38

      

Toon Tellegen

       

De laatste hand wordt gelegd aan het St Poppoplein
Het vernieuwde kerkplein in Deinze.
Plaats genoeg om te verpozen.
(Vorige vrijdag was het inhuldiging)

Poppo is als zoon van Titzekin en Adelwive in 978 geboren in het toen nog kleine centrum van Deinze aan de Leie
en later heilig verklaard.

Het eerste grote werk die voltooid is van de vele veranderingen die nog komen.

      

    

                
 

    

    

  

      

     

         

Meimaand is Mariamaand

Als je in Dadizele bent dan bezoek je ook de Basiliek Onze Lieve Vrouw met Rozarium,
want deze liggen maar enkele meters verwijderd van het verlaten dadipark.
Het is een bekend bedevaartsoord.
 

De eerste steenlegging gebeurde op 8 september 1857
1 september 1867 werd de eerste heilige mis opgedragen.
Paus Leo XIII kende op 31 januari 1882 aan de kerk van Dadizele het statuut van basiliek toe
bron wikipedia

Het Rosarium

schilderijen die de blijde mysteries uitbeelden

    

We zijn dus nog in Dadipark
waar het soms zou spoken
behalve een spook die met mij op de foto wou (vorig postje)
is er ook een spook met pijnlijke voeten,
maar zonder schoenen is echt wel gevaarlijk door het vele glas die er ligt

En soms kan je serieus schrikken

Ik voelde plots iets langs de achterkant van m'n been lopen.
Zou dit dan toch een griezelverhaal worden.
Was het een slang, een spin, of een ander kreepie beestje.
Ik durfde bijna niet kijken

ojee, allemaal bloed
echt waar
zou het spook me dan toch te pakken krijgen


Het bloed bleef maar komen



Een fijn sneetje zorgde voor al dat bloedvergieten.
Je kruipt al eens ergens tussen hé voor een foto.
Ik hoopte dat de eventuele vampieren nu niet wakker zouden worden.
 
Maar we zijn stoer en gaan verder.
We gaan zwieren en vliegen.

De hekkensluiter

Zijn jullie ook zo stoffig geworden?
een fris waterke zal nu echt wel deugd doen.

Het zou er spoken
Je zou er kinderen horen giechelen,
kinderen die je nergens ziet.
Vreemde schaduwen zien die zich verplaatsen, gerinkel van glas en kettingen.
Het kraakt en piept er. 
 

Het zou er griezelig moeten zijn, maar dat was het niet.
Misschien moet ik eens teruggaan als het stormt
want nu was er helemaal niks spookachtigs aan.

Toch voelde ik nu en dan een bries
en waaiden de takken harder, dan er wind was.
Zou er dan toch iets van waar zijn.
Van die spoken, die zelfs soms op foto's verschijnen.
Ja!
kijk maar, er staat iemand naast mij, en dat kan gewoon niet, ik was alleen
en ik heb echt geen twee hoofden

Zie je dat, in de faiënce boven de wc? raar hé

Als er spoken zijn dan zullen het wel lieve zijn
want we zijn in een kinderparadijs
 

Dadipark in Dadizele
Een verlaten pretpark waar je zomaar kan binnenwandelen.
Een eenvoudig pretpark, geen moderne attrakties.
Het werd geopend in 1950 en in 2002 gesloten wegens renovatie,
maar de renovatie is er niet gekomen en het is nooit meer opengegaan.
De renovatie was nodig na een zwaar ongeluk en meerdere incidenten.



Ondertussen gaat iedereen er z'n vrije gang: vandalisme, grafiti
en werden er ook wagentjes van speeltuigen meegenomen.


Gelukkig valt er nog heel wat te zien
Meer dan één fotograaf is hier al langsgeweest.
Ik hoorde er zelfs engelstaligen. 




Het restaurant is dichtgetimmerd
maar er is er ook eentje in open lucht, en heel verfrissend, haha 

Nu laten we het gordijn even naar beneden en gaan verder in een volgend postje.

Zou het nog griezelig worden?
Doemen er nog spoken op?

     

     

Marco Borsato - Vrij

    

Dinsdag, gewoon een wandeling in Astene dreef.
Ik was er al eerder hé (laat maar eens zoeken op 'wit')
Ik moet wel eerst een saai stuk langs de straat,
iets te ver naar mijn zin, maar ik laat me niet kennen en stap flink door.
De dreef is meestal heel modderig maar met de droogte nu was daar niks van te merken.
Ik was er helemaal alleen, of beter gezegd, ik was de enige mens.
Ik genoot!
Halfweg de dreef, een zijdreef en wat zag ik daar schitteren

ik was helemaal onder de indruk van dit veld met boterbloemekes

whaw

ik had het zo willen mee naar huis nemen
zeker nu blijkt dat de foto's niet echt dat zijn

ik was te onder de indruk

Tussen de boterbloemen ontdekte ik iets raar

het waren net rozijntjes en hoorden bij deze bloesems

Terug naar de hoofddreef
en daar zie ik dat de andere zijdreef, die anders ook meer een modderpoel is,
nu een verharde dreef geworden is
er is een baantje gegoten
goed voor de fietsers maar het gevoel van wildernis die ik er altijd had is wat verdwenen
het stapte wel makkelijk natuurlijk

en daar zag ik deze schoonheden

ik merkte dat er in de verharde zijdreef een nieuwe wildernisdreef is bijgekomen,
ter compensatie zeker, hihi 

die dreef loopt tot aan boerke zijn veld

En toen moest ik terug, en ook terug langs de saaie weg
maar deze keer met een beeld in m'n hoofd van het prachtige boterbloemenveld