misschien te wijten aan het lange zittend en liggend wachten?
    
Het tempo was wel vlot, Martin vertelde me meer dan 11km/uur, maar het (loop)gevoel liet me in de steek. Mijn eerste sessie was niet echt om over naar huis te schrijven, ik liep wel maar daarmee was alles gezegd. Vorig jaar stelde zich ongeveer hetzelfde probleem en naarmate de sessies en de kilometers vorderden werd het alsmaar beter. Positief blijven, het kon enkel maar beteren.  

Rusten en we zien wel. Slapen deed ik bijna niet, maar dat is mijn gewoonte, maar eten. Datgene ik er in stak kwam er terug uit. De warmte, de stress (te weinig training!!!), de gezondheid alles te samen de oorzaak van dit ongemak? Gelukkig was drinken geen probleem, liters water, cola, sportdrank om het vochtgehalte op peil te houden.

Rond 6u zondagmorgen was het weer zover, de 2^de sessie moest onder de loopzooltjes gelegd worden. Nog steeds geen eten  in mijn lichaam maar de eerste loopjes vielen al bij al nog mee. Drinken was de boodschap, door mijn eigen dochter goed ingeprent, en dat lukte aardig. Langzamerhand echter voelde ik mezelf leeglopen. Je kan dit niet vasthouden maar het is zuiver een gevoel, de laatste restjes fut verdwenen als sneeuw voor de zon. Had ik er wel goed aangedaan om hier aan te beginnen? Natuurlijk, als ik één enkele verplichting heb tegenover mezelf is het dit wel. Tegenover anderen moet ik me steeds verantwoorden of dit wel gezond is, werken kan je niet maar wel roparunnen. Laat me eerlijk zijn ik verantwoord mezelf niet meer, iedereen die goesting heeft mag met me ruilen.

Het ritueel herhaalde zich, massage, slapen,drinken en eten (dat zich nog steeds niet met mijn persoontje wenste te vermengen). Klaar voor de 3^de sessie, zo dacht ik. Zonder de waard gerekend, na 2 maal mijn 2km-tjes te hebben afgemaald (???) was mijn vatje volledig leeg. Een auto zonder benzine zo voelde ik mezelf. Tussen Edingen en Zele werd mijn lopersgraf gegraven.      

Voor mij was de Roparun hier ten einde, de geest en het lichaam volledig leeg. En al trachten de anderen me op te beuren, het was al boter aan de galg. Hier zat ik dan een brokje ellende in een busje ergens onderweg. Wat moest ik daar nu mee? Toegeven dat alle gezondheidsperikelen die ik de laatste 8 maanden had ondergaan me voor altijd van het lopen zouden weghouden? Eens voor de spiegel gaan staan en me afvragen of dit wel goed is voor mezelf? Nutteloze vragen want ik heb (soms) een ongelooflijk slecht karakter. Een half uur op een boterham met kaas gekauwd, drinken dat het er langs mijn oren uitkwam om uiteindelijk een banaan naar binnen te murwen. Meer dan 3u heb ik er overgedaan eer iets in mij vertelde dat ik er terug moest aan beginnen. Onze leuze “Pijn is tijdelijk, opgeven is voor altijd” indachtig, vertelde ik in het busje dat ik terug mijn kilometertjes wou afmalen. Vlotjes is iets anders maar het liep voorwaarts en doelbewust. De doortocht in Zele heb ik zelfs openminded meegemaakt.

Massage, slapen, drinken en trachten te eten, maar dat laatste behoorde niet tot de geplogenheden van het moment. Stabroek 4u `s morgens, uit het busje voor de eerste km-tjes, alles overgeven.  Ik heb nog alle reserves aangesproken en mijn loopjes plichtsbewust afgelegd, maar de laatste 80 km waar je moet fietsen en lopen heb ik wijselijk aan mezelf laten voorbijgaan. Enough is enough, mijn 1,93m waren volledig leeg, maar toch voldaan omdat ik er opnieuw aan begonnen was. Ik hoop en denk ook niet dat de anderen zich slecht voelden bij het feit dat ik het voor bekeken hield.

Half twee maandagmiddag bereikten de Lotgenoten de finish in Rotterdam, we did it again. Het enige team (van de 325) waar het merendeel van de deelnemers echt uit kankerpatiënten bestaat werd luidruchtig toegejuichd door een fantastisch Rotterdams publiek.
 

Emoties genoeg maar voor mij persoonlijk was dit een Roparun met een ietwat wrange nasmaak. Het zal allemaal wat moeten bezinken. Het zal wat tijd eisen om mezelf af te vragen waar ik hiermee naartoe moet. De wereld mag me veel afnemen maar lopen is een deel van mijn bestaan en dat afpakken laat me een heel klein beetje sterven. En daar ben ik nog lang niet aan toe.

De toekomst zal raad brengen.

 

Mag ik me tegenover mijn mede-Lotgenoten ploegmaten verontschuldigen dat dit een zeer persoonlijk Roparunverslag is geworden, maar het luchtte op. En zoals hierboven al gezegd ik hoef me voor niets te verantwoorden.

 

Toch was het alweer een fantastische ervaring, nieuwe vrienden gemaakt, ondanks alles zeer veel plezier en leute gehad kortom het was er alweer eentje in je geheugen te prenten.

