Archief

De dag van de allerlaatste kans...

De meeste mensen weten ondertussen dat ik me de laatste maand toch naar het seizoens einde aan het slepen was. Er was plots veel recuperatie nodig voor lichte trainingen en ik had niet meer het goede gevoel dat ik daarvoor altijd had op de fiets. Een weekje relatieve rust bood raad, en zaterdag zat ik terug goed op de fiets.
(De triatlon uiteraard).
Ik zag snel terug het plezier in van m'n fiets en zag het niet langer als een marteltuig.
Ik ga echter mijn seizoens einde niet te veel meer uitstellen. Het is een mooi jaar geweest. (Daar ga ik niet over uitwijken want mijn jaarverslag volgt later) Ik zet een punt achter het jaar nadat ik zaterdag a.s. in Rotselaar bij de nieuwelingen mijn laatste koers km's gereden heb.
Ik kies voor Rotselaar omdat hier mijn seizoen eigenlijk begon. Toen ik ergens begin maart in koude omstandigheden aan de start stond, stond ik met knikkende kniën te kijken naar de stevig getrainde jongens. Ik had toen nog nooit een nieuwelingen koers uitgereden, maar deed dat die dag wel.
Met een gemiddelde snelheid van 39 km/u, kwam ik aan ergens in het peloton, doelstelling bereikt.
Met de bagage die ik dit seizoen heb opgedaan stel ik m'n doelstelling voor dit weekend iets breder dan uitrijden. Afhankelijk van het gevoel, zou ik toch wel eens graag goed vooraan in het peloton binnenrijden...
Maar dat zien we dan wel weeral.

Technische informatie:
Een koers van 69km, start op de provincie baan (ter hoogte van nr 18) 3110 Rotselaar.
De start is om 15:00u!

Foto's van 27/03/2010 toen armstukken nog een must waren.

Allen daarheen want het is... De dag van de allerlaatste kans.


Eveline, 

TRIATLON TE MECHELEN

Vandaag stond er eens iets anders dan koersen gepland in de agenda. Triatlon.
Nuja, het is eigenlijk niets anders, want ik zou het fiets onderdeel voor mijn rekening nemen. Zuiver op de graad blijft het dan gewoon een wielerkoers. Allen is het tegen de mannen. Echte mannen hé! Geen jongetjes van 15-16 jaar, neen, mannen met dijen zo breed als de straat(handig om uit de wind te zitten, maar verder geen voordelen). Oneerlijk, maar wel een uitdaging!
We stelden aanvankelijk een dijlespurters ploeg op. Jonathan kreeg echter jammer genoeg klierkoorts en moest dus verstek geven voor de 20ste editie van de Dimarco business triatlon. In zijn plaats vond ik toch nog een andere wielrenner bereid, de 8.5km voor zijn rekening te nemen nl, ex-dijlespurter Tom Dezwarte.

Een triatlon begint echter met een zwemonderdeel en daarvoor hadden we topzwemmer Victor Campenaerts. Op voorhand is het gissen naar  wat het zal worden en welke prestatie iedereen zou kunnen behalen. Iedereen staat in de wisselzone te wachten op zijn zwemmer, een zenuwslopend gedoe. 12 minuten passeerden en de eerste zwemmers kwamen uit het water. nr 1 loste af, nr 2 ook... een minuut na de eerste passage kwam onze zwemmer de wisselbox als 6de binnen gespurt. NU AL? aaaah!
Een hectische wissel, maar wel de 7de snelste wissel van al de wissels. AHA!

Ik sprong op mijn fiets en begon als een razende gek te rijden. Ik passeerde de streep waar het publiek enkele rijen dik stond. Mijn naam hoorde ik door de luidsprekers galmen, aanmoedigingen langs de kant.
Papa riep, 't is maar 1 minuut, da's wel overbrugbaar. Jaja, allemaal goed en wel als er een toerist op kop rijdt die een jaar zijn fiets niet heeft gezien, 150 kg weegt, en 20 per uur rijdt. Maar Bart Arenouts even inhalen leek mij geen optie. Ik wachtte het eerst volgende groepje op, maar het razende tempo van 50-55 per uur kon mijn junioren verzetje niet aan. (en mijn benen ook niet hoor). het tweede groepje va 4 renners reed een aanvaardbaarder tempo. Ik pikte in en draaide mooi mee rond. Naar mate de koers vorderde werd onze groep groter. Een renner of 15 draaide goed rond en de snelheid werd opgedreven naar 45-50 per uur. Snelheden die ik op koers niveau niet gewoon ben. Gelukkig was de wisselzone in zicht. En als ik de streep riek, ben ik niet meer te houden. Ik draaide in het pelotonnetje voor de 10de plaats de wisselzone in. 17e over de streep. (van de 225)

