Pasar Malam......Danny Everett.

Medio 1967 was ik , na 15 maanden afgezwaaid uit het leger en hervatte het dagdagelijkse werk in Brussel.Op zekere vrijdagavond was ik even een biertje gaan drinken in een Aalsters café, de Safari...Daar hoorde ik het voor het eerst op de Juke Box.
Een Country-zanger, die ik helemaal niet kende...Bill Anderson had het over I Get The Fever.(1966) Toen ik naderhand dit nummer nog enkele keren selecteerde bracht de café-baas me in kontakt met een hevige country-fan, die alles van deze zanger bezat..foto's, amerikaanse fan-bladen, lp's...enz...en deze import-single op de Juke Box had geplaatst.Ik volgde in de legertijd niet zozeer C&W, maar kende desondanks wel de recentste hitleveranciers uit die tijd zoals Merle Haggard of David Houston..
Ik vond dit lied echt prachtig klinken door de boxen en nadat ik een glimmende, gehandtekende foto van Bill van deze fan had gekregen, ging ik op zoek naar platenmateriaal en vond het snel terug op een markt..2 lp's..het was een revelatie, ik had sedert Jim Reeves en Bobby Bare niet meer zo genoten van een country-artiest . "Whispering  Bill " werd hij vanwege het gefluister op veel van zijn songs genoemd. Prachtige glitterpakken had die man aan...en zijn muziek was zeemzoet..half gesproken, half gezongen.
Bill Anderson werd geboren in Columbia, South Carolina 1 november 1937.
Was sportcommentator en DJ in Georgia, verhuisde naar Nashville ,waar hij liedjes begon te schrijven zoals City Lights in 1957 een Top 1 C&W-hit voor Ray Price. Once A Day werd een nummer 1 hit voor Connie Smith (1964). In 1958 begon hij zelf met zingen...klassieke country-balladen..ik vermeld er slechts enkele:  Mama Sang A Song (1962- nr 1), The Tip Of My Fingers(1960), Po' Folks (1961), 8x10 (1963 nr 2), Still (1963  nr 1)..enz.......Het laatste nummer werd zelfs in de Pop 100 Billboard genoteerd, op een 8ste plaats. Een fluisterplaat die me koude rillingen bezorgde was Golden Guitar (1966).
Hij werd één van de top-country artiesten....trad ook op in diverse films en TV-shows en zong tal van duetten met country-zangeres Jan Howard zoals hun nr 1 hit : For Loving You (okt '67).
Doorheen de jaren 70 en 80 bleef  hij maar hits scoren..ik zou zeggen lees zijn bio/disco er maar eens op na.Hij treed nog steeds op en verzamelde talloze awards.
Een waslijst van artiesten nam nummers van hem op hun repertoire, ja zelfs de Franse zanger Claude Francois ( J'y pense et puis j'oubli ).

Even weer die sfeer van toen weegeven .....I Get The Fever....Nr 1 op 27/8/'66.
Daar hou je heus geen koorts aan over.

En ik voeg er ook die Golden Guitar verder aan toe.

Mark Wirtz werd geboren in Duitsland in 1943 en groeide op in Keulen.Omwille van zijn interesse voor pop-muziek , werd hij het zwarte schaap van de famillie en verbleef een tijd op internaat.Op 16-jarige leeftijd ging hij in Londen Kunsten studeren, en vormde in zijn vrije college-tijd een muziekgroepje.
Later werd dit een heus studio-orkest en schreef hij een tune , die veel opzien baarde, onder het pseudoniem The Mood Mosaic met The Ladybirds.
A Touch Of Velvet-A Sting Of Brass (begin1966 ) was geboren.
Het werd in eerste instantie al vlug het kenwijsje voor het Duitse TV-Programma Beat Club, dat liep van 1965 tot 1972.Toen dit programma na een goed jaar werd gepresenteerd door de Engelse DJ Dave Lee Travis, nam deze het lied mee naar Manchester, waar het een hit werd in dance-circuits en wat later door meerdere vrije radio-zenders in hun muziekprogramma's werd overgenomen als kenwijsje of begintune.
Piratenzenders zoals "Radio London" en "Radio Caroline" zonden dit vanop een schip voor de Engelse Kust uit en waren hier dus goed te beluisteren. Om dan nog maar te zwijgen over "Radio Veronica"
Ik weet nog goed, dat ook een wekelijks Vlaams BRT2 radio-programma later , gepresenteerd door Etienne Smet  in de namiddag met deze tune opende.
Mark Wirtz nam verder ook nog met zijn orkest o.a.een Latino-LP op en creëerde in 1967 een hoogopgevatte opera neer, waarvan de muziek een Top 2 hit werd in Engeland, gezongen door Keith West : Excerpt From A Teenage Opera.(Grocer Jack). Later zou hij verhuizen naar Amerika (Florida).
Maar nu even die herinnering opnieuw beleven hieronder...je kent dit kenwijsje voorzeker nog.Wedden ?
 

