Masker

Niemand beseft
hoe ik me voel
van binnen Ik
weet soms
gewoon niet
waar te beginnen.

Niemand laat ik
mijn gevoelens
zien. Want ik wil
niet dat iemand
mijn verdriet ziet.

Ik draag het stil
en alleen. Soms
doet het nog zo
intens pijn ook nu
lopen de tranen
over mijn wangen.

Als mijn gedachten
terug dwalen als ik
me eenzaam voel.
Liefde heb ik in
mijn leven steeds
weer proberen te
geven.

En wat heb ik ervoor
terug gekregen
verdriet en pijn al
heel mijn leven.Maar
gelukkig zijn er ook
nog goede mensen
die door je heen
kijken en proberen
je weer zin te geven
in je leven.

Soms zeg ik met
momenten ik zou zo
graag terug willen
leven in een leven
vol liefde en vriendschap
Maar de angst voor
nieuw verdriet ziet
dat niet. soms dan
denk ik wat zit het
leven je toch tegen
Maar eenzaamheid
is echt geen zegen

Wat zou het leven mooi
zijn als er alleen maar
vreugde, liefde en geluk
zou zijn. En er voor
verdriet en pijn geen
kansen zouden zijn.

Maar helaas bestaat
deze wereld niet en
kun je ze ook niet
creëren. Je moet ze
met al je gevoelens
delen in dit leven.

En soms zijn er van
die dagen dat de
eenzaamheid je komt
plagen en je vanuit
een hoekje zit aan te staren.

Het verlangen naar een
goed gesprek, een knuffel
of een schouderklopje.
Maar de eenzaamheid kan je dit
alles niet kan geven. Vrienden
die ooit vrienden waren hebben
je nu de eenzaamheid als vriend
gegeven.

Niemand die je vraagt hoe
het met je gaat, niemand die
je vraagt red je het wel,
niemand die je tranen
droogt, niemand die zijn/haar
kostbare tijd aan je wil schenken.

Zij zijn nu gelukkig in hun
leven en zijn jou gewoon
vergeten. Toch hoop je dat
de eenzaamheid als vriend
ooit je huisje zal verlaten en
er nieuwe vrienden komen die
plaats maken voor gezelligheid
en zij de eenzaamheid voor altijd
de deur zullen wijzen.

Een eenzaam hart
heeft vaak veel te
verduren om in het
leven de weg te
kunnen besturen.

Eenzaamheid brengt
veel pijn en smart in
ieder eenzaam hart.
Niemand is geboren
om het leven in
eenzaamheid te
moeten leven.

Maar men krijgt
niet altijd de keuze.
Je kunt praten, maar
er is niemand die je
zal horen. Je kunt je
tranen laten stromen
maar er is niemand
die ze zal drogen.
Je kunt je liefde geven,
maar er is niemand
waar je het mee kunt
delen

Dan vereenzaamd
het hart en leef je
enkel en alleen nog
in smart. Toch voor
veel mensen is zo
te leven een feit.

Bezoek eens iemand
die eenzaam is.

Die persoon zal je
dankbaar zijn om
even de eenzaamheid
te doorbreken. Zodat het
leven weer een beetje
zin geeft aan iemands
eenzame leven.

Wat ben je als je praat
en niemand naar je luistert?

Wat ben je als je liefde wilt geven
en er niemand is die dat met
je wil delen?

Wat ben je als je goed en aardig
wil zijn en anderen je alleen
maar pijn doen?

Wat ben je als de zon schijnt
en je alleen de regen ziet?

Wat ben je als je huilt
en er niemand is die je wil
troosten?

Wat ben je als je schrijft
en er niemand is die
het leest?

Wat ben je als je wil delen
maar er niemand is waaraan
je het kunt geven?

Wat ben je als je vrienden hebt
waar je nooit iets van hoort?

Wat ben je als je je eenzaam voelt
en er niemand is die je gezelschap
houdt?

"Dan ben je eenzaam en alleen"

Oren kunnen horen, ogen
kunnen zien. Maar mijn
hart kan niemand voelen,
mijn gedachten kan niemand
lezen voor ik ze op papier
heb neergeschreven.

Met momenten dan leef
ik in vreugde en slaat mijn
hart kleine kreetjes van
vreugde.

Toch er zijn ook van die
dagen dat mijn hart innig
met verdriet word vervuld.
Maar dat kunnen oren niet
horen en ogen niet zien.
Omdat ik niet alles wat
er in mijn hoofd en hartje
afspeelt prijs geef.

Stilletjes fluister ik me dan
bemoedigende woorden toe
dat ik er wel zal komen. Maar
de nachten het lijkt wel of er
nooit geen einde aan zal komen.
Seconden, minuten, uren ze
kruipen als een slak voorbij.

Stilaan valt dan toch de
ochtendschemer en zie ik
de eerste zonnestralen die
me weer vreugde geven en
zo ontstaat er weer nieuwe
hoop in mijn leven.

Eenzaamheid is vaak een
hard gegeven als je daarin
moet leven. Niemand waar
je je vreugde en verdriet
mee kunt delen. Je zelf
bemoedigende woordjes
moet blijven toe spreken als
de vreugde je even heeft
verlaten. Toch telkens
lukt het me weer en vind
toch de moed en vreugde
keer op keer.