Archief

Bloesemwandeling  -  Hoepertingen.

Start / ligging: aan de kerk van Hoepertingen.

Schelfheide wandeling - Nieuwerkerken.

Start / ligging: in het centrum van Nieuwerkerken.

Landschapswandeling Schulensbroek - Schulen.

Start / ligging: aan de Oude Toren, Kiezelstraat 119 in Schulen, deelgemeente van Herk-de-Stad.

Parking: parking aan de achterkant van de toren.

Afstand: rondwandeling van 5,2 km.

Wandelwegen: autoluwe straten, aarde- en graspaden (soms erg modderig), grindpad en wandeldijk.

Bewegwijzering: blauwe ruitjes.

Wandelbord: aan de Oude Toren.

De Oude Toren is de Sint-Janstoren, een gotische toren met een klein bijgebouw is een overblijfsel van een kerk die dateert uit de 15de eeuw.

De oorspronkelijke kerk werd gesloopt na een zware brand in 1937.

Voor de toren staat het bronzen beeld van het Meisje met Linnen, de linnendraagster.

Het beeld van de hard werkende vrouw staat symbool voor de Schulenaar die weet wat het is je brood te verdienen.

Dit beeld wil een huldebetoon zijn aan de sterke vrouwen die Schulen rijk was en nog steeds is.

Tegenover de toren staat een statig herenhuis uit de tweede helft van de 19de eeuw.

Is een voormalig boerenburgerhuis dat omgebouwd tot horecazaak, de achterliggende hoevegebouwen zijn nu feestzalen.

Via de Beerbosstraat wandelen we het centrum uit en slaan ongeveer 200 meter verder linksaf.

Een kerkpad loodst ons achter het kerkhof door en langs uitgestrekte paardenweiden.

Spoedig zitten we op een gras pad en wandelen we door het Gulkerveld met in de verte uitzicht op Herk-de-Stad.

Aan de Gulkerveldstraat volgen we links de oever van de Herk.

Verderop zitten wij op de Daelenstraat, hier liggen de uitgestrekte, vochtige wei- en graslanden van het natuurgebied Schulensbroek.

Het Schulensbroek is een komvormige grasvlakte, een buitenbekken tussen de dorpskernen van Herk-de-Stad, Halen, Linkhout en Schulen.

Het is al eeuwenlang een overstromingsgebied dat bestaat uit een zompig laagland waar Gete, Demer, Herk en Mangelbeek doorstromen.

Het Schulensbroek wordt doorsneden door sloten, meidoornhagen, rietkragen en rijen knotwilgen.

Op het eind van de Slapersstraat deels grindpad staat een infobord over de rijke waterfauna en -flora in het gebied.

Bij de laatste tellingen in het Schulensbroek werden meer dan 400 soorten planten gevonden, vooral vochtminnende planten.

Het gebied is ook de ideale broed- en overwinteringsplaats voor talrijke vogelsoorten.

Het vogelparadijs is bekend onder de vogelspotters, neem zeker een verrekijker mee als je die hebt.

Wij zien tijdens de wandeling alleen maar eenden, nijlganzen en een grote zilverreiger loeren op een prooi.

Via trappen bereiken we de wandeldijk, mooie vergezichten vanaf de dijk, op het dorp Schulen en op de ondergelopen weilanden.

De dijk dient om het water van het wachtbekken binnen de perken te houden.

Na het verlaten van de dijk passeren we het infobord over de grote modderkruiper, een zeer zeldzame vis die hier in de beken is waargenomen.

Het is een lange donkerbruine vis met een geeloranje buik, heeft de bijnaam weeraal.

De bewegwijzering loodst ons langs de Beerbosstraat (deels onverhard) richting Oude Toren.

Terug aan het beginpunt, wandelen we nog even heen- en terug naar de Sint-Jan-de-Doperkerk.

Het kerkgebouw is uitgevoerd in moderne gotiek en werd van 1938-1939 gebouwd.

De bakstenen eenbeukige kruiskerk wordt versierd door breuksteen, waarmee onder meer de onderste geleding van de toren en het portaal zijn bekleed.

Tegenover de kerk staat de voormalige pastorie, een alleenstaand breedhuis van het dubbelhuis-type, voorzien van voortuin, gebouwd rond 1870.

Tips / opmerkingen: stevige wandelschoenen met anti-slip zijn een aanrader na lange regenperiodes.

