Berichten van 1 maart 2011 tot 31 maart 2011

Wat een wielrenner lijden kan !!!!!!!

Altijd al geweten, Amstel, das altijd gezeik! ;)
De Amstelgold race voor vrouwen bij de kenners beter bekend als de Park hotel Rooding Hills classic. Een naam en koers om U tegen te zeggen. Het doorlezen van het road book doet de haren al overeind komen.
De omgeving is een streling voor het oog maar een marteling voor de benen. Geen sinecure voor een niet-klimmer. Omdat Ilona ziek had afgebeld had ik maar toegezegd om de koers toch te rijden. Hoewel André me waarschuwde over intensiteit van de race was ik koppig genoeg om toch naar Nederland af te zakken.
Wie nu nog durft te beweren dat het bij onze noorder buren vlak is neem ik graag eens mee naar Valkenburg.

Ik was gewaarschuwd en moest de koers zien als een goede training. Vrijwillige marteling noemt dat dan. Met bergen als Eyzerenbosweg of Cauberg en deelneemster zoals kers vers wereld kampioene scratch Marianne Vos zag het er niet rooskleurig uit. Hoewel we allen hoopte dat ze tot in de vroege uurtjes gefeest zou hebben wisten we wel zeker dat ze vandaag niet zou twijfelen. Al in de eerste ronde gaf Vosje er een lap op. Ze degradeerde de concurrentie die toch ook redelijk sterk was tot een hoopje amateurs.
En vanachter stond de deur wijd open.

Van bij het vertrek kreunde het peloton op de glooiende wegen. De voorbode van wat komen zou. Ademhalingen piepten het deed duidelijk niet alleen bij mij pijn. De eerste 25 km reed ik vooraan in het peloton, nog redelijk goed zelfs. Oké, ik zat ook in 't donkerrood maar ik volgde. Tot op een gegeven moment er een veertje kraakte. Niets kwam er nog uit. Mijn benen wilden niet meer. Onmiddellijk viel me op hoelang het peloton op dat ogenblik al gerekt was. Hoe veel rensters er al voor mij de groupetto hadden moeten laten rijden.  Ik verloor de voeling met het peloton maar kon door m'n apen toeren in de afdaling nog een keer de aansluiting maken. Op de eyzerbosweg was het gedaan, er werd gedemarreerd en ze waren weg. Koers liegt niet. Bergen schiften het kaf van het koren. Geen greintje medelijden. Ik stond geparkeerd en foeterde nog een weg omhoog. Van links naar rechts over de weg. Nog wat extra km's maken hé!
Ik was enig ziens toch blij de parking te zien na 35 km...


Wat doet zo'n koers met een mens? Een dag later...(Een stukje uit m'n persoonlijke koers analyse)

EYSERBOSWEG OEF PFFFFT ......BOEM

Amstel Goldrace voor vrouwen, vergeten doen dit we niet!!!!! Met een goeie 160 stonden ze aan de start, waarschijnlijk veel goede wil maar dit zag ik voor m'n poulain echt niet zitten. Na de 4de beklimming in amper 1uur wedstrijd was het voor een 100tal rensters al over en out. Oorzaak de "Eyserbosweg" en hier moesten ze nog 2x over en dan naar de Cauberg ook 2x met al wat er nog tussenlag 20hellingen in totaal. Dit moest Eveline ondergaan als opgeroepene omdat ze 1ste reserve was, waren die andere dan echt ziek of slimmer?????? Op onze terug weg kwam de ontnuchtering en hoorde ik het verdict"misschien had ik toch beter met de jongens gaan koersen" Wat ik al van voor de start dacht maar wijselijk voor mezelf had gehouden.

                                                                                          De begeleider

Dan Toch Morgen "Valkenburg..."

Van't weekend

IC  Strijen 162 deelnemers  voor 89km

Stand van zaken.

Een Seizoenstart die niet loskomt !!!!

Het wil maar niet lukken, verleden week eindelijk gestart op een parcours dat me niet echt ligt en dan nog wel uit koers genomen ondanks dat we met 12 rensters maar 40sec. achter lagen op de groep. Dus was de optie deze week beter, maar niets was minder waar. Vermits m'n ouders op zaterdag terug kwamen van hun vakantie en Dré bellet was werd gekozen voor de wedstrijd op zondag in Deerlijk, maar bij het ontwaken voelde ik het al "griepsymtomen", zware benen, keelpijn verstopte neus en een loom gevoel. Dik tegen mijn zin m'n entourage verwittigd en uitzieken, het kan nu eenmaal niet anders, ik had het seizoen begin enigzins anders voorgesteld.

Start seizoen 2011

Een koersverslagje, 

 Na een lange winter was het dan eindelijk zo ver, de eerste koers van het seizoen. Ik had de wielergids grondig uitgepluist en nauwgezet in de gaten gehouden om te checken wanneer ik voor het eerst kon starten dit seizoen. Wanze stond als eerste op de lijst en gezien mijn steeds toenmende ongeduldigheid en groeiende koershonger moest het dat maar worden. En dat "bergje" kon zo erg toch niet zijn? België biljart vlak. 
(zeg toch maar gerust Berg)

Onderweg naar Wanze kantelde het weer volledig om. Van zonning naar bewolkt met een stevig windje, wat een tegenvaller.

Er stond veel volk aan de start, sterk volk. Met enkele profteams wist de organisatie een mooi deelnemers veld te creëren wat het spektakel alleen maar groter zou maken.
Ik had het parcours niet volledig verkend -gezien we wat in de file  hadden gestaan- en merkte in de eerste ronde dat de afdaling toch bijster lang was. (en als je naar beneden rijdt, moet je ook weer omhoog).
Het vlakke stuk was geen probleem maar anderzijds moet ik wel toegeven dat ik geen berggeit ben.
Het klimmetje ging me niet af en hoewel het peloton "en groupe" klom moest ik harken om bij te blijven.

Ik heb enkele ronden meegereden maar moest dan toch de pijp aan Maarten geven. Slechte benen, korte nacht en een lastige overgang naar de Elite categorie, het zal er allemaal wel aan bijgedragen hebben.
Ik neem de koers mee als een goede leerschool, een herinnering die me nog wel een tijdje zal bijblijven.
Hoewel André allicht een zwaar ontgoochelde Eveline had verwacht viel dat al bij al wel beter mee dan verwacht. (Ja ik heb de laatste jaren veel geleerd over het verwerken van een minder resultaat.) Het is het einde van de wereld niet en dus is er volgende week weer koers. Een nieuwe kans op het vlakke.



Na de koers, moet toch gefotoshopt zijn(?) want ik zat stik dood.

On recommence