Dank aan jullie allen dat ik deel mocht uitmaken van dit fantastische team 239, Lotgenoten Vlaanderen.

 

 

Bekijk alles op www.roparun.nl  en geniet mee van de prestaties van de 325 deelnemende teams die niet enkel een sportieve prestatie hebben geleverd maar die er ook voor zorgen dat :

"Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven".

foto`s : https://picasaweb.google.com/108550527885156830577/Roparun2012#slideshow/5748018989103240610

Wat zijn 10 dagen in een mensenleven, niets, hoegenaamd niets! Maar dat wil niet zeggen dat je met je tijd niets moet doen!
We hadden ons voorgenomen om er een rustige vakantie van te maken, dat was buiten de waard gerekend. Vrijdag na een rustige treinreis in Blankenberge, waar mijn schoonouders 2 maanden een appartement huren, aangekomen. `s Avonds gaan eten in ons favoriete Blankenbergse restaurant, http://www.venitien.be/. Lekker, lekker, lekker tip top in orde! Zaterdag een treinverplaatsing naar Brussel. Een handje helpen, want we (GroenPlus) hadden een stand aan het Europees parlement. Veel gebabbeld, mijn beste Duis, Frans en Engels bovengehaald en het lukte vrij goed. Tenminste ik denk dat de mensen me verstaan hebben. Zondag hadden we afspraak in Oostduinkerke. Mijn nicht en haar man wonen er in een mooi, rustig gelegen appartement met zicht op zee. Mijn kozijn en zijn vrouw kwamen rechtstreeks uit het verre Limburg en wij 1,5 uur met de tram. Veel gekeuveld, goed gegeten en gedronken en een stevige wandeling  gemaakt. Meer moet dat niet zijn om samen een gezellige dag door te brengen. Maandag kwam mijn goede vriend Bruno op bezoek, hem gaan afhalen aan het station en een koffietje gaan drinken. Hij mocht mee aanzitten aan tafel en na een stevige maaltijd tijd voor een stevige wandeling. Onderbroken om een Rodenbachje te drinken, dorstigen laven blijft een werk van barmhartigheid. Nog een boterhammetje gegeten en ik heb mijn vriend gezond en wel in het station afgeleverd. Het werd stilaan tijd om een Beaufortje (http://www.beaufort04.be/)

een café genaamd "Beaufort"
(https://picasaweb.google.com/108550527885156830577/BEAUFORT04#slideshow/
5745303663024437538) te gaan doen. Een ganse dag tram  (dagkaart kost amper 5 euro) op tram af, wandel naar hier wandel naar daar (soms nogal ver). In Middelkerke gaan eten was een klein avontuurtje, 9 restaurants waren we gepasseerd alvorens er eentje open was. We moeten wel eerlijk zijn in deze maand is er aan de kust nog zeer veel gesloten en te huur en te koop. Gaat het wel echt goed met ons kusttoerisme? Woensdag hadden we een afspraak in Oostende met Kris en zijn vrouw. Hij vertelde honderduit over zijn stad en `s middags zijn we gaan eten in "Stad Kortrijk" (http://theclumsychef.wordpress.com/2009/06/09/bezocht-stad-kortrijk/). Zoals het in dit artikel beschreven wordt zo is het, uit eigen ondervinding, ook in de realiteit. In de namiddag nog enkele kunstwerken bezocht. En moe maar voldaan terug tramspoorsgewijs naar Blankenberge. Vanaf donderdag kwam onze dochter met hond Sado  en dan blijkt Sado belangrijker te zijn dan ik. Kan ik daar mee leven? Ik moet wel. Vrijdag opnieuw bezoek uit Lier. En zoals het met bezoek betaamd, iets gaan drinken wat eten en veel babbelen. In Blankenberge waren de Havenfeesten (vanaf donderdag) in volle bezigheid. Meer volk dan mensen. Na nog een rustige zaterdag was hat tijd om onze biezen te pakken en huiswaarts te keren. Onze dochter was zo vriendelijk om ons thuis moe maar voldaan af te leveren. 
En we kijken al uit naar volgend weekend, Roparun.  


dit is dweilen met de kraan open ...

... en hier wacht men op Godot!