Zeker eens bezoeken, aan de rand van het Schulensbroek ligt het Schulensmeer, wandeling rond het grootste Vlaamse binnenmeer: 

Wandeldatum: dinsdag 6 februari 2024, bewolkte dag.

Sneeuwwandeling  -  Hasselt.

Start / ligging: op de parking langs de Japanse Tuin, ligt langs de Grote Ring-R71 aan de Gouverneur Verwilghensingel.

Afstand: vrije rondwandeling door Kapermolenpark en Japanse Tuin.

Wandelwegen: parkwegen.

Deze wandeling beginnen we met het volgen van De Demer, het gaat hier om de meest noordelijk gelegen arm van de Oude Demer die met een bocht het stadscentrum ontwijkt.

Steken de groene wandel-en fietsbrug over en zitten in het Kapermolenpark, een 30 hectare groot recreatief park, is gratis te bezoeken.

De naam van het park is een verwijzing naar de Kapermolen, een graanmolen die hier ooit aan de Demer stond, werd in de 18de eeuw afgebroken.

Voor ons ligt centraal in het park op een aangelegde heuvel een amfitheater met uitkijkplateau.

Vanaf het uitkijkpunt hebben wij mooi uitzicht op het park en de grote centrale vijver.

De vijver wordt tegenwoordig gevoed met het water van de Demer en is ook verbonden via een nieuwe aftakking met de Demer.

Onder het amfitheater is er een vleermuiskelder ingericht.

De dwergvleermuis is hier het vaakst te zien en met water in de buurt hopen ze op termijn de watervleermuis te lokken.

Wij nemen de nodige sneeuwfoto's vanaf het uitkijkpunt en maken daarna een toertje door het park.

Kapermolenpark is voorlopig deels afgesloten aan de westzijde ter hoogte van de kleine vijver.

Hier zijn werken aan de gang voor een kleine uitbreiding van het park, de oude parking van het zwembad wordt onthard en wordt beplant met bomen.

Daarna passeren we het stedelijk zwembad, de beachbar met achterliggend openluchtzwembad.

Wandelen richting het bosgedeelte, voor een rondje door het bos.

Aan de achterkant van het bos bereiken wij de ingang van de Japanse Tuin (honden niet toegelaten).

De Japanse Tuin is normaal in de winter gesloten.

Maar er werd een uitzondering gemaakt, de tuin was enkele dagen open voor bezoekers, zodat men er kon genieten van de prachtige sneeuwlandschappen.

Geschiedenis: de tuin is het resultaat van de vriendschapsbanden die de steden Itami (Japan) en Hasselt sinds 1985 onderhouden.

Hasselt schonk Itami in november 1991 een torenbeiaard en van de Japanners kreeg Hasselt de Japanse tuin, deze werd in november 1992 ingehuldigd.

Het is met een oppervlakte van 2,5 hectare de grootste Japanse tuin in Europa.

De tuin is bekend vanwege zijn rots- en waterpartijen met een koivijver, de kleurrijke koi vissen zijn nu niet te zien, ze zitten onder het ijs van de bevroren vijver.

De tuin bezit talrijke Aziatische bomen waaronder meer dan 200 Japanse kerselaars en is zeker een bezoekje waard in het het bloesemseizoen.

De traditionele gebouwen zijn het ceremoniehuis en het theehuis dat op een kunstmatige heuvel is gebouwd.

De vredesbel staat op een uithoekje in het park, werd in oktober 2016 ingehuldigd als langdurende diplomatieke relaties tussen België en Japan die dat jaar gevierd werden.

Luid de bel (klinkt-dong) in naam van de vrede, sta ook even stil bij de slachtoffers die gevallen zijn tijdens het gebruik van de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki en de algemene waanzin van oorlog.

Tegenover de vredesbel verschaft een torii, is een traditionele Japanse poort toegang tot een Shintō-heiligdom.

Hier staat een klein formaat van een Shinto-altaar, deze zijn vaak te zien langs Japanse wegen.

In Japan staan de Shinto-altaren er ter ere van belangrijke Goden en worden ze soms gecombineerd met Boeddhistische tempels.

Kuieren nog wat in het wondermooie besneeuwde park en nemen de uitgang via het draaihek.

Tips / opmerkingen: opgelet, de zigzagbrug en het stapstenen pad aan de rots met waterval waren uit veiligheid (ijs en sneeuw) niet toegankelijk.

