trompetgeschal

voorlopig zonder naam

ook naamloos

en deze zal het ook zonder moeten doen

tekst: Toon Tellegen

Hij was er

Boma van FC De Kampioenen (Marijn Devalck)


En ook zij waren er

om allerlei wielen te bekijken

En nog veel meer dan wielen



dus

Vlastreffen, Kortrijk

Dinsdag en woensdag aan zee, Knokke (Duinbergen)
Het weer was wisselvallig maar overwegend droog en warm genoeg

Dit was de making off van bovenstaande foto's

Onze B&B

Het échte doel, naast het pootje baden, was het vuurwerk
Wij zagen Polen aan het werk en dat was bijzonder indrukwekkend
Ik vond het mooier dan vorig jaar Argentinië, alhoewel dat ook al heel mooi was
Wel moeilijk weer te geven op foto

Sakkerlien en Fotorantje waren dus op zoek naar een wonder
Maar alles wat ze te zien kregen aan zee waren al wonderen op zich,
van wat aanspoelde tot de mooie vlaktes

Plots ging bij Sakkerlien een lichtje branden

En het werd haar meteen duidelijk welke richting ze op moesten

Gewoon het spoor van de zeetijger volgen

daar moet je zelfs niet door een roze bril kijken om roze te zien

De fontein spuit roze water en tout le monde a vu

Sakkerlien en Fotorantje vonden het toch wel speciaal
(oké geen wonder, maar ik had het nog nooit gezien)
en klonken er op met een gelijkgekleurd drankje

santé - gezondheid - tjing - salud - sundhed

Once upon a time
zo begint een sprookje dikwijls 
wezen alle wegen en sporen éénzelfde richting uit

of toch bijna

Fotorantje was er twee dagen niet want ze had een missie
en dus moest zij alle sporen zeker goed volgen
want die konden haar de weg wijzen naar het wonder.

Ze wist dat ze op de juiste plaats was toen ze het licht zag
net zoals ze bij Walter ooit 'verlicht' werd (weet je nog?)

Meteen wist ze ook bij wie ze moest zijn
om de missie te helpen volbrengen.
Walter was nog maar terug van zijn missie, en had het niet gevonden,
Annemarie was zelfs van Oostenrijk overgekomen om het wonder in de lage landen te zoeken
en fluwijn zocht het aan de andere kant van de grote plas.

Fotorantje deed zoals steeds beroep op the one and only

Sakkerlien,
een vriendin om door een ringetje te halen.
En die zou fotorantje zeker verder helpen.

Samen gingen ze op zoek naar het wonder
Ze wisten alleen niet of die zich nog op zee bevondt
of reeds was aangespoeld.

Niet alleen Fotorantje en Sakkerlien waren op zoek

Boodschappen uit de hemel deden ook niet echt deuren open gaan

Enkel voor curieuzeneuzemosterdpot was er een aanwijzing

Sakkerlien en fotorantje stonden er alleen voor
ze werden enkel gesponsord door  

Zullen ze het wonder vinden?
Is het wonder echt wel een wonder?
Brengt het hen bij monsterkes zoals Anthony ons vaak laat zien
Of zou het zo gek zijn net als Sakkerlien en Fotorantje zelf?

Die antwoorden krijgen we in deel 2

P.S. voor dieven die hier zouden langskomen en denken even af te zakken naar mijn adres,
mijn bescheiden paleis wordt bewaakt door twee pitbulls, gggrrrrrr

Nog eens naar de tuin van het huis Van Thuyne,
binnenkort wordt het huis omgetoverd tot hotel/restaurant
de bedoeling is wel dat iedereen nog steeds via de tuin
 van de markt naar het Kaandelpark kan
Ik hoop dat de oude poort en dergelijke wel blijven bestaan,
zodat de charme van vroeger voelbaar blijft.