 

Laat  ons het héél eventjes hebben over de Blues-legende, die Frank Frost was.Werd geboren in Arkansas op 15 april 1936 (overleed in 1999) en leerde naast piano en gitaar voornamelijk  harmonica spelen op jonge leeftijd, zowat in de trant van Sonny Boy Williamson.
In zijn goed gevulde biografie pikken we eruit, dat Sam Phillips van het Sun-label was gecharmeerd door zijn muziek.Opnamen volgden zoals  Hey Boss Man op diens sub-label Phillips International in 1962.
De befaamde Elvis-gitarist Scotty Moore werd de producer van zijn beste opnamen in 1966 in Nashville voor het Jewel-label. Ik vond die LP gewoon het einde...Ride With Your Daddy Tonight.Een instrumentaal nummer hieruit zal me steeds bijblijven : "Harpin'On It". Een schitterend voorbeeld van Delta-Blues.
Het was tevens het kenwijsje van een legendarisch radio-programma op BRT2 : Losjes In the Blues uit de jaren 70, dat werd gepresenteerd door betreurde Julien Put, met muziek , geselecteerd door Paul De Bruycker.
Ik probeer deze blues-opname via een mp3, die dus moet worden aangeklikt om haar te beluisteren.
Frank had ook nog een kleine R&B hit met "My Back Scratcher", dat we beter kennen als "Baby, Scratch My Back" van Slim Harpo.

Teddy Redell aka Teddy Riedel werd geboren in Arkansas in 1937. Al vlug leerde hij pianospelen en kreeg ,na enkele jaren muzikale omzwervingen zijn grote kans toen hij een leadzanger verving, die met een keelontsteking diende af te zeggen bij een platensessie voor het Vaden-label in 1959. Ik beperk me hier tot enkele van zijn opnamen , zijn volledige bio kan je hieronder raadplegen.
Knocking On The Backside/Before It Began (1959).Vaden
Corrina, Corrina/Gold Dust (1960).Vaden
Pipeliner/I Want To Hold You (1960).Vaden
Can't You See / Judy (1960).Vaden
I'll Sail My Ship Alone/Don't Grow Old Alone(1960)Vaden
Na zijn legerdienst kennen we nog :
Poor Ole Me/Between Midnite And Dawn.(1962) Razorback.

Net als Jerry Lee Lewis was deze Arkansas Rocker erg beïnvloed door Moon Mullican en coverde dus vaak zijn songs, hoewel hij ook eigen werk opnam.
Zijn opname Judy werd in de versie van Elvis Presley een kleine hit in 1961.
Ik was onder de indruk van het piano-spel en importeerde enkele originele en nu zeldzame singles in de late jaren 60 zoals "Pipeliner " (Moon Mullican compositie) en ook" Poor Ole Me" op het Razorback label. (Fantastische Rocker).Op deze laatste plaat werd hij begeleid door The Pacers, de vaste begeleidingsgroep van Sun-rocker Sonny Burgess.
De B-kantjes van beide singles waren eveneens echt voortreffelijke songs.
Teddy werd eind jaren 70 herontdekt door Cees Klop uit Nederland...en begon diverse tournees door Zweden en Nederland. In Nederland werden nieuwe opnamen, naast zijn oudere werk opnieuw uitgebracht op LP en later op CD....en die konden niet ontbreken in mijn collectie. Hedendage is hij pianoleraar en treedt nog steeds op.
Rock 'n' Roll uit Arkansas ? Luister naar deze Teddy Redell. Zijn bio  kan men lezen op zijn officiële site :