Plannetje van hoe wij hier hebben gewandeld:  

Wandel datum: vrijdag 19 januari 2024, zonnige koude  winterdag, de sneeuw lag 10 cm dik.

Praktische info over de Japanse Tuin, openingsuren, inkomprijzen en evenementen: 

Sammy is op 20 november overleden, hij had leverkanker en was 10 jaar en 6 maanden.

Sammy was de eerste 4 jaar mijn hondje en trouwe wandelvriend, hij woonde en leefde de laatste 6 jaar na mijn scheiding bij mijn ex.

Klik hieronder:

Walsbergen wandeling  -  Melkwezer.

Start  / ligging: Sint-Pancratiuskerk in de Dorpsstraat 64 Melkwezer, deelgemeente van Linter.

Het Vlaams-Brabantse dorpje Melkwezer ligt op de zuidelijke helling van de Getevallei. 

Parking: op het dorpsplein tegenover de kerk.

Afstand: rondwandeling van 11 km.

Wandelwegen: straten, betonwegen, veldwegen, boswegen, kasseiweg en dijk.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk Getevallei.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn: 131 - 135 - 136 - 124 - 125 - 126 -127 - 123 - 122 - 103 - 102 - 128 - 137 - 130 - 131.

Wandelbord: staat aan het begin van de Begijnhofstraat.

De parochiekerk Sint-Pancratius is in neogotisch stijl gebouwd tussen 1867-1869.

Aan de Dorpsstraat 69 ligt het 's-Hertogenhof, dit was ooit de voornaamste pachthoeve van Melkwezer, ze ontstond in 1747 uit stallingen en een wijnhuis.

Het stijlvolle bak-en zandstenen gebouw werd regelmatig gerestaureerd en werd achtereenvolgens pastorie, ontmoetingscentrum en tegenwoordig café met vergaderzalen.

Ondanks de restauraties heeft het gebouw zijn karakter behouden en ook Melkwezer zelf bewaart nog grotendeels haar eigenschap als hoevedorp.

Het eerste wandelknooppunt (wkp) is te vinden in de Begijnhofstraat die we afwandelen.

 We komen uit aan de Parochiezaal van Melkwezer, gelegen aan de Hazenbergstraat 30.

Volgen hier linksaf de Hazenbergstraat en wandelen de dorpskern uit.

Tussen wkp 135 , 136 en 124 stappen wij op betonwegen door open veld en langs weilanden met enkele mooie vergezichten.

Wij winnen stilaan hoogte, voor ons ligt de heuvel van Walsbergen, deze vormt een opvallende uitloper van het Haspengouws leemplateau.

Op het hoogste punt in de Broekstraat ligt de gerestaureerde Walsbergenhoeve was oorspronkelijk een Maltezerklooster uit 1248.

Vanaf de hoge strategische plek in het landschap konden eeuwen terug de commanderij van de Maltese orde de omgeving controleerde.

Tegenover de hoeve ligt het 12 ha groot natuurgebied Walsbergen bekend omwille zijn oud zomereiken-beukenbos.

Het natuurgebied Walsbergen is sinds 1996 eigendom van de Vlaamse Gemeenschap en valt onder de bevoegdheid van Agentschap Natuur en Bos en heeft in samenspraak de medewerking van Natuurpunt.

Naast bos en houtkanten liggen er enkele hooilanden en poelen in het natuurgebied.

Ook een waardevol schraalgrasland is er te zien, de bijzondere planten die hier te vinden zijn: talrijke soorten zegge, dwergbies, veldbies,  rosse vossenstaart, wilde bertram, tormentil en de brede orchis en gevlekte orchis.

Voorbij het natuurgebied zitten we op de Negenbunderweg, dit was ooit het historisch tracé tussen de steden Tienen en Zoutleeuw, zijn vroegere benaming was Grote weg of Heerweg tussen Tienen en Zoutleeuw.

Het is een kasseiweg aangelegd rond 1730, verschillende kasseisoorten komen in het wegdek voor: veel Tiense kwartsiet soms afgewisseld met porfier of zandsteen, in stroken of gemengd. 

Prachtige uitzicht vanaf de eeuwenoude kasseiweg op het dorpje Wommerson.

Tussen wkp 127 en wkp 123 zien we het Kasteel van Wommersom met landschapspark liggen.