Het Open Poorten-weekend zit er op. Het weer heeft onze stad wel een beetje in de steek gelaten maar ondanks alles bezochten ruim 10 000 mensen (http://www.gva.be/regio-antwerpen-zuid/lier/open-poorten-weekend-lokt-massa-bezoekers.aspx) onze geweldige festiviteiten.
Vrijdag naar de Taptoe gaan luisteren en alhoewel dit niet my-kind-of-music is heb ik er van genoten, een beetje show en een danspasje bleek voor sommige korpsen geen enkel probleem te zijn. Veel bekenden tegengekomen, Rinda van ons Lotgenoten-team, een trommelaar van de Antwerpse politie waar ik nog mee samengewerkt heb en uiteraard veel Lierenaars. En van al dat gebabbel krijgt een mens dorst. En dat heeft aangehouden tot in de vroege uurtjes, de duveltjes en toestanden vloeiden gezapig naar binnen.
Zaterdagmorgen met mijn vrouwtje een beetje geshopped, gezellig iets gaan drinken en eten. Om 13u30 hadden we in het Hof van Santhoven een afspraak voor de Twolf Twolf-wandeling  . Ongeveer 2u en half wordt men ondergedompeld in het Lier  van vroeger en nu. Een aanrader voor iedereen, zij die nog niet geboekt hebben wij kunnen jullie het ten zeerste aanbevelen. Op zes lokaties worden toneeltjes opgevoerd en tijdens de wandeling zorgt een ervaren gids voor de bijkomende uitleg. Je mag een tripje maken met de Moedige Bootvissers (http://www.bootjevareninlier.be/) en tijdens een van de voorstellingen wordt je een drankje (met uiteraard Caves) aangeboden. Prachtig!!!
`s Avonds afspraak met enkele vrienden op de BBQ van Vatra-Hooikt (http://www.hooiktonline.be/Verenigingen/Dienstbetoon/Vatra%20Hooikt%20financiert%20oprichting%20mutualiteit%20in%20Vatra%20Dornei.pdf). http://www.hooiktonline.be/Verenigingen/Dienstbetoon/Vatra%20Hooikt%20financiert%20oprichting%20mutualiteit%20in%20Vatra%20Dornei.pdf). Veel volk op deze jaarlijkse manifestatie ten voordele van het goede doel. Lekker eten, aangenaam gezelschap wat wil een mens nog meer.
Zondagmorgen nog eens een loopje gedaan, maar dat viel toch wat tegen. Komt het nog goed, we zullen wel zien. Om 14u wij op weg naar lier centrum om verder te genieten van het feestweekend. Een bezoekje gebracht aan het Timmermans-Opsomer (http://www.toerismelier.be/pages/ontdekken_.php?level1=1&level2=1&level3=2) gratis te bezoeken tijdens dit weekend. Het doet wel raar om jezelf (nog tot 26 aug.) tegen te komen in een museum, maar het was wel plezant en ook de commentaar van de bezoekers was leuk. Ondertussen werd ons stadje overspoeld door drumbands, harmonies en gelijk(w)aardige toestanden. Op de binnennete vond een studentenregatta plaats en enkel steden en gemeenten (die ook hun 800-jarig bestaan vierden) presenteerden zich op de Grote Markt. Ook de stad Oisterwijk (spreek uit zoals mijn naam Oosterwijk) en daar ontving ik een boek over de 800-jarige geschiedenis. Leuke kennismaking met een stad met een fantastische naam. Nog een stevig biertje gaan drinken en het weekend zat er op.
Voor ons het laatste feestweekend, want de 2 volgende weekends verblijven we aan onze Belgische kust en tijdens de afsluitende apotheose ben ik een roparunnetje aan het doen.

Zij die ons stadje nog niet bezocht hebben maak er absoluut werk van en aan de Liernaars genit nog van 3 weekends feesten in Lierse stijl.     

http://www.gva.be/regio-antwerpen-zuid/lier/lierenaars-met-een-passie-voor-hun-stad-tonen-hun-collecties.aspx 
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=873PNGDV



Nelly met enkele bekende Lierenaars

Met een Lierse kantwerkster (!!!)

De Liers keersters

Op de gesjorde scouts-brug over de Nete

Oorlogje spelen op de sportvelden

Voila, dat was het dan. Zondag is er een definitief einde gekomen aan alle Lierse  activiteiten in verenigingen waar ik mee samengewerkt heb.

Het sportieve luik van Lier 800 (http://www.lier800.be/pages/programma_opening_zondag.php)  was mijn laatste stuiptrekking dat uit mijn al te kleine hersenpan is ontsproten. Gedurende 15 jaar heb ik mijn uiterste best gedaan om mijn stad en zij die er wonen te pLezIERen.
Bij AC Lyra (http://www.aclyra.com/) heb ik, buiten het trainen en motiveren van een hele hoop lopende medemensen,  mijn gangen mogen gaan in het organiseren van enkele sportieve manifestatie. De bekendste zijn de “natuurlopen” die voor eeuwig en altijd mijn mooiste geesteskind zal blijven. Mijn jeugdinitiatief om kinderen de kans te geven om op woensdagnamiddag van verschillende sporten te proeven, met de ongelooflijke medewerking van onze meter Tia Hellebaut en onze peter Rik Ceulemans, was absoluut een 2de hoogtepunt. Spijtig genoeg na één seizoen moeten opbergen wegens te grote moeilijkheden met mijn gezondheid. Sportinitiatie geven na een dagje chemo is niet vol te houden.    

Ik heb mee aan de wieg gestaan bij de oprichting van de Lierse  “Fietsersbond”. En ondanks dat niet alle schepenen  ons welgezind waren hebben we toch gedeeltelijk bereikt waar we naartoe willen, nl. de fietser zijn plaats geven in het Lierse stadsbeeld. Sinds deze legislatuur mochten we zelfs deel uitmaken van de mobiliteitscommissie, waar het me opviel dat enkelen het voor het zeggen hadden en niet altijd even open stonden voor kritiek. Maar dat is misschien eigen aan de mensheid, ieder van ons heeft wel een deel van de waarheid in pacht.