1961 was alweer een heerlijk Pop-jaar. Zangers zoals Paul Anka, Ricky Nelson of Pat Boone bereikten na een sabbatjaar opnieuw de top.Tal van nieuwe gezichten doken op : The Marcels, Del Shannon, Bobby Lewis, Barry Mann.......het werd ook de doorbraak van Gene McDaniels.
Geboren op 12 februari 1935 in Kansas City. Studeerde aan de Omaha universiteit en werd een gospelzanger aan het muziekconservatorium.In 1960 tekende hij een kontrakt bij LIBERTY-records
Met een soort van mengeling tussen R&B en Pop werd de song : "A Hundred Pounds Of Clay" een vaak gedraaid nummer op de radio Luxemburg . Het was een Nummer 3 top-hit in Amerika op 8 mei 1961.In Engeland zorgde meester cover bij uitstek van Amerikaanse hits , Craig Douglas voor een top 9 met dat nummer.Ik herinner me ook dat er toen een goedkope platenmaatschappij TEENY , veel van die popsongs liet nazingen en uitbrengen ...2 hits op 1 plaat...kostte toen 39 BEF.
De originele versie bleef dus steeds favoriet.Ik haalde een Italiaanse EP-persing  binnen..met ook de tweede hit van Gene hierop : "Tower Of Strenght".,een U.S. top 5 in november.Alweer was er in Engeland een flauw afkooksel  van deze plaat door Frankie Vaughn, die daarmee op de 1e plaats belandde.
Een ander nummer op die E.P. was "Another Tear Falls", dat ik herkende toen het een hitje werd in 1966 door The Walker Brothers.Gene had dit nummer gezongen in de Engelse muzikale film uit 1962 : It's Trad, Dad, waarin ook veel andere artiesten zongen.(Chubby Checker, Gene Vincent....)
Verder hits van Gene waren "Chip Chip" (nr10). " Point Of No Return (1962) en het mooie, zoetgevooisde "Spanish Lace" (1962), werden beiden Top 40 noteringen..Ik kocht later de CD -grootste hits aan , gewooon uit nostalgie.
Door de veranderingen in de Pop-muziek ....The Beatles zaten er aan te komen, verdween hij uit het zicht nadien....Een détail nog : Eind juni 1967 verliet ik het Belgische leger en schilderde op mijn kitzak : Point Of No Return, de plaat uit 1962 indachtig...

Was één van de laatste originele 50's Rock 'n' Rollers.
Freddy Cannon zag het levenslicht op 4 december 1939 in Lynn, Massachusetts, maar bracht zijn jeugd door in Boston.
Met een gedeeltelijk door zijn moeder gecomponeerd nummer : "Tallahassee Lassie" , dat door Bob Crewe en Frank Slay op hun platenlabel Swan uit Philadelphia werd opgenomen in de zomer van 1959 , kende hij zijn doorbraak.Zijn succes was mede te danken door Dick Clark, die door het herhaaldelijk laten optreden van Freddy "Boom Boom " Cannon in zijn programma American Bandstand de doorslag gaf.
Het werd bekroond met een 6 e plaats in de Bill-Board Top 100.
De plaat werd hier uitgebracht door het Engelse Top Rank en gekoppeld aan "Okefenokee". Op elke Vlaamse Juke Box kon men het dan ook aantreffen.Nog groter was het succes met zijn versie eind '59 van : "Way Down Yonder In New Orleans" (nr 3).
Opmerkelijk bij zijn songs was de "woooo "kreet, die hij telkens weer uitstootte.Ik heb een hele waslijst van singels(vaak in de solden aangekocht )., e.p's, een LP en een CD.
Een ander gekende song van hem was  de originele versie van "Buzz-Buzz-A-Diddle-It (1961), dat jaren later beter werd bekend door de Engelse groep Matchbox.
In 1962 kende hij opnieuw een meevaller met  "Palisades Park".(een top 3 hit alweer)
Eind 1963 ging hij over naar Warner Bros en in 1964 kwam hij voor de dag met "Abigail Beecher" (our History Teacher)....de foto toont een EP-cover uit mijn collectie,waar de naam Freddy verkeerd staat gespeld. Uit 1965 dan weer , dateert een ander succes : "Action"/"Beechwood City".....zijn laatste Hit-notering . Nadien nam hij nog platen op voor talloze andere maatschappijen, maar zijn liedje was wel definitief uitgezongen.Had in totaal 3 millionsellers op zijn palmares. Treed heden ten dage nog steeds op. 