Het is in 1895 gebouwd in neotraditionele stijl en was een gesloten complex, meer dan tweehonderd jaar was de adellijke familie de T’Serclaes de bewoners van het kasteel.

Aan de T-wegsplitsing sla wij linksaf de Melkwezerstraat in en bereiken de kapel van de Onbevlekte Ontvangenis van Maria.

De kapel uit 1855 is opgericht door de de adellijke familie 't Serclaes.

De vervallen en leeggeplunderde Mariakapel werd in 2006 in ere hersteld door de  De Retroclub van Wommersom, de gemeente Linter eigenaar van de kapel was destijds niet bereid te renoveren.

Volgen aan de kapel het Alvermannenpad, is een voetpad dat loopt langs de oever van de Sint-Kwintensbeek tot aan de Valleiweg.

Hier volgen wij de Valleiweg met rechts de Hertogengracht tot aan de Grote Gete en wandelen er de Getedijk op.

De Grote Gete is een rivier van ongeveer 51 km lang, ontspringt in de Waals-Brabantse gemeente Perwijs.

Bij Budingen een deelgemeente van de Belgische stad Zoutleeuw stromen de Grote en Kleine Gete samen in de Gete om na 12 km bij Halen in de Demer uit te monden.

Ruim 1,5 km wandelen wij langs de oever van de Grote Gete met zijn talrijke meanderbochten en wijds uitzicht op de weilanden van de Getevallei.

Ter hoogte van wkp 102 verlaten we de Getedijk en bereiken natuurgebied Doybroek, een deelgebied van de Getevallei.

Gaan er de begrazingsblok binnen, hier doet Natuurpunt een beroep op runderen, paarden en ezels om het gebied te begrazen (geen grazers gezien).

Voorbij ruigte, wilgenstruweel en populierenbos zitten we de op Doysbroeck weg.

Spoedig zitten we op veldwegen in open veld met mooie vergezichten.

Het betonnen Hazenbergpad tussen wkp 130 en wkp 131 brengt ons terug naar de dorpskern van Melkwezer.

Tips / opmerkingen: deze wandeling is ook te downloaden: 

Het Waterhof van Melkwezer, niet gezien, ligt waarschijnlijk niet langs de wandelroute.

Natuurgebied De Rammelaars - Ham.

Start / ligging: het  is een erg laaggelegen moerassig natuurgebied, bevindt zich ten noordwesten van Kwaadmechelen, aan de westzijde van het Kanaal Dessel - Kwaadmechelen. 

Parking: voor Natuurhuis De Rammelaars, in de Dutselaar z/n in Ham, bruine wegwijzer volgen.

Afstand: korte rondwandeling van 3,5 km.

Wandelwegen: jaagpad langs kanaal, gras- en bospaden waarvan enkele erg modderig.

Bewegwijzering: blauwe rechthoekjes.

Wandelbord: aan de parking.

Tegenover het wandelbord staat de eerste bewegwijzering, we gaan de kanaaldijk op.

Het Kanaal Dessel - Kwaadmechelen is bijna 16 km lang, het verbindt het kanalenkruispunt te Dessel met het Albertkanaal te Kwaadmechelen.

Wij volgen het jaagpad langs het kanaal ongeveer driehonderd meter en verlaten daarna de dijk en trekken de natuur in.

Infobord aan de ingang van het natuurgebied: natuurpunt beheert dit natuurgebied en verwijdert hier aangeplante Canadapopulieren en andere exotische soorten als Amerikaanse vogelkers en -eik.

Natuurgebied De Rammelaars maakt deel uit van een typische Kempische beekvallei, de Luikse Beek en enkele kleinere beken doorkruisen het gebied.

Eerst volgen we graspaden langs houtkanten, populierenbos en ruigtes.

Langs het wandelpad liggen enkele pas afgemaaide hooilanden, het hooi ligt er te drogen.

Het is najaar en er valt niet zoveel te zien, maar elk voorjaar zijn de bloemrijke hooilanden een streling voor het oog.

Dan staan hier pinksterbloemen, koekoeksbloemen, grote ratelaars en moerasvergeet-me-nietjes. 

Hooien en hout sprokkelen, deze kleinschalige menselijke activiteiten vonden hier eeuwen terug ook al  plaats, het natte en afgelegen gebied is niet geschikt voor grootschalige landbouw.

Hier liggen rechts ook enkele vochtige graslanden, wel erg kleurrijke, ze zijn hier geel-, grijs-, blauwgroen gekleurd.

