tomatensoep met ballekes

                                                                                                                                                                                                                                     
                                                           
                                                  Er was eens een land heel ver weg. In het prachtige Afrika: Congo 
                                                 
                                                      Hij was een man uit het kille land België.

                                                      Het was de beginjaren 1950. In België was niet alles rozengeur en maneschijn
                                                     Hij vond geen werk en hoorde vertellen over het verre Afrika.
                                                     Over het land Congo, een warm land waar heel veel te ontdekken viel. 
                                                     Het klonk heel aanlokkelijk en hij waagde de stap.
 
                                                    Na een lange reis kon hij zich eindelijk settelen.
                                                 Hij begon er een koffieplantage.
                                                 De bedoeling was er een paar jaar te blijven
                                                 maar die paar jaar werden er zo'n 20 jaar.
                                                    

Ook daar was niet alles rozengeur, vooral voor de inboorlingen.
Dit is een van de minpunten in het verhaal. 
Maar hij was een goede baas, iedereen had hem graag.
Een echte mensenvriend, van zowel blank als zwart.

Hij had er een goed leven en stuurde nu en dan iets op
naar z'n familie, ook als hij eens overkwam van het
verre Afrika had hij steeds een geschenkje mee.
Ivoor was toen heel erg in.
Nu is handel in ivoor verboden.
 
Hij maakte ook de strubbelingen mee toen in 1960
Belgisch-Congo ophield te bestaan en vluchte toen het
daar te gevaarlijk werd.
Hij keerde wat later terug en vond er alles in redelijk goede staat,
z'n 'personeel' had alles goed onderhouden.

Op ongeveer 60 jarige leeftijd keerde hij
voorgoed naar België terug.
Hij leefde nog een jaar of 7 in een
klein appartementje waar hij overleed aan een hartziekte.

Hij, Kamiel, nonkel van m'n moeder.
Jammer genoeg was ik te jong om z'n verhalen van toen nog te weten

De parels en de kleine kopjes zitten nu ook in het elitedoosje, het doosje met familiegeschiedenis

                                                                                                               
 

klik voor uitleg

Hoe zal ik het doen?
Vroeg vannacht mijn linker- aan mijn rechterschoen,
Zal ik opscheppen?
(zoals anderen)
over de Goede, Oude Tijd,
over hoe ik in de Sahara nog met 'bottineke' heb gevrijd?
of zal ik bescheiden en geduldig wachten
 tot ze me lezen in "Medeschuldig"
en zoals een echte schrijverschoen dat doet
heerlijk nagenieten van "De kracht van het bloed"


Bob Mendes

Shoes or no Shoes

We zijn in het schoenenparadijs
 in de Vlaamse Ardennen.
Kruishoutem

Er is de
ethnografische collectie,
de moderne collectie,
en de designers collectie.



De idee is,
om het hele project
te beschouwen
als een avontuur.
Door de drie
schoenencollecties te
confronteren met elkaar
zijn we ervan overuigd
dat je betrokken wordt
en dat je een sensationele
ervaring beleeft.
Je kan zelf op ontdekking
gaan en je bezoek
omvormen tot een
fantastisch avontuur!

Dirk Vanderschueren

                                                                                                                                                                                    

Vorige week was weer eens zo'n week,
elk botje en elk spierke was duidelijk aanwezig.
Het eenvoudigste is om het op het weer te steken,
altijd leuk als je iets de schuld kan geven, toch.
Ik vind regendruppels prachtig hoor, daar niet van,
maar lijfke heeft het er niet echt voor,
dus mijn lichaam en ik leven zo beetje tegendraads.

Geen nood, ik kan er al redelijk goed mee om met de pijn.
Jammer genoeg zorgt die ook voor een weerslag op de energie, en een gebrek daaraan
kan ferm lastig zijn.
Extra rustig houden, extra pijnstiller (niet dat ik veel slik, ik doorbijt de pijn,
maar soms kan het echt niet anders),
mij er niet druk in maken want dat verslecht alles, net zoals spanningen, ook al zo slecht.
Dus fotorantje laat alles maar over zich heengaan, dat probeert ze althans.

