brand

       

Bijen, hommels, wespen
ze vliegen af en aan

duikelen kopje onder in het stuifmeel


Zouden zij zich zorgen maken als ze niet genoeg stuifmeel vinden?
Dat vraag ik me af, terwijl ik ze probeer op de foto te krijgen
Ze zijn wel heel erg druk en blijven amper zitten


Volgens mij zitten ze niet lang genoeg stil om het stuifmeel op te slurpen
of hoe moet je dat zeggen
drinken, slurpen, verzamelen?
Zouden ze bang zijn dat de koningin hen onder hun vleugels geeft
als ze niet genoeg geslurpt hebben?
Of hebben ze het zo druk dat ze gewoon geen tijd hebben om bang te zijn?



Zijn ze echt zorgeloos?
Maken ze zich geen zorgen om leven en dood, zoals wij wel doen?

Misschien moeten wij ook maar eens zo zorgeloos door het leven gaan
Gewoon laten gebeuren die gebeurd
En ondertussen ten volle leven
in plaats van bezig te zijn met wat er ons allemaal kan overkomen

         

      

     

     

         

Ken je dit liedje?
ahwel daar ging ik heen, onder andere

Ik vertrok alleen
maar in Oostende zag ik twee en drie

Tijdens een wandeling op de pier zagen we in de verte iets schitteren
we hadden niet direct door dat het een kunstwerk was
van Arne Quinze ‘Rock Strangers’.
Ze zijn dan ook druk bezig met werken op die plaats,
de betonmolen was mooi assortie met de kunst 

Een blik op de klok vertelde dat het tijd was om iets te eten,
ook onze maag vond dat

Met een paar mooie gevels waanden we ons bijna in Zurenborg Antwerpen
waar ik een tijdje geleden was, weet je nog 

De mooie Sint-Petrus- en -Pauluskerk konden we jammer genoeg niet van binnen bewonderen
behalve glurend door het venster

fotografes speelden voor zotdraaiend fotomodel aan de mercator

Toen werd het tijd voor

alleen wij hadden een doel
onze afspraak met nr 4

ik had het warm
en was zo te zien niet alleen

misschien kwam het door al die hartjes op ons bord

t was dan ook een heel gezellige dag, die zeker op foto mocht vastgelegd worden

s avonds werd ik door de dames terug op de trein gezet

De dag was weer veel te vlug voorbij

    

vandaag moest ik het uur in de gaten houden
tussenin kon ik even naar boven kijken

wat ik verder nog zag vandaag?

inderdaad, dat zie je in een volgend postje

    

    

    

The Tower Babies van David Cerny, een Tsjechische beeldhouwer.
Momenteel kruipen ze op het casino van Blankenberge

       

parende vuurwants



update: het zou de pyjamawants zijn

    

We waren dus aan de kust

Tweede deel van de missie was beaufort 04
Hedendaagse kunst aan zee

Op meerdere blogs kon je van deze kunst al genieten
Verwonderd, bewonderend, of niet-begrijpend.
Natuurlijk wou ik ook enkele foto's nemen

Beiden wilden we de 'sandworm' zien van Marco Casagrande
Dus trokken we naar Wenduine

Je kan, of eerder kon, er dwars doorheen lopen
maar de wind of was het wat anders zorgde dat een deel wat ingezakt was
wat halfweg de doorgang belette

Tweede stop werd Blankenberge
voor het werk van Feipel & Bechameil: many dreams
Aan die droom om het kunstwerk te bewonderen kwam vlug een einde.
Het was volledig ingepakt.

Na de ontgoocheling om het vandalisme, die we doorspoelden met een lekkere koffie
reden we door naar Zeebrugge
voor de tragiek van een onbeweeglijk voertuig van Stefan Sous

Toen was het tijd om de gezellige doorwaaide dag af te sluiten.

Maandag hadden we meerdere doelen voor ogen.

We vertrokken in gietende regen,
beeldden ons in dat we halfweg toch echt wel opklaringen gezien hadden,
maar kwamen op de eerste bestemming aan in een nog fellere regenbui dan onderweg.
'k Weet het, ze hadden het voorspeld. 

De kust in z'n geheel was het hoofddoel.
Even gaan uitwaaien, daar moesten we niet veel moeite voor doen,
er stond een hevige wind.

Terwijl we eerst wat energie opdeden werd het ondertussen droog
en konden we genieten van de zee die vrolijk tekeer ging.

De zee zien, horen, ruiken, voelen en proeven, eerste deel missie geslaagd.

      

      

      

      

en van wie zijn deze schatjes nu weer?
er blijft maar nieuw jong volk opdoemen

van hem en haar of haar en hem

ze hebben hun best gedaan hé, zoveel kindjes om samen treintje te spelen

     

Liselore Gerritsen
Uit haar boek "Oktoberkind"