Via een korte veldweg en bomenrijen bereiken we de donkere broekbossen, deze bestaan uit een mozaïek van elzenbroekbossen en wilgenstruwelen.

Enkele infoborden in het broekbos geven meer uitleg over de grillige wilgen en over elzenbroekbossen die met hun wortels in het water staan.

Elzenbroekbossen zijn beschermd door Europa, Vlaanderen heeft één derde van alle Europese elzenbroekbossen, waarvan 7 hectare hier in het natuurgebied.

Via een geïmproviseerde brug van boomstammen bereiken we de Luikse beek, wandelen er een tijdje langs af.

De roestige-oranje kleur van de beek is het opwelling van ijzerhoudend grondwater of kwel, is ook te zien in  sommige vijvers.

Verderop wandelen we langs de begrazingszone, konikpaarden helpen de bossen half open te houden, paarden niet gezien.

Naast gras eten ze ook houtige planten, droog rietstengels, waterplanten en bepalen zij mee de variatie in landschap, flora en fauna.

Het afgelegen natuurgebied is een geschikt broed-, pleister- en foerageergebied voor verschillende vogelsoorten: nachtegaal, zwartkop, kleine karekiet, tjiftjaf, sprinkhaanzanger en ijsvogeltje.

Regelmatig kan men er roofvogels spotten: buizerd, wespendief sperwer en havik.

Dieper in het broekbos wordt het natter, overbruggen er moeilijk begaanbare boomstammenpaden en modderige boswegen.

Hier is het moerasgebied erg veenachtig, hier heeft men tot eind van de 19de eeuw aan turfwinning gedaan, turf werd toen gebruik als brandstof.

Op het eind van de wandeling passeren wij enkele prachtige vijvers met rietkragen.

Komen uit aan Natuurhuis De Rammelaars, sluiten de wandeling af met een drankje in het cafetaria.

Het natuurhuis was tijdelijke ingericht als Pop-up, met interactieve expo 'Wolven in Limburg'.

Als bezoeker kom je er alles te weten over wolven en volg je het levensverhaal van de wolven Naya, Roger, August en Noëlla.

Tips / opmerkingen: laarzen of stevige (hoge) wandelschoen zijn hier aangeraden.

De rondwandeling van 3,5 km staat op het wandelbord aangeduid als de Nachtengalenwandeling.

Goed om te weten: het gebied kreeg zijn naam wegens de vele hazen en konijnen (niet gezien) die er aanwezig zijn en waarvan de mannetjes 'rammelaars' genoemd worden.

Openingsuren van het natuurhuis: vanaf laatste weekend maart tot en met eind oktober, op zon - feestdagen van 13 tot 18u, op andere dagen na afspraak.

Wandeldatum: zondag 1 oktober 2023, zonnige dag.

Haven, zeedijk en parkwandeling - Oostende.

Start / parking: gratis parkeren, grote Randparking (300 auto's) Maria Hendrikapark op eind van de  Graaf de Smet de Naeyerlaan in Oostende.

Afstand: rondwandeling van 5,5 km.

Wandelwegen: verhard.

Bewegwijzering: wandelknooppunten volgen van Wandelnetwerk De Kust.

De door ons af gewandelde wandelknooppunten zijn: richting 63 - 64 - 65 - 63.

Wandelbord: bord staat aan het bushokje, Graaf de Smet de Naeyerlaan.

Starten aan het wandelbord met de marine kazerne Bootsman Jonsen op de achtergrond, deze kazerne is  sinds 2002 beschermd als monument.

Tot aan de Tweede Wereldoorlog was het 3de Linieregiment hier gekazerneerd, dat na de oorlog werd ontbonden, werd daarna  gebruikt door de Zeemacht.

Voor het gebouw staat het monument ter nagedachtenis van gesneuvelden van het 3de en 23ste Linieregiment van de Eerste Wereldoorlog.

Het bronzen beeld dat hier staat stelt een gevleugelde allegorische figuur voor die een lauwerkrans omhoog houdt. 

Het onderschrift "Yser - Houthulst, Steenstraat" verwijst naar de plaats waar het regiment tijdens de Eerste Wereldoorlog strijd leverde.

Na vijf minuten wandelen bereiken we aan de Jachthaven van Oostende.

Hier ligt in het Mercatordok het zeilschip Mercator, deze driemaster werd in 1932 te Schotland te water gelaten. 