12 jaar “sportraad” daar kijk ik met een ongelooflijke voldoening op terug. Een voorzitter en een sportfunctionaris die me steeds steunden als ik met een nieuw initiatief op de proppen kwam. En ja dat waren er wel wat. Het tot stand brengen van een dialoog tussen sportraad en stadsbestuur, alhoewel de meesten ons niet echt een warm hard toe droegen. Het installeren van onze beide “natuurlooppaden”, waar we de eersten in de provincie waren en onze schepen me verplichte een interview voor tv te geven. De sportbeurzen  om de 2 jaar die ondanks alle moeilijkheden toch tot een gekende, sportieve manifestatie uitgroeiden. Meewerken aan het bekend maken van onze eigenste sporters door de organisatie van de  “Nacht van de sport” . Door allerhande eigen initiatieven zeven maal op het podium gestaan als genomineerde voor de recreatieve sportprijs van onze stad (en 5-voudig winnaar). Als Liers bestuurslid terecht gekomen in de provinciale sportraad, maar dat is één van de weinige vergissingen die ik begaan heb. Deze raad wordt bestuurd door enkelingen en de rest mag zijn mond eens opendoen maar de belangrijke beslissingen zijn ondertussen al lang getroffen.

Eén persoonlijk minpuntje de persprijs van de stad die heb ik ondanks alles nooit in mijn handen gehad, maar dit is louter persoonlijk, een beetje arrogant egoïsme is me wel toegestaan.

Mijn ziekte (lymfeklierkanker) heeft me gemotiveerd om enkele initiatieven  in deze stad te verwezenlijken, om mensen dichter bij de zaak te betrekken en om er voor uit te komen dat dit geen ver-van-mijn-bedshow is maar iets waar vroeg of laat ieder van ons mee geconfronteerd wordt.

Onze jaarlijkse ontbijtjogging (dit jaar nog 152 eters) en mijn éénmalig project “Kunst tegen kanker” hebben me de maatschappij van een andere zijde laten zien. Ja er zijn nog vele mensen die fantastische goed bedoelingen hebben.  

En dan de politiek… . Nog nooit aan politiek gedaan en plots lijsttrekker  (bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen) worden van de Groene partij. Het werd een afknapper (niemand van Groen in de gemeenteraad) maar eentje waar ik met veel plezier op terugkijk. Dan voorzitter  geworden en getracht, en ik denk ook gelukt, om onze partij op de Lierse kaart te houden. Zeer frequent kwamen Lierenaars  met hun problemen bij mij terecht. En steeds heb ik de moeite gedaan om een oplossing te vinden. Tot men ons van bovenaf (in Brussel, hoeveel keren heb ik rond de tafel gezeten om tot een oplossing te komen???) verplichte samen te werken met mensen die ik eigenlijk niet echt kende en mij ook niet als Groen overkwamen. En het meest frappante was uiteindelijk toen ik ontslag nam hadden we plots een Groene schepen en was de samenwerking met Sp.a geregeld (iets waar ik persoonlijk grandioos tegen was, wel met mensen van Sp.a in alle vriendschap rond de tafel gezeten).  Ik moet eerlijk toegeven dat heeft me geraakt en dat is uiteindelijk ook de hoofd reden geworden waarom ik in mijn stad met AL mijn activiteiten gestopt ben.

Lier 800 was de kers op de taart, ik zal niemand meer in de weg lopen maar ik zal steeds kritisch blijven toekijken hoe het er in mijn stad aan toe gaat.

Dat er commentaar zal komen daar ben ik me terdege bewust  van maar enkel zij die het beter gedaan hebben mogen die leveren. Er zijn volgens mijn zeer bescheiden mening veel gemeenteraadsleden die minder voor onze stad gedaan hebben dan ik.

Ooit sprak een wat oudere man (die ik niet kende) me aan en zei Rony jij staat meer in de krant dan onze burgemeester en het is altijd met positief nieuws.

Voila daar heb ik het 15 jaar voor gedaan.  

Het waren 15 fantastische jaren en ik wens al mijn opvolgers veel succes en ik

BEDANK IEDEREEN WAAR IK GEDURENDE AL DEZE JAREN HEB MOGEN MEE SAMENWERKEN.

Val ik nu in het zogenaamde zwarte gat neen belange niet. In mijn, zoals bovenaan vermeld, al te kleine hersenpan zitten nog wel wat uit te werken ideeën. En ik ben ondertussen provinciaal voorzitter van GroenPlus (de 55-plussers) en ook daar heb ik al enkele succesvolle initiatieven achter de rug.

Met mijn eigen sportieve prestaties gaat het niet goed maar ik heb mijn hart verpand aan mijn “Lotgenoten Vlaanderen” en binnen enkele weken lopen we alweer van Parijs naar Rotterdam voor het goede doel.

 

Groetjes aan iedereen en een duveltje gaan drinken met mij is altijd mogelijk. 





