Sint 5

Ohnee lieve sint en blogpieten
denk nu niet dat ik hier zal rijmen
en verzen uit mijn mouw zal gieten
zoals ik ze vorig jaar aan elkaar kon lijmen.
Laat maar eens in de blog zoeken op sintrijmelarij
dan staan ze allemaal in een rij

Lieve Sint ik vraag jou wat inspiratie
dan schiet ik volgend jaar weer in actie
Dat is als ik nog in blogland ben
maar ik ben een grote 'fen'
dus dat komt wel goed
met nog wat snoepgoed.

Dan toch maar nog eens proberen?
oké, morgen dan eentje over ijsberen
of nee, over woorden die helen
en mensen die met woorden spelen.

Sinterklaas,
 wat ik vraag
is een rode paddestoel met witte stippen
Ook Mamapippa wil dat graag
Anders gaan we samen flippen.
Annespike zag er nog zoveel mooie
echt van die rooie.
Bezorg je me een reis naar Oostenrijk
want daar staan ze zelfs in een wijk.


Ik weet het nog goed
je gaf me ooit rood met iets wits
Ik was dan ook heel zoet
en zong al jou hits

Deze poppenwagen kreeg ik van de lieve Sint

Mensen die in hun dromen nóg kapellekes willen zien
moeten maar eens naar het groot begijnhof in Gent gaan
Boven, naast, of in de deur zie je aan bijna ieder huisje een nis met een heiligenbeeld

De straatjes zijn iets minder gezellig dan in Kortrijk of Oudenaarde
Maar je kan er toch wel een mooie wandeling doen

Ik heb niet alle nissen op de foto vastgelegd, vele staan nogal hoog
en dat kan je van mij niet zeggen, hihi 

De grote kapel waar ik jammer genoeg niet binnen kon

Allé kom, toch nog niet moe gekeken zeker
je krijgt er natuurlijk wel een pijnlijke nek van

sommige beeldjes zijn echt om te stelen, boven en onder zijn mijn 2 favorieten

elaba, zet terug of jullie mogen nog eens de toer doen
en overal een gebedje doen 

De hemel zij dank voor al die beeldekes óf voor het einde van dit log

Over kunst en smaak valt niet te twisten.
Ik oordeel niet maar neem alles aandachtig in me op.
De beste manier om kunst te bekijken.

Raveel is niet enkel schilder maar ook dichter.



Zoek
door mijn verrekijker
een wereld
van donker gefluister
waar ja en neen
in één-
klank
in je oren
sterft.

Moeder,
je wilde
je lijden
zin en betekenis
geven
om ons te helpen
toen geen
hoop
ons nog
bleef paaien
en de dood
steeds dichter kwam
en blij
begon te huilen.

Woorden
ontsnappen
en helpen
mensen denken.

Vormen
ontroeren
en brengen mensen
in vervoering
en droom.

Een mens
ten voeten uit
in vrijheid
gevangen
gevoelens
wiskundig betekend
krachtig
machteloos
rijk in schamelheid
tijdelijk
voor eeuwig geboren
roepend naar verzadiging
in de leegte

Er is natuurlijk nog veel meer te zien

Parasol paraplu.
Alle regen van de kleurenboog
uit de hemel hoog.
Boven het begijnhof
drijven boze buien.
Kakel, begijn, doe een mirakel.
Lok de zon uit haar hok.



Joris Denoo - Begijnhofdichter Kortrijk
(alle gedichten op de log zijn van zijn hand)

Het mirakel kwam gedeeltelijk
de zon kwam niet maar de regen bleef weg tijdens ons bezoek

Alle huisjes dateren van de 17e eeuw

Stilte breekt in volle hevigheid los
als op een akker in de zestiende eeuw.
Een vogel glijdt in een luchtplooi weg.
Tijd stippelt hem ongenadig uit.

Een kapje op een kopje
als een zonnepaneeltje.
Juweeltje in een prieeltje.
Pas op of hij steelt je.

juffrouw Marcella, het laatste Kortrijks begijntje
is momenteel 90 jaar en woont in een rusthuis

kapel O.-L.-Vrouw ter Sneeuw

In 1631 woonden er hier 137 begijnen
Als er een vorig leven bestaat dan was ik zeker eentje van de 137

De herfstzon bezorgde mij wat fotokopzorgen
en een gebedje hielp niet echt

Maar ik liet het niet aan mijn hart komen
en genoot van de knusse hoekjes in het begijnhof van Oudenaarde

Het moet er toch heerlijk wonen zijn
Dat zou echt wel iets voor mij zijn

Oorspronkelijk verbleven de Oudenaardse begijnen achter de Sint-Walburgakerk.
In 1449 kregen zij een nieuw onderkomen op de huidige plaats.
Het laatste begijntje stierf in 1960.

bron: oudenaarde.be

Geen begijntjes meer maar wel andere bewoners.

ik probeer ongemerkt dichterbij te komen want wil deze gezellige buurbabbel niet verstoren

nog een kapelleke

en dan de grote kapel

en nog een groterder kapel waar ik niet binnen kon

Memé overleed 5 jaar geleden op 98 jarige leeftijd

Grootouders spelen meestal een belangrijke rol in het leven van hun kleinkinderen.
En omgekeerd ook.
Ik luisterde graag naar hun verhalen van vroeger.
Verhalen uit een andere leven.

