Sonar van schepen maakt dolfijnen doof
Sonar van schepen maakt dolfijnen doof
Dolfijnen kunnen tijdelijk doof worden door sonar van schepen. Aangezien dolfijnen zelf een natuurlijke vorm van sonar gebruiken om met elkaar te communiceren, raken ze verstrooid door de veel luidere geluiden die door de mens geproduceerd worden. Het kan verklaren waarom dolfijnen en andere zeedieren soms op de kust stranden.
Vorige maand spoelden honderden walvissen en dolfijnen aan op de kusten van Australië. Hoewel dierenbeschermers hun best deden om de dieren weer in veilige wateren te krijgen, kwamen de meeste gestrande dieren om het leven. Het was niet duidelijk waarom de walvissen en dolfijnen massaal naar de kust zwommen. Mogelijk zit de militaire activiteit van schepen er voor iets tussen. Sonar veroorzaakt volgens een studie van de universiteit van Hawai minstens tijdelijk gehoorsverlies bij dolfijnen.
Het is natuurlijk niet zeker dat dolfijnen uitsluitend door deze oorzaak stranden. De studie stelt immers ook dat dolfijnen herhaaldelijk en intens aan de storende geluiden moeten worden blootgesteld voor er van een effect sprake is.
bron; HLN.be
Het schilderachtige stadje Gerberoy prijkt op de lijst van Les plus beaux villages de France. Met reden, want de mooie oude huizen en geplaveide straten worden in de lente en zomer opgefleurd met bloemen in zachte kleuren die perfect aansluiten bij het decor. Dat heeft het Picardische plaatsje te danken aan kunstschilder Henri Le Sidaner, die op aanraden van Auguste Rodin in 1901 naar Beauvais verhuisde. Toen ontdekte hij het karakteristieke maar vervallen stadje. Hij maakte er verschillende schilderijen van en stimuleerde de bewoners hun straten en huizen op te fleuren, net zoals Monet dat in Giverny had gedaaan. Zelf liet Le Sidaner in de schaduw van de kerk een prachtige tuin aanleggen. Bij het binnentreden ontdekt u achter de witte planten verschillende onafhankeljke tuinen die verbonden zijn met kronkelende steile paden tussen de bomen. Boven ligt de rozentuin aan de ruïnes van een oud kasteel. U vindt er nog steeds het zomer- atelier van de schilder en een prieeltje, vanwaar u een prachtig uitzicht over het heuvelachtige landschap hebt. 
Mien Ruys was een internationaal gerenommeerde tuinarchitecte die zelfs in eigen land tenvolle werd geapprecieerd. Ook haar vader was overigens een bekend tuinier. Hij lanceerde bij onze noorderburen als eerste het concept van de borders. In 1973 schreef Mien Ruys een boek waarin niet zozeer de ordening van de planten in de tuinen de aandacht voor zich opeisten, maar wel de tuinplanten zelf. Het werd een gigantisch succes en Mien Ruys paste haar ideeën ook zelf toe in haar eigen tuin, waar ze in 1925 aan begon en die ze steeds verder uitbreidde. Verwacht u hier dus niet aan een strak geplande opbouw, wel aan een ongedwongen feest van kleuren en vormen. In feite is het een opeenvolging van 28 proeftuinen waarin Mien experimenteerde en alle combinaties en materialen uitprobeerde. Ze geven als het ware een chronologisch overzicht van de tuinarchitectuur van de 20ste eeuw, gecombineerd met de evolutie die Mien Ruys zelf onderging. De nieuwste tuinen worden nog voortdurend verder ontwikkeld, de oudere worden bewaard zoals vroeger. De verwilderingstuin is de oudste, maar ook de oude proeftuin met de grote border, de watertuin met stapelmuurtjes of de verdiepte tuin met spoorbielzen zijn interessante klassiekers. 
Weikersheim herbergt een van de mooiste kastelen annex tuinen van Duitsland. Het paleis werd al in de 16de eeuw gebouwd en toen was er ook al een tuin met beelden, exotische planten en grote fonteinen, geijkt op de renaissance-idealen: symmetrie en proportie. In 1709 wilde graaf Carl Ludwig er een klein Versailles van maken, maar met Duitse accenten. En in 1967 nam de deelstaat Baden-Württemberg het domein over om het in zijn oude glorie te herstellen. Beelden van Griekse en Romeinse (half)goden zijn alomtegenwoordig. Maar het leukste is nog de dwergengalerij, volgestouwd met karikaturale beeldjes van het hofpersoneel die de graaf in de tuin liet plaatsen. Vanuit de oranjerie hebt u een schitterend uitzicht over het weidse landschap. 
Tomaso Buzzi was een van de invloedrijkste Italiaanse designers uit het begin van de 20ste eeuw. Toen hij met pensioen ging, kocht hij het oude klooster van Scarzuola in Umbrië, niet ver van Orvieto. Volgens de legende verrichtte Sint-Franciscus van Assisi hier een mirakel: een fontein ontsprong op de plaats waar hij een roos en een laurierstruik plantte. De 13de-eeuwse kerk en het klooster staan er nog, maar daarnaast creëerde Buzzi zijn eigen ideale ontmoetingsplaats tussen natuur en cultuur. De monumenten in tufsteen in de Città Buzziana zijn ontsproten aan zijn fantasie, maar knipogen toch naar kunst uit het verleden. Buzzi's ideale stad is onderverdeeld in zeven theaters en onderweg passeert u triomfbogen, beelden van monsters en mythische figuren maar u ontdekt evengoed de toren van Babel of het Scala van Milaan. Helemaal bovenaan troont de Acropolis. 
Portugese tuinen hebben iets weelderigs en groots, en toch slagen ze erin tegelijk intiem te blijven. Een van de opmerkelijkste is de Quinta dos Marquês do Fronteira, in het grote park van Monsanto, in het centrum van Lissabon. Dit grote landhuis met tuin werd in 1640 gebouwd als jachtpaviljoen voor de markies van Fronteira, in het jaar dat de Portugese nobelen het juk van de Spanjaarden definitief van zich af wisten te schudden. Door de eeuwen heen is het een lievelingsplaats voor edellieden en buitenlandse bezoekers geweest. Rond het jachtverblijf ligt een prachtige Italiaans-Portugese tuin die is afgeboord met banken versierd met azulejos, de beschilderde wandtegels die Portugal via zijn contacten met het Oosten leerde kennen. Ze vertellen de meest uiteenlopende verhalen met afbeeldingen van veldslagen maar ook van onschuldige tafereeltjes zoals... fluitspelende apen. Het centrale waterbassin is omgeven met arcades en kleuren als terracotta, turkoois, indigo en limoengeel overheersen. Als u langs de koningengalerij wandelt, ontdekt u de bustes van de Portugese vorsten die staan uitgestald in nissen, bekleed met - vanzelfsprekend want onvermijdelijk -... azulejos.