Deze zonnehoeden (Rudbeckia nititda 'Herbstsonne') stonden fleurig en elegant te wezen

zelfs een bloemenknuffel ontbrak niet

De vele regen van de laatste tijd
zorgde ervoor dat het grasveld wel heel erg zoppig geworden was
De kaandelbeek nam het grasveld in

Er stonden heel wat paddestoelen

De grond is verdorie laag hoor, niet gemakkelijk om me stil te houden

tekst: www.waterwereld

Op een dag had het nijlpaard er zo genoeg van dat hij grijs en log was, dat hij de sprinkhaan aansprak en vroeg of hij
met hem wilde ruilen.
'Ja, dat is goed', zei de sprinkhaan. Het leek hem heerlijk om eens dik en tevreden te zijn en niet altijd
op te hoeven letten of de wind je niet wegblies. En bovendien meende hij dat het nijlpaard veel meer taart,
snoep en honing op kon dan hijzelf, en dat wilde hij graag eens meemaken.
Dus ruilden zij.

Het was een mooie dag. De zon stond hoog aan de hemel en af en toe vloog er iemand voorbij, de reiger,
de zwaan of de adelaar.
'Hé, wat heerlijk', zei het nijlpaard, terwijl hij zijn vleugels voorzichtig naar achteren vouwde en luchtig over het
bospad danste. Wat gaat dat gemakkelijk, dacht hij. Hij nam een sprong en vloog zelfs over een struik heen.
Toen ging hij in de zon zitten, onder een berk, spreidde zijn vleugels uit en liet de zon op zijn rug schijnen.
Ik denk, dacht hij, dat ik voorlopig zo blijf.

Even later kwam de mier voorbij en zag hem daar zo zitten.
'Hallo sprinkhaan', zei de mier.
'Haha', zei het nijlpaard. 'Ja, ik begrijp je vergissing, mier. Daar kun jij niets aan doen. Maar ik ben de sprinkhaan niet,
ik ben het nijlpaard'.
De mier wreef zijn ogen uit, keek nog eens opnieuw, schraapte zijn keel en zei toen: 'O. Dus jij bent het nijlpaard...'
'Ja', zei het nijlpaard terwijl hij zijn voelsprieten introk en zijn groene jas probeerde dicht te knopen.
'De sprinkhaan en ik hebben namelijk met elkaar geruild'.
'O', zei de mier nogmaals. 'Het is echt zo!' tsjirpte het nijlpaard. 'je moet mij geloven mier'.
De mier wist niet wat hij daarop zeggen moest en liep door.

En plotseling werd het nijlpaard bevangen door een grote somberheid. Alsof hij midden in een wolk stond.
Ik ben echt een nijlpaard, dacht hij. Ik zie er wel uit als de sprinkhaan en misschien denk ik ook wel als
de sprinkhaan, maar ik ben het nijlpaard. Trouwens, wat een jas is dit. Gaat niet eens goed dicht.
En die voelsprieten, wat moet ik daar eigenlijk mee voelen? Lucht?
Het nijlpaard stak zijn voelsprieten in de lucht. Lucht, dacht hij, inderdaad.
Maar dat kan ik ook wel zien. En wat heb ik trouwens aan lucht?

Het duurde niet lang of hij begon luid mopperend in de richting van de rivier te vliegen. Aan de rand van het bos
botste hij bijna tegen de sprinkhaan, die daar met lange tanden stond te grazen.

'Dat ik dit nou lekker vind', zei de sprinkhaan. 'Dat is toch verschrikkelijk.'
'Nou', zei het nijlpaard, 'het is mooi gras hoor. Het is dat ik nu geen trek heb...'

Ze stonden elkaar met scheve blikken aan te kijken. Het nijlpaard zocht naar knopen om zijn jas mee dicht te doen,
en de sprinkhaan krabde aan zijn romp en had het gevoel dat er nergens een eind kwam aan zijn vel.

'Eh...' zei het nijlpaard. 'Zullen we maar weer...'
'Ja, dat is goed', zei de sprinkhaan.
Zij begrepen wat zij bedoelden, ruilden vliegensvlug weer om en schudden elkaar toen uitvoerig de hand.
'Dank je wel hoor'.
'Dank je wel'.
Toen vloog de sprinkhaan weg en dook het nijlpaard met een tevreden duik in de rivier.

Toon Tellegen

Blijf maar jezelf, dat is al gek genoeg ;-)