Ik heb het geluk gehad van één memé heel lang te mogen kennen. Het is ook de memé die mij het dierbaarst is omdat ik de kans kreeg haar écht te leren kennen. Als jonge vrouw 'op de buiten' die naar een stad kon verhuizen. Die in de oorlog de voeten verzorgde van de passerende vluchtelingen. Een moeder die twee kinderen verloor. Een vrouw die geen kwaad sprak maar over iedereen iets goed kon zeggen. Ik bezocht memé wekelijks en had altijd al het gevoel dat ik er bij zou zijn als ze overleed. Ik stond (samen met m'n broer) aan haar sterfbed met haar kinderen.    Ze leefde altijd met iedereen mee en was steeds    geïnteresseerd in doen en laten van haar nakomelingen. Ze heeft heel even mogen beleven dat ze  overovergrootmoeder werd Pepé overleed in 1984 toen hij 79 jaar was.

memé op haar 90e verjaardag

M'n andere memé overleed toen ik 19 jaar was. Ze was al meer dan 8 jaar dement en wist helemaal niet meer wie ik was ook haar zoon herkende ze niet meer Ze zat enkel nog voor zich uit te staren    en is stilletjes heengegaan op 82 jaar in 1981.    Pepé was er al niet meer toen ik m'n eerste communie deed, hij overleed op 69 jaar in 1968 Veel weet ik niet meer van hem Ik herinner mij wel nog dat hij mij  'antjeparantje' noemde

Broer en ik hadden een extra paar grootouders. Nu is dat gewoon door de nieuw samengestelde gezinnen. Ons derde grootouderpaar was een tante en nonkel van mijn mama De zus van de memé van 98 jaar. Dit koppel had zelf geen kinderen. Ze woonden in het toen heel verre Brussel. Iedere zomervakantie kwamen ze 1 of 2 weken logeren. Het was altijd feest als tantje en nonkel kwamen.  s Morgens als nonkel al op was kroop ik bij tantje in bed. Tantje overleed veel te vroeg op 67 jaar in 1969 Het was een schat van een warme vrouw Nonkel overleed in 1981 op 79 jaar

wat kijken we toch overal zo ernstig
je zou niet zeggen dat we het met z'n allen zo goed en gezellig hadden
Ik vermoed dat de volgende seconde een brede glimlach volgde

Een droevige dag
Veel droevige dagen
Dood
Niet enkel vandaag
Voor altijd
Enkel vol van leven in ons hart
Om nooit meer te vergeten

dagen van verdriet gemengd met een glimlach om de mooie momenten
 

Even extra stilstaan
bij de dood

graf, urne, strooiweide

herdenking van geliefden, ouders, kinderen, grootouders,...

inderdaad, je herkent de streek vast, in juni toonde ik ook al deze omgeving

vervolg van het verhaal


Plots ging de storm liggen
de man twijfelde nog, hij begreep niet dat dit zo plots kon.
Maar de wolken verdwenen echt en de zon scheen als nooit tevoren.
Hij werd volledig verblindt en  moest echt even stilstaan.
De man dacht dat hij droomde

Ik weet dat ik zei dat ik het er niet meer zou over hebben
maar ik wil toch even iets tonen.
En een mens mag al eens van gedacht veranderen ook hé .
Ik ga wekelijks naar de kinesist
en daar word ik precies een astronaut.

Falderal was dus een zwaan die de man op het eiland aantrof.
Hij was blij dat hij niet meer alleen was.

Onze avonturier ging verder op verkenning want hij wou pas naar huis gaan
 met een verhaal vol herinneringen 
Hij vond klaverkes en kreeg het schitterende idee om daar een patchwerk mee te maken.
Samen met de lavendel

De taal van de wolken was duidelijk.
Er dreigde hevig onweer en de man had geen schuilplaats.
Het begon heel hard te regenen en te stormen
De man moest zich vasthouden aan de bomen
Bladeren vlogen in het rond, takken knakten af
De mooie dag sloeg om in een hel

Een man nam z'n

 moest het maar even alleen zien te redden
zus

Beuzeblaadjes, dat had hij nog nooit gezien, toch niet op een eiland, 
euh ja, daar was hij ook nog nooit geweest.
De prachtige natuur en de oceaan deden hem denken aan de aquarellen van Joke.
Hij zat er zichtbaar alleen, alhoewel hij het v-teken zag.
Misschien waren hier dan toch eilandbewoners.

Het was heel warm en hij zorgde dat hij met z'n ogen in de schaduw ging zitten anders zag hij rode sterren .
De stilte en de warmte brachten hem in een slaap en hij droomde van groene gezichten.