Van 1932 tot 1960 fungeerde de Mercator als opleidingsschip voor de officieren van de Belgische koopvaardij. 

Nu ligt het als museumschip permanent aangemeerd in de jachthaven, waar het met zijn authentiek interieur de perfecte locatie vormt.

Het volledig gerestaureerde zeilschip is een beschermd monument, een van de bekendste tochten van de Mercator was het overbrengen van het stoffelijk overschot van pater Damiaan naar België in het jaar 1936. 

 Wandelen langs de oevers van de jachthaven richting Station van Oostende.

Op het Stationsplein staat een beeldengroep met de titel ‘Ode aan de vissersvrouwen’. 

Het zijn vijf zittende vrouwen, moderne beelden in brons van telkens twee meter hoog, die met hun sterk afgetekende gelaatstrekken en vormen ons aan statige zeemeerminnen doen denken.

Via de Mercatorsluis bereiken we de Visserskaai en wandelen er langs een aantal viskraampjes die kant-en-klare vissalades en visgerechten verkopen.

Hier zijn ook de kraakvers (on)gepelde grijze Noordzeegarnalen te krijgen, een echte delicatesse.

De Vistrap is een overdekte vismarkt waar je terecht kan voor dagverse vis zoals pladijs, tongschar, griet, heek, kabeljauw en Noordzee tong.

Enkele van de vissersboten die zorgen voor de verse vis liggen hier aangemeerd in het Montgomerydok.

Het dok is genoemd naar een bekende Britse generaal Bernard Law Montgomery en is gegraven in 1866-1869 als tij- en strandingsdok voor de visserij, maar doet vandaag vooral dienst als jachthaven.

In de verte zien we de vuurtoren staan, in de volksmond gekend als "Lange Nelle" is de vierde vuurtoren in de geschiedenis van Oostende. 

De vuurtoren is 65 meter hoog, telt 324 treden en leidt sinds 1949 de vissers veilig de haven binnen, hij werkt volledig automatisch.

Ten noorden van de Visserskaai ligt aansluitend het Albert I-Promenade.

Na een korte wandeling op de pier houden wij halt aan het Zeeliedenplein waar het nationaal monument voor de zeelieden staat.

De zeeman bovenaan kijkt trots, uitdagend en met vertrouwen de toekomst tegemoet, de treurende zeeman beneden rouwt om het verlies van zijn makkers.

Dit herdenkingsmonument eert de vissers, matrozen, scheepsjongens en soldaten die hun leven lieten op zee.

Verderop staat een lelijk kunstwerk Rock Strangers, moeten rode rotsblokken voorstellen, hoort volgens ons hier niet thuis op de dijk.

Wandelen de zeedijk af tot aan de Koninklijke Gaanderijen, deze werden gebouwd tussen 1902 en 1906, in opdracht van koning Leopold II.

Ze bestaan uit twee zuilengangen, gedeeltelijk gescheiden door een glazen wand. 

Deze wandelgalerij moest, in de optiek van Leopold II, passen in een project voor een prestigieus koninklijk paleis. 

Het diende in de eerste plaats als passage naar de renbaan voor de koning en zijn hoge gasten, zonder dat ze gehinderd werden door weer en wind. 

Ze konden hiervoor kiezen uit een van beide zuilengangen. 

De zuilengangen zijn ongeveer 380 m lang en eindigen aan beide kanten in een gesloten paviljoen met salon.

Zoeken na de wandeling door de zuilengang de bogenbrug Drie Gapers op, is de verbinding tussen de gaanderij.

Hier staat het bronzen ruiterstandbeeld van Leopold II, ingehuldigd in 1931.

De beeldengroepen onderaan het standbeeld: links, "Dank der Kongolezen" (die werden bevrijd van de Arabische slavernij), en rechts, "Huldebetoon van de Oostendse vissersbevolking". 

Aan de andere kant van de brug ligt links het Koningspark, nu opengesteld voor publiek, was voor 1974 een volledig ommuurd privépark.

De mooie Japanse tuin in het hart van het park was afgesloten voor publiek, is buiten de grote vakantie alleen zaterdag en zondag open van 10.00 tot 18.00 uur. 

Wandelen via de Koninginnelaan richting het Maria-Hendrikapark, de laan is opgewaardeerd en heraangelegd als groene boulevard met wandel- en fietspad.