Een interview uit 2008  

Bezoek aan het Brussels parlement, met de meest ingewikkelde structuur van allemaal.
De mooie infrastructuur is al even ingewikkeld als dit parlement zelf, gangetje hier, deurtje daar, trapje op, trapje af.
De huidige zetelverdeling : http://www.parlbruparl.irisnet.be/images/RP/hem2011.pdf
 

Een verslag is hier overbodig.
Lees : http://www.groen-plus.be/ecolo/Contactgroep%20bezoekt%20Brussels%20Parlement.htm
en bekijk de fotoreportage : http://www.flickr.com/photos/muguette/sets/72157629915756173/show/  





 

 
Minister Eveline Huytebroeck                Staatssecretaris Bruno De Lille 

Na de dogsittingsweek was het tijd om weer eens wat anders te ondernemen. Maandag een kwalitatieve rijke asiel- en migratienamiddag georganiseerd, met drie aangename sprekers en een 25-tal geëngageerde vraagstellende toehoorders.
Vrijdag waren er afspraken gemaakt met het Vedette Sport marathonteam. Eerst een gezamenlijke duurloop van een uurtje, ik had me ook gemotiveerd maar na 500 m liep ik eenzaam en alleen. Het ging allemaal te snel en heb dan maar op mijn eentje een 50 minuutjes zeer, zeer traag gejogd. Na een verkwikkende douche naar Dijk 34 waar we met 14 samenkwamen voor een etentje en een gezellige babbel. Het werd een leuke avond, lekker eten, goed gedronken  en zeer aangenaam gezelschap. Spijtig genoeg dienden we rond 24u de zaak te verlaten. De groep viel uit mekaar, maar de die-hards vonden elkaar in het Kruiske terug. Om 4u `s morgens heb ik mijn bedje opgezocht. Het was zeer lang geleden dat ik nog zulke uitspatting had meegemaakt.
Ondanks de welig vloeiende alcoholische dranken van gister was ik zaterdag al vroeg uit de veren. Naar de markt wat inkopen gedaan en (alweer) de kroeg in. Het weer was onvoorspelbaar maar de zon kwam er door en met mijn lieftallig vrouwtje zijn we in ons stadje wat gaan shoppen. We kwamen onderweg enkele bekenden tegen en (alweer) op café!!! We hadden ondertussen wel onze culturele interesse wat aangescherpt door in de St. Gummaruskerk de tentoonstelling "Oog in Oog" (glasramen) (http://www.kerknet.be/microsite/Broederschapsintgummaruslier/nieuws_detail.php?subsiteID=2363&nieuwsID=106944) te bezoeken. Special prize voor de Lierenaars 1 euro. Ook de schatkamer  was voor de bezoekers geopend en de kist van St. Gummarus staat nu permanent tentoongesteld onder een glazen stolp.
`s Avonds met ons tweetjes naar CC De Mol voor een optreden van Laïs (http://www.maandacht.be/songs-we-embrace). Vorige keer was het ons niet echt bevallen en we hoopten op beterschap. En of het beter was, het was ronduit schitterend. Ze zongen, zoals ze zelf beweerden, liedjes die zij graag hoorden. Er waren bekende nummers bij (Son of a preacherman, een beatlesnummer enz...) maar ook een lidje uit Bosnië, eentje uit Israel een nummer van Madou. En als bisnummers nog enkele folknummers om af te sluiten met een a capella-song (zonder microfoons). En dan (alweer) het café in, met vrienden nog enkele Duveltjes geconsumeerd en dan ons bedje opgezocht.
Zondag hebben we een er en rustdag van gemaakt, een sportieve, marathon van Londen gezien en Luik-Bastenaken-Luik. En eentje zonder alcohol, hahaha.
Een nieuwe week staat voor de deur.
Een beetje zenuwen want maandag heb ik controle bij mijn oncoloog.






Copie van de lijkwade van Turijn


St. Gummarusband

http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=QL3P33UR

Maandag telefoontje gekregen van mijn broertje of ik wou meegaan naar de Waalse Pijl. Zulke vragen moet je aan mij niet teveel stellen en mijn antwoord was een volmondig ja.
Gistermorgen om 8u30 stond ik vertrekkensklaar, warme jas, een beetje drank en wat snoepgoed en zelfs handschoenen in mijn rugzak gepropt. Anderhalf uurtje later stonden we aan de poorten van het voetbalstadion van het pas in 2de kampioen gespeelde Charleroi. Van alle drukte op de autowegen hadden we geen last gehad, zelfs de brug in Vilvoorde lag er in filenormen desolaat bij. Onze wagen geparkeerd en wij mengden ons, als echte kenners, onder het rondlopende publiek, om toch maar een glimp op te vangen van de helden van het stalen ros. Man, man, man je kon ze gewoon aanraken en de meesten zonder capsones (toch een ander sportmens dan die over het paard getilde voetballertjes). Oog in oog stond ik met de vedettes van het wielerpeloton, 
enkel Gilbert en Van den Broeck  (een zeer norse jongen heb hem nog nooit zien lachen) zijn wat onbereikbaar. Sommige supporters gaan wel ver om een glimp of een handtekening te bemachtigen van deze fietsende stervelingen. Maar de meesten zijn zeer bereikbaar een foto, een handtekening, ja zelfs een praatje kan er best af. En dan die fietsjes waar deze heren mee rondtoeren, beauties zijn het gewoon en wij konden er naar kijken en ze zelfs aanraken. Aan mij is al dat fetisjisme niet besteed en vanop afstand heb ik het gadegeslagen. Een wondere wereld de wielrennerij.  
Na de start, in de regen,  wij terug de wagen in en op weg naar Andenne waar we onze stop- en kijkplaatsen hadden uitgekozen. Onderweg aan belgisisme gedaan, een waals fritje met een vlaams pintje verorberd, was wel lekker.
Een 500m van de Cote de Peu d Eau  onze wagen neergezet en een halfuurtje later waren de renners in aantocht. Twee voorop, dan nog eentje en dan de ganse meute in een stevig tempo met de ganse Lotto-ploeg voorop (waarom begrijp ik niet met nog 84 km te rijden maar ja...). Ondertussen kennisgemaakt met één van de kinesisten van de  BMC-ploeg, in het Engels, bleek dat deze heer een doodgewone Vlaming was. Belachelijk natuurlijk. Terug de wagen in voor een doorsteekje van 1,5km naar de Cote de Grogne. Zelfde verhaal 2, 1 en de ganse bende. Na de doortocht van de ganse karavaan, wat zijn al die chauffeurs gekken achter hun stuur, zij denken dat ze alleen op wereld zijn, de auto in en naar Andenne. Een Waalse kroeg opgezocht en de laatste 25 km op tv gevolgd. Met een duveltje en een trappistje wat moet een mens nog meer.
Na de aankomst nog anderhalfuurtje in de wagen en rond 18u30 zet mijn broertje me aan de voordeur af. 
Ik heb echt genoten van dit wonderbaarlijk wieleravontuur, het is inderdaad een heel speciaal wereldje. 