Bij alles wat ik doe moet ik extra aandachtig zijn en ook dat is vermoeiend.
Sinds ik 'zo' ben, moet ik zelfs stilstaan bij hoe ik iets schrijf/typ
wat vroeger er gewoon uitrolde, is nu serieus opletten.
Opletten voor schrijffouten en niet van die ingewikkelde maar poepsimpele,
zoals de g of de h, en nee dat is niet omdat ik van oorsprong west-vlaming ben
die hersenen weten het zo goed niet meer
Heb ik een zin in m'n hoofd dan typ ik in een woord al letters die bij het volgende woord
horen.
Vreemd, nu ja, in 'ons' geval normaal, al heeft iedereen het niet even erg.
Ik probeer mijn twee hersentjes, meer zullen het er niet zijn, te trainen met spelletjes:
redeneren, denken, ... Soms daagt er iemand mij uit, maar ik probeer vooral mijn eigen
score te verbeteren. 

Wat ook niet goed lukt is om bv bij Klaproosje haar tekst te lezen terwijl een lied het
geheel zo mooi maakt. Dat zijn teveel prikkels! Eerst het een dan het ander.
De twee hersens weten anders niet waar het zich moet op richten, de te lezen tekst
of de te horen tekst.
Oké tegenover de pijn of weinig energie is dat allemaal zo erg niet, maar soms wel heel
vervelend.
Gelukkig kan ik er goed om lachen, want het zorgt ook wel voor grappige situaties.
Pulleke shampoo, pulleke doucheproduct, beide heb je nodig bij een douche,
maar ojee, een periode moest ik tweemaal nadenken wat voor wat diende
Plots buitenstaan en niet het besef gehad hebben dat ik mij klaarmaakte om naar buiten
te gaan, vlug kijken, of ik alles aan heb die ik moet aanhebben
De weg oversteken, heb ik wel gewacht op het groen ventje, blijkbaar wel, ik ben er nog
Paperassen bekijken, wat mag weg en wat niet. Tien keer kijken en het dringt niet door,
opzij leggen en misschien dringt het later dan wel door.
Ik 'voel' hoe hersen1 met de andere contact zoekt om zo het 'begrijpen' tot stand te
laten komen, maar ze geraken niet bij elkaar. Hersen2 speelt 'hard to get'
Doe astemblieft geen uitleg over iets van hier tot in tokyo want in duitsland ben ik al
lang het spoor bijster. Hou het kort en duidelijk
Hihi, precies net een bijsluiter voor als je een soortgenootje tegenkomt
(tegenkomt, aan of van elkaar, nog zoiets, ik kan er mij zot op denken)

Soms zijn er mensen die denken dat ik niet goed omga met de 'ziekte'
Volgens mij doe ik het heel goed, ik maak er mij eigenlijk niet druk meer in en
geniet ten volle van alles wat ik kan doen
Het is iets die bij mij hoort en waar ik beter een beetje rekening mee hou,
een beetje water bij de wijn, wil ik niet kopje onder gaan.
Ik ben helemaal niet zielig, ik heb gwoon geleerd dat er inderdaad wel grenzen zjn,
en dus zal ik bepaalde dingen inderdaad niet doen.
Zondag wou ik een 'grote' wandeltocht doen, maar gezien de slechte week die ik had en
het energiepunt veel te laag stond heb ik de twee hersentjes laten winnen op mijn gevoel.
Die twee kunnen het heel verstandig aanpakken soms.
Wandelingen zijn er genoeg, het was niet van levensbelang.
Wat wel van levensbelang is, is na een weerbots terug de energie op peil te krijgen
zodat er weer kan genoten worden. En dus ja ik hou rekening met het ziek zijn,
het zou stom zijn van niet, want dan ga ik terug naar af.
En die 'af' van bijna vijf jaar geleden (eind maart) kan ik niemand aanraden.
Vijf jaar om van niks te komen tot waar ik nu ben, neehee dat vergooi ik niet meer.
Het was een gevecht met heel wat tranen en zweet, gelukkig was er geen bloedvergieten
bij, bij dit gevecht.

En nu, nu weet ik niet meer wat de clue is van m'n verhaal
Ik ben beginnen 'schrijven', wou ergens naartoe, maar ben het spoor bijster geraakt.
Ik laat het toch maar staan zoals het is, want het is zoals ik ben,
een beetje een verwarde afwezige geest