Onderweg kom je langs mooie groene pleintjes: het Prinses Clementinaplein en het Prinses Stefanieplein, in de volksmond de Squares genoemd.

Ter hoogte van de pleintjes staat de stenen bank.

Deze originele monumentale stenen zitbank in art-nouveau stond tijdens de Wereldtentoonstelling in 1900 te Parijs geëxposeerd in het Palais du Champ-de-Mars.

Omstreeks 1905 verhuisde ze naar de Koninginnelaan waar ze in 1971 werd gesloopt voor parkeerplaatsen, in 2004 werd op vrijwel dezelfde plaats een replica geplaatst.

Verderop staan op de groene middenberm van de Koninginnelaan enkele monumentale vrouwenbeelden die ooit de gevel van het voormalige postgebouw van Ch. De Wulf aan de Hendrik Serruyslaan sierden.

Het laatste stuk van de wandelroute loopt door de groene long van Oostende het Maria-Hendrikapark, in de volksmond 't Bosje.

Tussen 1888 en 1892 vond de aanleg van het Maria-Hendrikapark plaats, het huidige park is 37 hectare groot.

Passeren er de prachtige Koninginnevijver en wandelen over de hangbrug terug richting parking.

De lange hangbrug kreeg in 2014 de naam Nelson Mandelabrug, de brug staat symbool voor de lange weg naar vrijheid, van de ene oever naar de andere die Nelson Mandela bewandelde.

Tips / opmerkingen: met wat geluk hebben we een parkeerplaats gevonden op Randparking Maria Hendrikapark, anders werd het waarschijnlijk betalen op een van de vele parkings in Oostende.

Na de wandeling nog een terrasje gemaakt en  wat langs de leuke winkelstraten gekuierd in de binnenstad.

Wandel datum: tijdens midweek vakantie aan zee, eerste week september, zonnig en warm.

Fleriswandeling of polderwandeling -  Leffinge.

Start / ligging: start aan de kerk in de Dorpsstraat van Leffinge.

Leffinge is een polderdorp dat behoort bij de kustgemeente Middelkerke. 

Parking: rondom de kerk.

Afstand: rondwandeling van 10 km.

Wandelwegen: verharde wegen die meestal autoluw zijn.

Bewegwijzering: rechthoekige bordjes met Fleriswandeling opgedrukt en richtingspijl.

Wandelbord: niet gezien.

De Onze-Lieve-Vrouwkerk gelegen midden in de dorpskern is in neogotische stijl gebouwd werd in 1879 ingewijd.

De massieve kerk word de kathedraal van het noorden genoemd, viel aanzienlijk groter uit dan het aanvankelijk voor een bescheiden gemeente de bedoeling was geweest. 

De kerk is sinds 1976 als monument beschermd, laatste restauratie vond plaats in 2010.

Ooit was de kerk omringd door kerkhof met hoge ijzeren omheining maar is in 1957 vervangen door nieuwe begraafplaats buiten het dorp.

Eerste bewegwijzering niet zien staan, zoeken tegenover de kerk de Papegaaistraat op en verlaten zo de dorpskern.

Zitten spoedig in de relatief laaggelegen polders en het is genieten van het weidse vlakke polderlandschap.

Afwisselend zien we uitgestrekte weilanden, aardappel- en bietenvelden.

De kustpolders zijn hier vanaf de middeleeuwen gewonnen op de zee die ze tot dan steeds overspoelde.

De poldergronden zijn heel vruchtbaar, bestaan eigenlijk uit afzettingen van zand en dikke kleigrond die goed kalium, calcium, en magnesium vasthouden.

De geteelde gewassen in deze regio zijn vooral suikerbieten en tarwe.

In de Wilskerkestraat 14 ligt de Handbooghoeve, de hoeve is omgebouwd  tot een B&B.

Ter hoogte van de rotonde aan de Fleriskotstraat 92 staat de Fleriskothoeve of Fleriskot is een voormalige boerderij.

De hoeve met de karakteristieke bergschuur uit 1953 is een modern replica van de vierkante Friese bergschuur die in de Eerste Wereldoorlog verloren ging. 

De hoeve is verbonden met de sage van Fleris, de duivelse boerenknecht die de hoeve vervloekt en de hofstede onveilig maakte. 

In de volksverhalen omschrijven ze hem als een duivels figuur, die de mensen ervan weerhield naar de kerk te gaan en die om wat plezier niet verlegen was. 