Vincenze Nibali


Enrico Gasparotto (winnaar Amstel Goldrace)

 
De broertjes Schleck


De Japanse kampioen Bepu


Christian Van de Velde


Oscar Freire

Donderdagmiddag vergadering met de kern van GroenPlus, `s avonds vergadering Lier 800.
En om te socializen nog een pintje gaan drinken. Een mens moet zijn hoofd toch kunnen leegmaken na al dat vergaderen.
Vrijdagmorgend wakker worden naast een "fantastisch" vrouwtje waar ik 33 jaar mee getrouwd ben. Een lekker ontbijtje, wat boodschappen en `s middags in Mortsel, de Vlegel (http://www.devlegel.be/promos2012a.pdf) lekker gaan eten. In Lier nog wat aan side-see-shopping gedaan en naar huis want onze dochter, schoonzoon en hun hond kwamen op bezoek.
`s Avonds waren we uitgenodigd op de "Nacht van de Sport". Ik ben wel geen lid meer van de sportraad maar blijkbaar vondt iemand het opportuun om ons in de bloemtjes te zetten voor al het gepresteerde werk (op sportief vlak). Als ik er zelf eens rustig over nadenk dan is dat nogal wat, kortom ik hoef niet bescheiden te zijn Als iedere Lierenaar iets zou presteren voor zijn stad dan zou ze er al heel wat beter uitzien. Na een korte opsomming door sportraadvoorzitter Jo Docx werd mijn vrouw een bloemetje aangeboden  en ikzelf onder de drank bedolven (http://www.lierinbeeld.be/nieuws9/pics/nachtvandesport/index.htm). Dat is nu al de 2de keer dat men poogt van mij een "alcoholicus" te maken. Ook op de nieuwjaarsreceptie van
SP.a-Groen werd ik met alcoholische dranken overladen. Ik drink wel graag een duveltje maar spijtig genoeg lust ik de meeste bieren niet. Maar we lossen dat wel op, kandidaten om eens een avondje bierproeven te organiseren zijn bij mij van harte welkom.  
Zondagmorgen vroeg uit de veren want het was de organisatie van onze 4de ontbijtjogging. Ditmaal (en ook éénmalig) niet in het teken van kanker, maar ten bate van de school van onze dochter. Lees rustig onderstaande krantenartikels en je begrijpt dat een papa op zijn eigenste manier tracht om zijn dochter te helpen. En ik mag denken dat het goed gelukt is, 160 eters  
waarvan een 30-tal joggers en een 40-tal wandelaars plus nog 14 topatleten die na hun trainingstochtje van 35km, de moeite hebben gedaan om een hapje te komen verorberen. En met de hulp van haar collega`s en vooral ook haar leerlingen
is alles fantastisch verlopen. Even wil ik toch Koen Wellens van traiteur Familia (http://www.familia-nijlen.be/) in Nijlen bedanken omdat hij ons al 4 jaar voorziet van een geweldig lekkere en uitgebreide ontbijttafel. 
Om 20u stonden we paraat om naar ons cultureel centrum te wandelen en een optreden van Stef Bos mee te pikken. Mijn vrouwtje bracht meer enthousiasme op dan ik. Hij babbelde nogal veel, het gaf soms de schijn dat er een stand-up comedian bezig was. Ik heb ook veel gelachen maar ik zou zeggen schoenmaker blijf bij je leest en zing, zing, zing liedjesmaker!  
Zondag was het platte rust of toch bijna want ik heb `s morgens mijn moed en mijn sloefjes bijeen gezocht en nog eens een poging tot lopen ondernomen. Maar het lukt allemaal niet zo goed en de goesting is al lang opgesoupeerd. Maar ik heb het 5km volgehouden en ik zal nog wel eens een volgende poging ondernemen.
Dit was een heerlijk weekendje DRUK, deze week wat vergaderen, een doktersbezoek en in het weekend kun je ons vinden in Valkenburg. Ik ga de aankomst van het komende WK-wielrennen al even verkennen, maar vooral de eetetablissementen dragen mijn voorkeur.

groetjes en tot een volgende keer.


http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=UM3F1I68
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=US3M0J77
http://www.nieuwsblad.be/article/detail.aspx?articleid=RL3N2FNQ  

Donderdag naar Brussel en alle treinen die ik nodig had stopten en vertokken netjes op tijd. Je zal mij hier niet horen "klagen". Overleg GroenPlus (nu zonder uitroepteken) met het nationaal bestuur vooral ivm onderwerpen die voor senioren van belang zijn.