Een goede wissel, maar niet de beste. Tom vatte zijn 8.5 km aan. Ik stond uitgeput naast mijn fiets na te hijgen. Ja, ik had serieus afgezien, maar het was oh zo leuk geweest. Toen ik even later gerecupereerd was en even rond keek zag ik een zo goed als lege wisselzone. Waar was iedereen? Stomverbaasd merkte ik dat we bij de eersten waren. Loper Tom deed zijn uiterste best, zag af maar leek goed stand te houden. Hij finishte uiteindelijk als 34ste. Een mooie prestatie voor een wielrenner. (Want wielrenners kunnen toch niet lopen?)
 We finishten als 8ste mixed team. (Das top 10 hé !!)
We waren van de 225 ploegen ongetwijfeld ook een van de jongsten, zoniet hét jongste team.

Ik ben ongetwijfeld zeer tevreden. Het was een fijne ervaring. Zeker voor herhaling vatbaar.
Ook nog even het team bedanken dat zich ontzettend inzette om een pracht prestatie neer te zetten.
Ook de mensen aan de kant voor het super goed supporteren! (Want ik had het ontzettend zwaar!)
Ik heb niets dan positieve woorden gehoord over onze ploeg.

Een moe maar tevreden, Eveline

SLECHTSTE DAG VAN 'T JAAR 

Vandaag vatte ik de koers aan te Waarloos. Aanvankelijk stond ik aan de start boordevol ambitie om een van de laatste keren te kunnen schitteren in mijn Belgische tricolore trui. Ik had echter na 500m al door, dat het met de gezondheid vandaag niet pluis zat. Mijn benen deden pijn mijn longen leken te verschroeien. De torenhoge ambitie zakte al snel in mijn schoenen. Het was aanklampen en harken om te kunnen bijblijven.
(Nu ik toch dramatisch doe, doe ik ineens te goei hé)

Focus bij de start.

Afzien tijdens een passage aan de streep.

Al de eer voor deze mooi foto's bij Nele's broer Tim Seghers

Copyright Tim Seghers

confessions of a race aholic...

Zoals de titel al doet vermoeden heb ik het een en ander te bekennen. Eerder deze week liet ik weten dat ik dit weekend niet zou rijden omwille van externe omstandigheden. Die externe omstandigheid was een volleybal toernooi waar ik vorig jaar ook aan deelnam. Ik besef dat, nu ik het zeg, daar wel weer kritiek op zal komen en dat mensen die zogezegd "professioneel met hun sport bezig zijn" zich niet met zulke dingen moeten inlaten. Volledig akkoord!

Maar ik had het beloofd en belofte maakt schuld. Het was trouwens leuk, en ik heb er geen blessures aan overgehouden. Gezien ik uit de ervaring van vorig jaar weet, dat ik de dag nadien best niet te veel kan uitsteken wegens stramme spieren besliste ik zelf niet te gaan koersen.

Deze beslissing was echter tegen Dré's wil en dus kon ik vandaag starten bij de nieuwelingen jongens te Onze-Lieve-Vrouw Waver. Ik had er niet veel van verwacht eerlijk gezegd want mijn benen voelden deze ochtend tijdens het losrijden al aan als lood. Toen ik de deelnemerslijst van 44 starters zag steeg mijn "moed metertje" lichtjes. Het positieve nieuws werd echter snel te niet gedaan want ik constateerde dat ik in mijn haast mijn puffer was vergeten. Joepie.

Maar ik vatte de koers aan, zoals ik dat altijd doe. Vol goede moed en energiek. Het tempo dat er nog niet in zat werd er in de eerste ronde al onmiddellijk uitgehaald. Mijn benen voelden plots heel wat beter dan verwacht. Ik zag de rondes weg tikken en de aanvallen frequenter worden. Niets scheen te baten en het peloton stevende af op een massasprint. Ik legde beslag op de elfde plaats en was daar best tevreden mee. Ondanks dat ik in de sprint ingesloten zat en maar geen opening vond om door te kruipen, is 11de niet slecht bij de jongens denk ik.

Ik sluit het weekend af met een positief gevoel. Daar waar ik vorig jaar na 1 ronde gelost werd door ziekte, rijd ik vandaag uit, met stramme spieren... Das koers. De quote van de dag: "Als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.                                                                       " Eveline"

TREMELO

Het seizoeneinde doet zich gevoelen en door veel overtuiging van mijn  mechanieker/coach laat ik mij overhalen om het jaar vol te maken.

