PROJECT HEBE (1)


Het was dinsdagmorgen, iets na halfnegen, toen Hanne de twee voor het eerst opmerkte.
Ze zat met haar benen onder zich gevouwen op een campingstoel voor de mobilehome van haar ouders. Haar ontbijt was al lang op, maar ze had nog geen zin om zich aan te kleden.
Haar natte haar hing in slordige lokken over haar schouders en ze droeg een veel te groot T-shirt en een korte jeansbroek.
Ze keek verveeld over het kampeerterrein.
'Wat is dat nu weer?' mompelde ze.
Op een van de vrije plaatsen, aan de overkant van het domein, waren twee jongemannen bezig een tent op te zetten.
Ze hadden blijkbaar de vorige avond al hun intrek genomen, maar Hanne had hen toen niet opgemerkt.
Dat was vreemd, want ze dacht dat ze ondertussen iedereen op de camping kende.
De ene was vrij groot, met donkerblond haar en een sportief figuur.
Hij droeg een kaki short en een donkerblauw T-shirt.
Zijn armen waren gebruind en hij bewoog zich met het gemak van iemand die heel zelfzeker was.
De andere was iets kleiner, had donkerbruin haar en een eerder slanke lichaamsbouw.
Hij droeg een grijze broek en een licht T-shirt.
Zijn rugzak lag naast de tent en zag eruit alsof hij al heel wat reizen had meegemaakt.
Hanne bleef kijken.
Er was iets aan die twee dat haar aandacht trok.
Ze leken niet op de doorsnee kampeerders die met een caravan, een stapel opvouwbare stoelen en een voorraad boodschappen voor twee weken op een camping arriveerden.
Ze hadden alleen een tent, twee rugzakken en een paar fietsen bij zich.
'Wat zit jij daar zo te staren?' klonk plotseling een stem achter haar.
Hanne draaide zich om.
Noor kwam uit een andere mobilehome, haar lange bruine haren nog nat van de douche.
Ze droeg een luchtig zomerjurkje en had een appel in haar hand.
'Daar,' zei Hanne, terwijl ze met haar kin naar de overkant wees.
Noor keek in de aangeduide richting.
'O.'
Ze nam een hap van haar appel.
'Nieuwe mensen?'
'Dat lijkt me wel.'
'Jongens?'
'Duh...'
Noor glimlachte.
'Ze zien er wel leuk uit.'
Hanne grijnsde.
'Dat dacht ik ook.'
Op dat moment kwam Fien aanlopen.
Ze had haar haar in een paardenstaart gebonden en droeg een korte broek met een eenvoudig wit T-shirt.
In haar hand hield ze een mok koffie.
'Waar kijken jullie naar?'
'Onze nieuwe buren,' zei Noor.
Fien volgde hun blik.
'En?'
'En? Dat zijn twee jongens!' antwoordde Hanne alsof dat op zich al voldoende uitleg was.
Fien keek even naar hen en haalde haar schouders op.
'En wat dan nog? Er komen wel vaker mensen op een camping.'
'Ja, maar niet van die,' zei Hanne.
'Wat bedoel je met van die?'
Hanne zocht naar de juiste woorden.
'Ze zien er... avontuurlijk uit.'
Fien nam een slok van haar koffie.
'Ze zetten een tent op. Dat is voorlopig hun enige bewezen avontuur.'
Noor schoot in de lach.
'Typisch Fien.'
Hanne stak haar tong uit.
De drie meisjes waren al een week op de camping en hadden ondertussen hun vaste ritme gevonden.
Overdag trokken ze met elkaar op, terwijl hun ouders hun eigen plannen maakten.
Soms gingen ze zwemmen, dan weer fietsten ze naar het dorp en soms lagen ze urenlang op het grasveld bij het zwembad.
In de loop van het schooljaar zagen ze elkaar nauwelijks.
Ze woonden niet bij elkaar in de buurt en hadden elk hun eigen vrienden en bezigheden.
Maar op de camping was dat anders.
Daar leek het alsof de tijd stilstond en ze ieder jaar gewoon verdergingen waar ze de vorige zomer waren opgehouden.