Vrijdagavond met mijn vrouwtje gaan "chinezen" (http://pekinglier.zystar.be/index.html). Wie gaat er nu nog naar een chinees restaurant hoor ik jullie al denken maar toch. Enkele weken voordien hadden we al zin, maar het kwam er niet van en ook nu hadden we een ander idee. Maar de goesting, het was immers al superlang geleden, en het sentiment, meer dan 35 jaar geleden was "een chinees" ons (mijn vrouwtje en ik) eerste etentje.  En of het heeft gesmaakt, een pikant soepje, loempia met cury en 4 chinese gerechten waar ik jullie de naam moet schuldig blijven. Daarbij een echt vlaamse Duvel en supergezellig gezelschap, wat wil een man nog meer.
Zaterdagmorgend naar de markt, alleen, mijn vrouwtje werd door onze dochter stevig onder handen genomen. Ge kent dat wel dat van die komkommers op de ogen en toestanden!!! Kip, vis, pistoleetjes gekocht en dan met mijn broer een koffiteje (???) gaan drinken. Op tijd naar huis, eten en dan naar de natuurlopen. Neen, nog steeds niet om mee te lopen, maar ik heb wat rondgefietst (het marathonteam wat aangemoedigd) en  enkele fotootjes genomen. Om uiteindelijk in het cafetaria terecht te komen en mij volop aan de drank (Duvel) te begeven. Ik moet toegeven dat ik een paar intelligente tooggesprekken heb  gevoerd. Moest mij nog naar huis haasten want we werden in Mechelen verwacht voor de plaatselijke Groenreceptie (http://www.rtv.be/artikels/nieuws/2012012117574114_nieuwjaarsreceptie-groen-mechelen). Veel GroenPlussers maar de jongeren waren in de meerderheid. Waar blijven de 40- en 50-ers? Ook op de andere recepties leek ons dat een opvallende trend. Misschien zijn deze generaties overgestapt naar de NVA, want dat doet bijna iedereen tegenwoordig. Postjes rapen noemt dat. 
Normaal doe ik zondag mijn loopje maar ik heb er mijn buik (die wel dikker wordt) wat van vol. Altijd maar tot dezelfde vaststelling komen dat het hoegenaamd niet loopt zoals het moet (en dan spreek ik nog niet van "zoals ik het wil") een mens raakt er lichtjes door gefrustreerd. Gelukkig mocht ik de ganse dag behangpapier van de muur halen (frustratie weg)en hebben we onze slaapkamer leeggemaakt. Schilderen, een nieuw (Quick-Step)-vloertje, een vals plafondje en een nieuwe slaapkamer. Binnen enkele weken zullen we kunnen genieten van splinternieuw slaapcomfort. 
Ik hou jullie op de hoogte.           


De massa is in aantocht.

 
Drinken, zeer belangrijk                                 Michel, de Lierse sportfunctionaris in goede doen



 
Staf en Gille                                                           De "aankomstverzorgers"


Wie gaat hier arriveren? Natuurlijk mag er gelachen worden.

Wat zullen we drinken? Wie kent dit liedje van Bots (uit een ver verleden!!!)nog?
Het weekend is de ideale periode om jezelf die vraag te stellen. Ik heb de indruk dat het allemaal wat op zijn kop staat, vroeger gingen we ergens eten en opteerde men voor aangepaste dranken. Nu drinken we en opteren om ook nog iets te eten. 
Vrijdag hadden we vrienden op bezoek (uit Gent) en we spraken af in een café om iets te drinken. En dan naar huis waar mijn vrouwtje een geweldig dineetje had klaargemaakt. Lekker eten, goed gedronken, aangenaam gezelschap, kortom een ideaal begin van een nieuw weekend.
We hebben stilaan onze wekelijkse gewoonte om naar de zaterdagmarkt te gaan terug ingevoerd. Maar we vergeten absoluut het sociale aspect niet dus na een uurtje zitten we al gezellig in de kroeg en beginnen doen we met een koffietje maar ... . We kennen altijd wel iemand en zo loopt het marktbezoek meestal uit tot een uur of één, of twee (???).  Tijd om toch iets te eten. Ons klaargemaakt om naar de nationale Groen-receptie te gaan in een alweer schitterend decor, Horta-zaal  in het centraal-station te Brussel. Wat zullen we drinken? Gelukkig was er bier, wijn, cava en toestanden zijn echt niet aan mij besteed. Toespraken genoeg hapjes iets minder, maar ja het is crisis voor iedereen nietwaar. 
Zondagmorgen, loopmoment, stilaan begint de moed (maar vooral de goesting) in mijn schoenen te zinken. Want het gaat echt wel niet goed. Nog een saunatje, een flinke douche en op weg naar Zele  voor onze allereerste babyborrel. Wijn, cava niet voor mij maar een fris pintje mocht ook. En hier waren wel voldoende hapjes (plus nog taart). 
Deze week zal ik het drankgehalte toch iets afbouwen want mijn voorkant begint stilaan alsmaar rondere vormen aan te nemen.        

