Categorie: deinze

         

Doelloos loop ik rond in de stad
Zorgen proberen een plaatsje gevend
sta ik plots voor dit open raam 

Een open raam is intrigerend,
is uitnodigend
zeker als je weet dat het een leegstaand huis is

Ik stap binnen en haal m'n fototoestel boven
M'n trouwe metgezel, die er nog steeds in slaagt
om het hoofd te ontspannen,
even de zorgen te vergeten.

Ik sluip naar de keuken
wat die nrs betekenen weet ik niet

Twijfel even of ik verder ga

maar kan mij niet houden en sta al vlug in de gang

Ik hoor het kraken en piepen,
de trap lonkt
durf ik of durf ik niet

Plots word ik opgeschrikt door m'n gsm en vlucht naar buiten
Een onbekend nummer, ik antwoord niet en keer op m'n stappen terug

Ik spits m'n oren om te horen of er
boven iemand/iets wakker geworden is door m'n gsm.
Behalve het nog steeds kraken en piepen merk ik niks
en niks kan me nog tegenhouden

Boven is in dezelfde stijl als beneden

 

Ik blijft niet lang boven want krijg schrik
dat iemand plots het venster zal komen sluiten

Ik geraak ongezien weer buiten

Wat verderop ga ik een koffie drinken en...

update: het huis wacht op renovatie tot brasserie/hotel

      

Het liep als een lopend vuurtje

dat zaterdagavond De Leie in brand zou staan

Dit gebeurde voor de opening van de tentoonstelling: efemeer

kortstondige installatie van kunstenaar Leo Copers, die een vurige streep trekt over de Leie

‘Ik geef je de Leie. Wat als ik je de Leie geef?
De gouden rivier met het zilveren licht, inspiratiebron voor zovele kunstenaars.
Ik geef je niet alleen de Leie, maar ook haar oevers, de akkers, de uiterwaarden.
De huizen en hun tuinen, de bruggen over het water.
Zelfs de industrie die van haar vaarwater profiteert.
Plant iets van jezelf neer in dit landschap,
zet de elementen naar je hand: water, aarde, lucht,...
Maar weet dat alles slechts tijdelijk is, efemeer.’
bron www deinze

De brandweer giet parafine en kerosine in een lijn, onder het toeziend oog van de kunstenaar
De stadsfilmer zet alles op beeld

Een andere installatie is die van Jacques Charlier
die een boom bespoot met verf waarin een beschermend kleefmiddel zit.
Wanneer de andere bomen hun bladeren zullen verliezen zal deze boom
z'n herfstkleuren behouden,
als die het tenminste overleeft met de verf