De klank van onderstaande video is niet zo optimaal :

De zwarte R&B scene leverde een grootse bijdrage tot het ontstaan van Rock 'n' Roll tijdens de jaren 50. Lloyd Price was één van die pioniers.Geboren op 9 maart 1933 in Kenner , Louisiana ,zong hij op jonge leeftijd in gospel kerk-koren en leerde de finesse van trompet en piano spelen.Hij werd ontdekt in 1952, toen Art Rupe van het Specialty-label , op zoek naar nieuw talent een auditie hield in New-Orleans.Wat hij ten gehore kreeg beviel hem niet en net op het punt er mee op te houden, werd hem in laatste instantie gevraagd nog even te luisteren naar een plaatselijk lied, dat door een bijna wenende Lloyd werd gezongen : " LAWDY MISS CLAWDY ". Daar zag hij wel brood in en liet de Dave Bartholomew Band opdraven voor de opname, met drums van Earl Palmer ( onlangs overleden) en een jonge Fats Domino aan de piano.De song werd meteen een millionseller en de nr 1 in de Rhythm & Blues-hitparade en nadien verkozen tot de beste plaat van 1952.Wat belangrijker was, is dat deze opname de eerste was .... die ook door een blank publiek werd gesmaakt.
Er werd nadien nog een aantal nummers opgenomen, die door Specialty werden uitgebracht....ik herinner me liedjes als OH OH OH of MAILMAN BLUES, op LP dan. In de late 60's vond ik op een rommelmarkt in Brussel (Het Vossenplein) een breekbare 78-t plaat van hem terug, met als titel "WHERE YOU AT "uit 1953. Echte , onvervalste Rock 'n' Roll was dit met een scheurende sax.
Van jan. 1954 tot febr.1956 vervulde Lloyd zijn legerdienst in Korea.
Bij zijn terugkeer merkte hij , tot zijn verbazing dat Art Rupe intussen met andere opkomend talent aan de slag was gegaan, waaronder Little Richard en Loyd's chauffeur destijds met name Larry Williams.
Er was geen plaats meer voor hem, dus richtte hij een kleine platenmaatschappij op en zond een opname naar ABC-Paramount in 1957...die het prompt uitbracht : "JUST BECAUSE".(nr 3 R&B). 
Die overgang zou hem overigens geen windeieren opleveren, want zijn bewerking van een oude folk-blues opname "STAGGER LEE" over een killer sloeg in 1959 alle records...een 2e millionseller, zowel een nr 1 in de R&B als de pop-Billboard hit-parade.
Kort daarop scoorde hij opnieuw met het alombekende "PERSONALITY "(nr 1 R&B en nr 2 in de pop-lijsten.). Dit nummer was ook een super-kanjer in  Europa en dus ook in België. (Will Tura zong een vlaamse versie in : "Onvergetelijk").
Ander hits waren "I'M GONNA BE MARRIED " (ik draaide ook vaak die B-kant THREE LITTLE PIGS), in 1959. "LADY LUCK" (1960) en andere songs deden het ook niet mis.
In 1962 richtte hij het platenmerk Double L (LL) op, en nam hiervoor liedjes op zoals "MISTY".(1963).Een beginnende Wilson Picket werd gekontrakteerd voor deze maatschappij.....enz.....
In 1993 had ik het genoegen Lloyd Price aan het werk te zien tijdens een Rock 'n'Roll-avond (Golden Years) in het Antwerpse Sportpaleis...de mooiste avond die ik ooit beleefde ,wat optredens betrof.
Een pleiade van ouwe rakkers werd het daar : Bobby Vee (Rubber Ball) , Little Eve (The Locomotion), Johnny Preston (Running Bear, Cradle Of Love), Lloyd Price, Little Richard en Chuck Berry.
Jerry Lee Lewis, die ook was geprogrammeerd , had zijn kat gestuurd, maar werd in laatste instantie waardig vervangen door een uitbundige Gary U.S. Bonds (New Orleans, Quarter To Three....).......

Vraagje : Wat was de Rhythm & Blues Top-plaat van 1953 ??????

Hier dus de originele plaat uit 1952.