Deze namiddag naar de bib, met mijn zelf verlengde boeken (http://bibliotheek.lier.be/Praktisch/Verlengen_en_reserveren). Overtuigd dat ik pas op 14 jan. mijn geleende en verlengde boeken moest inleveren. Groot was mijn verbazing als men me meedeelde dat ik een boete moest betalen. Ik probeerde nog wat tegen te pruttelen overtuigd van mijn groot gelijk. Ik diende, na controle van mijn eigen ticketje (waarop stond 4 jan.), ruiterlijk toe te geven dat ik in fout was. Ok dus betalen we de boete. Maar ik had nog een tweede boete, 0,60 euro portkosten. Nu gaat het me niet om dat miniscule bedrag, maar ik wil wel weten waarom ik betaal. Geen boetebrief, geen telefoon, geen mail? Bellen en mailen doet men niet enkel stuurt men na een bepaalde tijd (???) een boetebrief die inderdaad 0,60 euro kost (http://bibliotheek.lier.be/Praktisch/Wat_kost_het). 
Bij een volgende gelegenheid, die er hopelijk niet komt, ga trachten mijn boeken op tijd in te leveren, zou ik dan met plezier een "boetebrief" ontvangen. Tenminste om die 0,60 euro te wettigen.      

Een tijdje geleden heb ik op ditzelfde blogje een artikeltje (sprookjesachtig verteld) neergepend over het reilen en zeilen met de trein. Vandaag had ik er eentje nodig dat naar Brussel spoorde en me in de late namiddag terug in Lier zou brengen. Vanmorgen verliep alles very smouthly en als een tevreden man heb ik een ganse dag vergaderd en gedebatteerd met het nationaal bestuur van Groen!Plus (http://www.groen-plus.be/). Vooral de voormiddag was zeer rijk gestoffeerd al was het onderwerp, zo dacht ikzelf, nog niet echt aan mij besteed "Recht op een waardig levenseinde". Magda Aelvoet, Groen!-politica, Jan Coel, bezig met palliatieve zorgen en Leon Favits van "Recht op waardig sterven" (http://www.rws.be/) hebben op een voor iedereen verstaanbare manier hun verwachtingen, hun vragen en antwoorden over deze zeer delicate materie uitgelegd. Al voel ik mij niet geroepen om hier al mee bezig te zijn, toch was ik zeer blij om naar deze deskundige uitleg geluisterd te hebben. 
En toen was het tijd om naar huis te rijden, met de trein uiteraard. Ik had enkele mogelijkheden opgezocht en het idee om een rechtstreekse trein van Brussel naar Lier te nemen leek me opperbest. Maar dit was zonder de NMBS gerekend. Wat las ik op de elektronische duidingsborden : Brussel -Turnhout, via Mechelen (en ook Lier) : De trein vertrekt in een ander station. Geloof het of niet maar echt waar dit is toch te gek om los te lopen. En als je nu hoopt dat er bijstaat in welk ander station, ok dan kun je daar eventueel nog op inspelen, maar zelfs dat kregen we niet te weten. Ik heb wijselijk de trein naar Berchem genomen en vandaar naar Lier  want anders had ik misschien nog aan het zoeken geweest waar mijn trein eigenlijk zou vertrekken. Veel succes aan de mensen die toch op zoek zijn gegaan.
Met de trein is altijd een beetje reizen, maar als je niet meer weet vanuit welk station wordt dit reizen wel optimaal bemoeilijkt.

Ieder zichzelfrespecterende burger maakt elk nieuwe jaar voornemens. Zelfs enkel maar GOEDE voornemens zou ik denken. Wel ik ook en de confrontatie vanmorgen met de harde realiteit heeft er mij nog eentje extra bezorgd. 97kg op de schaal van Roberval (http://www.math4all.nl/Wiskundegeschiedenis/Wiskundigen/Roberval.html) liet me eventjes bleek uitslaan. Mijn vrouwtje en ik hebben de koe bij de horens gevat en ons eerste loopje van 2012 zit er op. Weinigen hebben met ons deze ervaring gedeeld, amper 6 lopers (1 vrouw), een handsvol wandelaars (bijna allemaal met een hond), 2 jongeren die niet wisten of dit vandaag de laatste dag van het jaar of de eerste dag van het nieuwe jaar is en enkele fietsers. Het waren bijna allemaal wezens van het mannelijke geslacht. Wij stelden ons de vraag of de vrouwen eerst opstaan en het feestje van de avond ervoor moeten opruimen? Dames jullie mogen me altijd antwoorden. 
Natuurlijk heb ik nog meer "goede voornemens" en die wil ik jullie hiermee allemaal toewensen. Hopelijk hebben jullie 2011 in schoonheid afgesloten en de balans (positieve???) opgemaakt.
Mag 2012 een jaar van vrede, vriendschap en vreugde zijn, met een schat aan nieuwe positieve ervaringen, kennismakingen met een hoop nieuwe medemensen en alles wat jullie jezelf nog willen wensen.
Mijn eerste artikeltje zit er op en hopelijk kunnen er dit nieuwe jaar nog veel volgen. Tot één dezer dagen, op recepties of waar dan ook zullen wij samen met jullie het glas "vol goede voornemens" (http://www.theinsiders.eu/site/index.php?section=campagne/blogdetail&country=1&campagne=2066&id=2477) heffen.