Vandaag stond de 4de en laatste manche van de beker van Vlaanderen voor dames jeugd op het programma in Tremelo. Ik zal het redelijk kort houden; het was een koers zoals een ander, demarrage, tussensprint, demarrage, ... massasprint. Ik vertrok met een bang hartje, want 2 weken rust kruipt niet in de koude kleren. Niet tegen staande had ik vandaag eigenlijk wonder wel hele goede benen! Ik had het moeilijk voorin te komen, maar toen ik daar in de laatste ronden dan eindelijk raakte, bleef ik er ook. Ik draaide bij de eersten het rechte stuk op, en finishte als 5de junior. Een echte sprint zat er niet meer in, de kracht was totaal uit de benen weggevloeid.

Maar door dit resultaat verbeterde ik m'n klassement, van plaats 8 naar 6 hierdoor sluit ik het seizoen af dicht bij de kannonen, ondanks de 2 slechte resultaten in het begin van 't seizoen. Nu begrijp ik waarom Dré er zo op doorhamerde om deze wedstrijd nog met een behoorlijke uitslag te betwisten.

                                                                                                                                   Eveline

Het maximum uit een spurt met lege benen

Hervatting na ziekte!

Dit weederop treden had ik mij gans anders voorgesteld! Eindelijk een beter gevoel om terug te gaan koersen, ondanks het snakken naar het seizoenseinde, toch met veel moed en overtuiging aan de wedstrijd begonnen. Nu bleek dit uiteindelijk nogal flink mee te vallen de benen waren duidelijk terug in orde dus was de boodschap niet te gek doen en mij nog eens uitleven in de sprint. Doch het lot besliste er anders over, net over half koers, op het ogenblik dat ik aan't drinken was verloor er plots 2 plaatsen voor mij een collega de controle over haar stuur en jawel de helft van het al kleine peloton was uitgeschakeld. Daar mijn stuur volledig vervrongen was kon ik nog amper over de meet rijden om nog een klassement te hebben en de koers was over! Dit is duidelijk een seizoen met "UP & Downs"

                                                                                              PS: Dré zal weer weten wat te doen!!!!

Koers, the way it goes. (Lebbeke)

Gisteren trok ik na een koers vrije week terug de fiets op. Ik stond met 23 andere meisjes aan de start van de 60km lange koers in Lebbeke. De wind waaide hard, en de staat van het parcours bestond voornamelijk uit kloven en putten. Ergens in the middle of no where is dat niet echt verwonderlijk natuurlijk. Papa was niet te spreken over de afwezigheid van een café... De koers werd aangevat en het begin tempo lag naar mijn gevoel onder de 30 km/u. De wind zal daar wel voor gezorgd hebben. Na enkele ronden werden de debatten dan eindelijk geopend en kon ik aan mijn job beginnen. "Rijd je zot".

Ik reed vijf van de 10 ronden aandachtig mee en sprong zo ongeveer op alles wat bewoog. Na vijf ronden kreeg ik eindelijk de kans even te drinken toen ze voor mij hard tegen de grond kletterden. Ik zou -indien ik mijn twee handen aan het stuur had gehad- wel over gesprongen zijn, maar gezien dat niet het geval was, vloog ik er gewoon los op. Geen ontkomen meer aan. Shauni Corthout die na haar bekken breuk in Steenokkerzeel (zie archief) eindelijk voor het eerst terug aan de start stond had de pech er ook weer bij te liggen. Gelukkig zonder veel erg (n.v.d.r). Ik vermoed dat de vijf meisjes die vielen ook weer terug op de fiets konden, maar tegen dan waren de vogels natuurlijk al gevlogen en zat de koers er op...

11 meisjes stormden door en vochten voor de overwinning die in de sprint beslist werd. Het pleit werd beslecht in het voordeel van Lisa Bogaert voor Shana Van Glabbeke en Morgane Van Lierde. Proficiat daarvoor.

Na een nachtje slapen meet ik nu de schade van gisteren op. Blauwe plekke, paar kleine schrammetjes en stijve spieren, maar mijn fiets kreeg er harder van langs. Het stuur staat helemaal krom, en vol met krassen. Dat geeft mij de gelegenheid maandag nog eens te gaan shoppen bij Van Eyck. :D (En zo heeft elk nadeel z'n voordeel).

Vandaag tracht ik de stijve spieren los te krijgen en zal ik weer op de koers te vinden zijn, aan de kant weliswaar....

                                                                                                              Eveline

ZIEK! ZIEK! ZIEK!

Jammer maar helaas moet ik voor de zoveelste keer dit seizoen de supporters voor dit weekend teleur stellen. Het wisselvallige weer van de voorbije dagen en weken zorgde andermaal voor een stevige verkoudheid. Keelpijn, hoesten, en snotteren, beetje spierpijn...en bovenal GEEN STEM MEER!! Mijn lichaam geeft rood licht als het aankomt op koersen dit weekend. Hierbij dus de melding dat ik dit weekend niet zal koersen, en eens goed ga uitrusten. Hopelijk sta ik dan volgende week weer fris aan de start van een nieuwe koers. Meer nieuws later.

                                                                                 Eveline