De boer heeft hem verjaagt door hem pap met look te geven.

Fleris vertrok maar vervloekte de hoeve met de uitspraak: pap met look, pap met look, Fleris gaat weg, maar het geluk ook.

Even wijken we van de wandelroute af en nemen een kijkje aan hoeve Groot Kalkaertsleen, ligt aan Kalkaartweg 12.

Deze witgekalkt hoeve met omwalling heeft een gaaf bewaarde 18de-eeuwse site en is sinds 2002 beschermd als monument.

Pronkstukje van deze hoeve is de rosmolen, is een molen waarbij de aandrijvingskracht wordt geleverd door een paard (ros) of een ezel. 

Rondom het gebouwtje liepen paarden, deze stelden het maalmechanisme binnenin in werking omdat ze verbonden waren aan de maalstenen door middel van een staartbalk en het steenkoppel. 

Zowel de staartbalk en het steenkoppel zijn helaas verdwenen.

Keren op ons stappen terug en volgen de Hogedijkweg door de polders.

In de verte ligt de Luchthaven van Oostende - Brugge, ze wordt geëxploiteerd door het Vlaams Gewest.

Het luchtverkeer bestaat in hoofdzaak uit goederentransport, met vaste verbindingen naar Egypte, Libië, Centraal-Afrika, Midden-Oosten, Zuid-Afrika en nog verschillende andere bestemmingen.

Het reizigersverkeer bestaat voor meer dan de helft uit chartervluchten georganiseerd door touroperators. 

Verder wordt deze luchthaven ook veel gebruikt door kleine zakenvliegtuigen.

De volgende bezienswaardigheid beschermd als monument staat aan de Legeweg 5, is een boerenhuis uit de 18de eeuw  met stallingen, schuur en kleine paardenstal rechts van de toegang.

Aan de hoeve was gekoppeld de voormalige landelijke brouwerij genaamd 't Brouwerijhof.

Ze dateerde uit de tweede helft van de 19de eeuw en was in werking tot het begin van Eerste Wereldoorlog wanneer de Duitse bezetter het koper opeiste.

Iets verder liggen in een uitgestrekt bietenveld twee geschutkazematten, daterend uit Tweede Wereldoorlog gebouwd door de bezetter ter verdediging van de kust.

Via de drukke N369 - Leffingestraat bereiken we de Cleyemeereweg.

Langs deze weg liggen enkele hoeves zoals het sterk vervallen Laurierhof en het goed onderhouden Cleyhemeere hof.

Met uitzicht op de dorpskern van Leffinge  passeren we de archeologische site ‘Oude Werf’.

Hier heeft een team archeologen in 2010 in het weiland sporen van het oudste middeleeuwse dorp aan de kust ontdekt (infobordje aanwezig).

Ze ontdekte op de archeologische site de vroegste middeleeuwse sporen na de Romeinen in de Belgische kustvlakte, situeerde tussen het jaar 700 en 1.100.

De schapenteelt en zoutwinning waren toen in de regio rond Leffinge de belangrijkste economische activiteiten.

Komen uit aan de Vaartdijk - Noord en volgen het jaagpad langs het Kanaal Plassendale-Nieuwpoort richting de Leffingebrug.

Het kanaal van Plassendale naar Nieuwpoort is een kanaal dat een verbinding vormt tussen het Kanaal Brugge-Oostende en de IJzer via de Ganzepoot in Nieuwpoort. 

De lengte van het kanaal is 21 km en werd in de periode 1632 – 1640 aangelegd om een alternatief te bieden voor de verzande zeeverbinding tussen Brugge en de Noordzee via het Zwin. 

Vandaag wordt het kanaal vooral gebruikt voor de pleziervaart, heeft dus een belangrijke toeristisch-recreatieve functie.

Via de Dorpstraat bereiken we terug de Onze-Lieve-Vrouwkerk.

Tips / opmerkingen: bij de voornaamste bezienswaardigheden staan infobordjes.

Bewegwijzering niet overal goed zichtbaar, de bordjes staan erg laag in de grond, met een wandelplannetje zou het wel moeten lukken: 

Wie na de wandeling nog niet te moe is, kan aan de kerk via de Groenehagestraat richting de Groenhagemolen wandelen - ligt 250 meter verderop, info over de molen:   

Wandeldatum: tijdens midweek vakantie aan zee, eerste week september, zonnig en warm.