Archief

Kester: Klim, crash, koppijn...
 Gisteren zakten we af naar Kester om er een koers van 50 km te rijden op een glooiend parcours. De start werd gegeven om 15:00u en de 70 dames vertrokken voor hun koers. Ik heb toch een halve ronde gekoerst vandaag en dan ben ik, in de berg op, gecrasht. Het meisje voor mij week uit en ik kon geen kant meer op...
Ik heb nog een wanhopige poging gedaan om terug op de fiets te kruipen en verder te rijden maar toen alles begon te duizelen merkte ik, dat dat geen verstandige poging was.
Vervolgens heb ik voor onbepaalde duur bij de mensen van het rood-kruis gelegen, die blijkbaar nog nooit kennis hadden gemaakt met de te volgen procedures van een wieler ongeval. Bloeddruk meten, saturatie meten, wonden verzorgen, nekkraag aan doen(!)... Het had allemaal nogal wat in. Omdat ze het allemaal niet goed wisten hebben ze maar een ambulance gebeld.
De mannen van de ambulance waren niet te spreken over de ondermaatse prestatie van de vrijwillige hulp verleners. Achja, in het ziekenhuis van Halle hebben ze mij goed onderzocht,een hoop foto's gemaakt van rug, nek en hoofd en alle wondjes goed uitgewassen. Aangezien de dokters dachten aan een hersenschudding en wiplash was een observatie in het ziekenhuis noodzakelijk.
Ik wilde echter niet in Halle blijven, dus werd ik maar overgebracht naar Duffel. In een ambulance met enkel Franstalige verzorgers naar Mechelen gebracht worden is geen pretje. Ik moest constant wakker gehouden worden, waardoor ik genoodzaakt was met barstende hoofdpijn in het Frans te denken en te praten. (Een goede voorbereiding voor mijn mondeling examen Frans dus). Uiteindelijk heb ik de nacht in Duffel doorgebracht.
De schaafwonden blijken nogal goed mee te vallen. Alles is stijf en mijn nek kan ik niet al te goed bewegen. Over het al dan niet mogen sporten heeft de dokter niets gezegd. Wanneer ik terug op de fiets kruip zal dus afhangen van de signalen die mijn lichaam geeft. Sebiet een toereke doen op de rollen. (Hihi,mopje). Ik hoop woensdag al terug iets te kunnen doen, al zijn dat zorgen voor later natuurlijk.
                                                                                    Eveline

Na een week in-activiteit heb ik deze week de fiets terug gevonden. Tot mijn grote blijdschap kon ik me eindelijk weer volop uitleven. Tot mijn grote spijt ging het een heel stuk minder goed dan gehoopt. De ziekte is duidelijk nog niet helemaal uit mijn lichaam verdwenen.
Maandag draaide alles volledig vierkant. Gisteren ging het al wel een beetje beter. Vandaag was er clubtraining en eerlijk gezegd : ik had er schrik voor. Al bij al ging het goed. Na een "intervalleke" van de jongens moesten ze maar eventjes op mij wachten. Ik had natuurlijk het excuus dat ik een duurtraining aan 't doen was een geen interval training. 't was dus goed.
Ik hoop dat het de komende dagen nog een stuk verbeterd en dat ik zondag goed kan koersen. Nu ik het er toch over heb: zondag is er koers in Arendonk. Deze koers gaat door voor het Vlaams kampioenschap. Ik hoop voldoende terug gerecupereerd te zijn na het ziek zijn. Al vrees ik dat ik niet mijn niveau zal halen van de voorbije weken.
                                                                                                            Eveline

Vandaag, na een beetje twijfeling, toch gaan koersen in Burcht. De ziekte nog niet helemaal verdwenen maar toch genoeg onderdrukt om een stapje te wagen in de koers. Ik wist op voorhand dat ik het -luchtwegen en astmatisch gezien- niet gemakkelijk zou krijgen, maar ondanks de twijfels had ik er zin in. ... Tot als ik het parcours zag. Even een vraagje aan mijn lezers, "Hoeveel bochten denkt u dat er in een 5.5km lang parcours kunnen liggen?" Ik weet het antwoord! En om precies te zijn, het zijn er ontzettend veel! Als ik mij niet vergis en mij niet misteld heb waren het er 17(!) + een rotonde!
Voor de mensen die niet thuis zijn in het wielrennen; dit is ontzettend zwaar koersen! Van de 94 starters zijn er naar 't schijnt maar een goeie 50 aangekomen. Het parcours was naar mijn mening buiten categorie en onverantwoord. Om over de rest van de organisatie maar te zwijgen. Om een voorbeeld te geven: "Is het normaal dat er plots auto's op het parcours rijden, in tegengestelde richting? Een heel peloton doen uitwijken en vervolgens nog eens zorgen voor valpartijen? Het lijn verkeer absoluut geen hinder ondervond van de koers, en dus gewoon door reed hoewel wij direct zouden passeren? Is het normaal dat het uren duurt om simpelweg een uitslag op te stellen? Alle respect voor de vrijwillige koers rechters! Ik ben blij dat ze dit allemaal willen doen in hun vrij tijd maar vandaag was het toch een zootje ongeregeld hoor!
Verder in de koers werd er vooral gewrongen, getrokken, en gedraaid! Het was onmogelijk om vanachter uit naar voor te rijden zonder op de grond te gaan. Ik sprintte ergens achterin en probeerde tevergeefs nog wat naar voor te rijden. Totaal ontmoedigend is het, wanneer je je nog wel goed voelt, maar er geen plaats is om te sprinten! Achja, dat is koers. Volgende week (donderdag) beter. Na lang wachten op de uitslag bleek dat ik na alles toch nog een 12e plaats bij de junioren uit de brand had gesleept. Na het ziek zijn en het parcours dat mij absoluut niet lag kan ik niet anders dan hier toch nog best tevreden mee te zijn.
                                                                                                                                 Eveline