Vind ik leuk

Ze had de ‘vind ik leuk-knop’
weer razendsnel gevonden
toen ik op Facebook repte
van mijn valpartij en wonden

Ze reageerde ook:
ik kreeg wat ik verdiende
omdat ik vorig jaar
haar harteloos ontvriendde

Ze leest mijn updates trouw
ze zal zich niet vervelen
ze wil mijn lijden graag
met al haar vrienden delen

 

Niemand kan mijn beter kennen

Niemand kan me beter kennen

Dan dat jij mij kent

Jouw ogen waarin wij samen

Sliepen Hebben van mijn mensenlicht iets

Gemaakt dat de nachten van de wereld overtreft

Jouw ogen waarin ik op reis ben

Gaven aan de gebaren van de wegen

Een doel aan de wereld voorbij

In jouw ogen zijn zij die ons herinneren

Aan onze oneindige eenzaamheid

Niet wat zij denken te zijn

Niemand kan je beter kennen

Dan ik je ken.

Het fluitketeltje

Meneer is niet thuis en mevrouw is niet thuis,
het keteltje staat op het kolenfornuis,
de hele familie is uit,
en het fluit en het fluit en het fluit: túúúút.

De pan met andijvie zegt: Foei, o, foei!
Hou eindelijk op met dat nare geloei!
Wees eindelijk stil asjeblief,
je lijkt wel een locomotief.

De deftige braadpan met lapjes en zjuu
zegt: Goeie genade, wat krijgen we nu?
Je kunt niet meer sudderen hier,
ik sudder niet meer met plezier!

Het keteltje jammert: Ik hou niet meer op!
Het komt door 'n dop! Het komt door m'n dop!
Ik moet fluiten, zolang als ik kook
en ik kan het niet helpen ook!

Meneer en mevrouw zijn nog altijd niet thuis
en het keteltje staat op het kolenfornuis,
het fluit en het fluit en het fluit.
Wij houden het echt niet meer uit... Jullie?

De wekelijkse kip

De wekelijkse kip verdelen was nooit makkelijk -
Beslissen welk stuk kreeg wie!
Het was een groot gezin voor één enkele kip.

De kippenborst werd in tweeën gesneden:
De ene helft voor mijn vader
De andere opnieuw verdeeld
onder mijn twee broers, elk een vierdepart.

Mijn moeder kreeg een bil.
De andere bil ging naar mijn tantes,
En wij, de kinderen, kregen de vleugels,
De ribben en de rug, de grootte van de stukken
Aangepast aan onze leeftijd – het was nooit genoeg.

De kip verdelen was niet makkelijk.
Mijn moeder wilde steevast het karwei vermijden:
Mijn tante Roonak worstelde ermee.

Spreekwoordelijk

Ik zal niet met de noorderzon verdwijnen
Ik kom altijd als aan een elastiekje terug
Eens zal ik als het zonnetje in huis verschijnen
is het niet razendsnel, dan is het vliegensvlug

Ik ga niet met man en muis ten onder
Ik zal niet voor dag en dauw vergaan
En dat had je zwart op wit kunnen weten
Ik kom uit een spreekwoord vandaan

Rozen verwelken
Schepen vergaan
Maar onkruid niet

Vader  

vader kocht ooit
een verzameld werk:
een bundel gedichten
van degelijk merk.

bij wat hij mooi vond
zette hij strepen
een enkele keer
een uitroepteken.

bij tijd en wijle
herlees ik die
zeer summiere
biografie:

in een code
van strepen en stippen
steeg het water
hem naar de lippen.

Krook bij de tandarts

Krook, de kleine krokodil,
moest naar de tandarts toe.
Die keek eens goed naar zijn gebit
en zei: ‘Nou nou, poe poe!

Daar zitten zeven gaatjes in
en dat is niet zo fijn.
Als ik daar straks in boren ga,
doet dat misschien wat pijn.’

‘Ik ben een beetje bang, meneer’
zei onze kleine Krook.
En weet je wat de tandarts zei?
‘Nou nou, poe poe, ik ook!’

Eeuwigheid

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.
Ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
Ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.
Meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.
Jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.
Zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Vrienden

Zeg, Jeroen, ik heb een meisje!
Wimie kleurde toen hij ‘t zei.
En ik: Heus? Verliefd? Geweldig!
Jezus, was ik maar echt blij.

Ja, we fietsen met z’n tweeën
nog naar school, zoals altijd.
En we blijven ‘goeie vrienden’,
maar ik ben hem nu al kwijt.

Want het wordt nooit meer als vroeger,
Wimie gaat nu met die griet.
Hij fietst voor me uit, mijn tranen
ziet hij dus gelukkig niet.

Een man dacht

Een man dacht:
wanneer zal ik eens één minuut niet aan haar denken?
Nu?
Hij ging zitten
en dacht één minuut niet aan haar.

Toen stond hij op en wandelde verder, dacht verder,
steeds verder, zonder tussenpozen,
aan haar.