Archief

licht en schaduwen
creëren de emoties
van de duisternis

Het liep als een lopend vuurtje

dat zaterdagavond De Leie in brand zou staan

Dit gebeurde voor de opening van de tentoonstelling: efemeer

kortstondige installatie van kunstenaar Leo Copers, die een vurige streep trekt over de Leie

‘Ik geef je de Leie. Wat als ik je de Leie geef?
De gouden rivier met het zilveren licht, inspiratiebron voor zovele kunstenaars.
Ik geef je niet alleen de Leie, maar ook haar oevers, de akkers, de uiterwaarden.
De huizen en hun tuinen, de bruggen over het water.
Zelfs de industrie die van haar vaarwater profiteert.
Plant iets van jezelf neer in dit landschap,
zet de elementen naar je hand: water, aarde, lucht,...
Maar weet dat alles slechts tijdelijk is, efemeer.’
bron www deinze

De brandweer giet parafine en kerosine in een lijn, onder het toeziend oog van de kunstenaar
De stadsfilmer zet alles op beeld

Een andere installatie is die van Jacques Charlier
die een boom bespoot met verf waarin een beschermend kleefmiddel zit.
Wanneer de andere bomen hun bladeren zullen verliezen zal deze boom
z'n herfstkleuren behouden,
als die het tenminste overleeft met de verf

enkel omdat het een titel nodig heeft

See how nature
trees, flowers, grass
grows in silence;
see the stars, the moon and the sun,
how they move in silence ...
we need silence to be able to touch souls.

Mother Teresa

je kunt welsprekend zijn in de taal van de stilte
Susan Cain

Heerlijk om zo gek te doen

en dan lekker uit te blazen.

Het zou de lijn zijn van de hals
en hoe zij uitvloeit in de rug,
wat ik zou tekenen, zoals
een hand een hals streelt, teer en stug.

als ik het kon, die golf van glans,
die boog van licht, en dan de buik
met aderen de flanken langs
als fijne takken aan een struik.

En dan het hoofd in trots omhoog
het spitse oor, het vochtige oog,
de warme neus, de mond met schuim

Dan de staart, de zwiepende pluim,
en dan de benen en het geluid
van hoefslag boven de boven uit.


J.W. Schulte Nordholt

De zon schijnt.
De hemel bloeit.
Mensen kijken omhoog,
gaan op hun tenen staan,
klimmen op elkaars schouders en plukken God.

"God is mooi", zeggen ze
"mooier dan ooit".
Ze zetten hem in vazen
op hun tafels en voor hun ramen
En God bloeit en geurt
een middag en een avond -

dan leggen ze hem
tussen de bladzijden van een schrift,
onder een ijzeren gewicht
voor later, in de winter, als er niemand is


Toon Tellegen