In 1960 was het voorlopig afgelopen met de tradionele Rock 'n' Roll, op een paar late Rockers (vb Freddy Cannon, Ronnie Hawkins ...) na, hoewel instrumentale groepen nog een tijdje doorgingen.De muziek werd zachter, vaak door toevoeging van strijkers.
Het was ook het jaar van Jimmy Jones (geb. 2 juni 1937 in Birmingham-Alabama).Reeds op jonge leeftijd verhuisde hij naar New York. Maakte deel uit van een aantal groepen zoals The Sparks Of Rhythm,The Pretenders en The Savoys die platen opnamen voor diverse plaatmaatschappijen, dewelke doorgaans weinig succes kenden.Ook als solo artist zat het hem aanvankelijk niet mee.Tot zijn ontmoeting met Otis Blackwell hierin verandering bracht.Een vroegere compositie "Handy Man ", uitgebracht op MGM's CUB-label werd wat bijgeschaafd en werd meteen een schot in de roos in 1960.
Het verhaal gaat ,dat bij de opname de fluitspeler niet kwam opdagen en Otis ,die aanwezig was dan zelf maar een staaltje van zijn fluiten er aan toevoegde.
Een heerlijke pop-rocker was geboren, ook omwille van de hoge falsetto-stem van Jimmy.
Evenals de opvolger "Good Timin'"(MGM), haalde de plaat een Top 3 in Amerika, in Engeland haalde  "Good Timin'" zelfs een eerste plaats.Op radio Luxemburg werd de plaat grijs gedraaid , herinner ik mij.
Later opnamen zoals "That's When I Cried"(1960) en " I Told You So"(1961) deden het dan weer minder goed in de Top 100. Voor een prikje kon ik beide singles op de kop tikken op braderiën.Persoonlijk vond ik het B-kantje van I Told You So : "You Got It " helemaal niet zo mis in de tijdsgeest van toen , die de sfeer uit de vroege jaren 60 perfect weergaf.
Wat wel een feit is : Del Shannon heeft goed naar deze liedjes geluisterd en scoorde kort daarop met een dito falsetto-stem zijn hit "Runaway".

We zouden dit kunnen noemen..."What Ever Happened To.....? ".
Weinig is gekend over deze man, maar toch....
Geboren als Earl Burroughs in New Orleans op 18 sept. 1940.
In de jaren 1956-1959 nam hij zonder succes een aantal singles op in de USA.
Tijdens de twist-jaren duikt hij plots hier  in België op en verblijft enkele jaren in Brussel, waar hij een graaggeziene gast is in dans-clubs van het uitgangsleven.
Vanaf 1962-1963 zijn de platen die hij voor het Belgische Ronnex opneemt een echte furore...met begeleiding van het uitmuntende Belgische Orkest  John Van Hoorn.
Ik kocht toen enkele van zijn 45-t plaatjes , die flink werden gepromoot door muziektijdschriften zoals Juke Box. Later kocht ik de CD van zijn twistperiode.(released in 1997).
Tot zijn bekendste nummers behoorden  : " Kissin' Twist " , " Boogie Woogie Twist "/ " Twistin' King " en andere. In 1963 tijdens de jaarlijkse kermis in mijn dorp schalde door de luidsprekers van de auto-scooter voortdurend : " The Wiggle", waar is die tijd toch gebleven ? Ook een plaatje als "Crazy Twist" en de B-kant " Twist Talk"  herinner ik me
nog levendig...het laatste was gezongen in duet met ons aller JO LEEMANS.
Vanaf 1964 nooit meer iets van hem gehoord.
En toch heeft deze man veel betekenis gehad voor de Rock 'n' Roll Geschiedenis.
In 1957 schreef hij samen met de befaamde Otis Blackwell (bekend van zijn talrijke Elvis composities) het nummer: "Great Balls Of Fire", waarmee Jerry Lee Lewis dat jaar een onvergetelijke Rock-klassieker scoorde.
In 1962  nam Jack Hammer  hiervan zelf een auteursversie op.

We gaan even door met die ongecompliceerde Rockabilly- muziek uit de jaren 50 met deze keer een vrouwelijke performer. De amper 14-jarige Jackie Johnson had het in 1959 over Starlight, Starbright op het Williamette -label. Uit de reeks Buffalo Bop op 55053.."Baby Doll" bvb terug te vinden.Veel is er verder niet bekend over haar...in 1962 bracht ze nog een C&W opname uit op het Cascade-label.