Hanne was doorgaans degene die de plannen maakte.
Ze had altijd zin in iets nieuws en kon moeilijk stilzitten.
Noor ging meestal enthousiast mee.
Ze was een dromer, iemand die in de meest gewone dingen iets bijzonders kon zien.
Ze geloofde graag in het goede van mensen en had een levendige fantasie.
Fien was de tegenpool van die twee.
Ze dacht na, stelde vragen en hield de zaken graag een beetje onder controle.
Dat was niet toevallig.
Sinds haar vader haar en haar moeder had verlaten toen ze nog klein was, had ze geleerd dat het leven niet altijd verliep zoals je verwachtte.
Ze was daardoor zelfstandiger en verantwoordelijker geworden dan veel leeftijdsgenoten.
Toch vormden ze samen een hecht trio.
'Ik ga eens kijken of ze hulp nodig hebben,' zei Hanne plotseling.
Fien keek op.
'Wat?'
'Bij die tent. Misschien kunnen we kennismaken.'
'Je gaat toch niet zomaar bij wildvreemden staan rondhangen?'
'Waarom niet?'
'Omdat je ze niet kent.'
'Dat is meestal het probleem wanneer je iemand wilt leren kennen.'
Noor lachte opnieuw.
'Ik ga mee.'
Fien zuchtte.
'Jullie zijn onmogelijk.'
Maar ze zette haar koffiemok neer en liep toch achter hen aan.
De twee jongens waren ondertussen klaar met het opzetten van hun tent.
De donkerblonde was bezig enkele spullen uit de auto te halen, terwijl de andere een kaart op de motorkap had uitgespreid.
Hanne stapte als eerste op hen af.
'Hallo!'
De donkerblonde keek op.
'Hey.'
'Zijn jullie hier pas aangekomen?'
'Gisterenavond,' antwoordde hij.
'We hebben jullie nog niet gezien,' zei Noor.
'Dat kan kloppen. We zijn gisteren vrij laat toegekomen.'
De jongen glimlachte vriendelijk.
'Ik ben Sebastiaan,' stelde hij zich voor.
Hij wees naar zijn vriend. 'En dat is Floris.'
'Ik ben Hanne. Dit zijn Noor en Fien.'
Floris knikte.
'Aangenaam.'
'Komen jullie van ver?' vroeg Hanne.
'Dat valt mee,' antwoordde Sebastiaan.
'En jullie zijn hier met zijn tweeën?' vroeg Noor.
'Zoals je ziet.'
'Geen ouders, geen broers of zussen in de buurt?'
Floris keek even naar Sebastiaan en grijnsde.
'Nee hoor. We redden het voorlopig wel met ons twee.'
Hanne bekeek hun kampeeruitrusting.
'Gaan jullie lang blijven?'
'Een week of twee, waarschijnlijk.'
'En wat gaan jullie hier allemaal doen?'
Sebastiaan keek even naar Floris.
'Wandelen, fietsen, de omgeving verkennen. Een beetje op avontuur gaan.'
Dat laatste woord liet Hanne glimlachen.
'Dat klinkt leuk.'
'Jullie zijn hier ook op vakantie?' vroeg Floris.
'Elk jaar,' antwoordde Noor. 'Onze ouders komen hier al jaren. Wij dus ook.'
'Dan kennen jullie de streek waarschijnlijk goed?'
'Best wel,' zei Hanne. 'Waarom?'
'Och, gewoon nieuwsgierig.'
Floris vouwde de kaart op en stak die in zijn rugzak.
'Kom, Sebastiaan. We moeten nog wat regelen.'
De jongens namen afscheid en liepen naar hun tent.
De meisjes bleven nog even staan.
'Die zijn interessant,' zei Noor zachtjes.
'Vind ik ook,' antwoordde Hanne.
Fien keek hen na.
'Ze zijn vriendelijk. Meer weten we voorlopig niet.'
Hanne draaide zich om.
'Jij kunt toch ook nooit eens gewoon enthousiast zijn?'
'Ik ben enthousiast wanneer daar een reden voor is.'
'Dat is nu net het probleem met jou.'