Voor het vervolg van dit verhaal reken ik op m'n trouwe bezoekers, hihi
of toch op z'n minst een paar tips over welk avontuur de man moet tegemoet gaan
feel free

Eventuele gelijkenissen met bestaande personen rusten puur op toeval

Ik zit even in m'n babbelhoekje
Als ik zo eens rondom mij kijk woon ik echt wel in huisjeweltevree
of nog beter in een hemelhuisje.
Ik hoef zelfs niet op een spijkerbed te slapen.
Het werd wel een beetje te veel grannys place en dus gebeurden er wat veranderingen.
Je gaat er beter eens met een  swingend penseel door anders blijft het maar duren.
 
Jeetjemina het is toch wat hé, als je in je fototrommel curieuzeneust,
dan ontdek je foto's van her en der, kiekplaotiesenzo
Ik zie foto's van kinderen en kleinkinderen van m'n oma, moetje zoals mijn mama haar noemde
Ik zie foto's van slootjes, huismusjes, klaprozen, zonnebloemen, vogels
De cirkel der natuur is gewoon prachtig, er is van alles wat .

Ik ben niet echt een culimieke, ik neem liever duvelse fotokes, dat toont mijn kijk op de wereld.
Er zijn er die hun ei kwijt kunnen in een foto, ik toon graag waar mijn hart van vol is.
Genieten van de kleine dingen dat is gewoon wie ik ben.
Ik hou van de natuur maar zal nooit een boer worden, en al zeker geen oosterboertje.
Zelfs een zakdoektuintje heb ik niet.

Ik wou bijna zeggen  mijn nikon en ik beleven samen heel veel, maar t is wel mijn sony en ik.
Ooit zal ik een nikon hebben, never stop dreaming, hé, dat is ook een favoriete bezigheid, hihi.
En wie weet hou ik dan een coole expo, zo van joo expo , groovy, of zo een woord die nu in is.
Misschien zijn er wel Hollandse nieuwe fototoestellen,
dan pas zou ik m'n wereldje anders zien.
Dan zou ik avonturen en verhalen hebben en dan wordt mijn artiestennaam an/na
Mooi hé, een weerspiegeling van mijn naam: an na

Ojee f..., k wou nu een verboden woord gebruiken, maar ik hou het proper en zeg "fokkio",
iemand vroeg me: vergeet mij niet, maar it's me hé, vergeten natuurlijk,
k ben een echte callemie,
alhoewel je moet maar eens in my shoes staan.
Als de pippa's (das vrouwelijk voor pippo's) verhuizen naar Noorwegen of Oostenrijk
dan krijg je ellenlange leeslinten.
Ik word er helemaal nana van (liedje van 'the radio's') en dat kan een dag duren,
een echte nana's day dus.

Met al die kleurtjes is het net een kleuterklaswerkje
alle kleurkes zijn aanklikbaar, je krijgt dan geen albummeke maar wel een blog te zien.
Ik ben eens benieuwd hoeveel punten ik krijg voor dit opstel
of misschien krijg ik wel een gouden lepeltje.
Ik sluit af met een foto van de natuur

Ook al gaat het wat minder, het beste is om alles positief te blijven bekijken.
Niet altijd gemakkelijk zeg je? Dat weet ik.
Uitstapjes maken staat hier momenteel op een lager pitje.
Maar geen zorgen dat komt wel weer goed.
Twee weken geleden was fotorantje een gevallen vrouw.
Letterlijk.
Ik oefende voor vrouwelijke Paus.

Patats daar lag ze zonder reden.

Alles leek goed te komen behalve de erge pijn in m'n been.
Van dokter naar echo naar dokter met als resultaat een bloedklontertje.
De behandeling met inspuitingen zit er bijna op.
Ik voel het ook beteren.
En eigenljk misschien was het maar goed dat ik dat voorhad.
Geen toeval dan? Wie zal het zeggen.

Door van hier naar daar te fladderen raakte de energietank serieus leeg.
Het zomerse weer liet mij denken dat ik alles aan kon.
Het is niet m'n gewoonte om op m'n blog open en bloot te zeggen wat ik heb
en misschien doe ik deze tekst wel weg binnen een paar dagen.
Sommige weten het, anderen konden het al opmaken uit het lintje links bovenaan.
Ik heb fibromyalgie en cvs en nog iets maar ik bespaar je de naam.
Het is wel de enige keer dat ik het er over zal hebben.
En ik zal het onmiddellijk posten anders bedenk ik me.
Ik begon hier aan te schrijven omdat ik wat suf zit te wezen en geen krachten heb om op wandel te gaan.
Sinds dinsdag slaap ik vooral, ja ook overdag en dat is zeker niet mijn gewoonte.
Uitputtingsslaapjes noem ik dat, omdat het niet moe-zijn is zoals iedereen moe is.
Eigenlijk vind ik dat meer dan genoeg uitleg en ik wil niet klagen
want als ik m'n normale rustige gangetje ga, dan gaat het 'goed'.
Maar 'buiten' lonkt zo, en de Gentse feesten, en de kermis , en een terrasje met die of die
en eigenlijk zou ik ook nog willen toerist spelen in eigen land, en, en, en...
Je snapt het hé, te veel voor mij.
Dus nu rust tot ik weer op krachten ben.
En uiteindelijk zijn er veel ergere dingen hé!

Ohja, de foto's blijven gewoon komen hoor, hihi