Sider Goats Crazy animals

Op het eerste gezicht lijken het rotsen die op de bijna vijftig meter hoge Cingino-dam in de Italiaanse Alpen liggen. Maar de rotsen bewegen en in werkelijkheid blijkt het een kudde berggeiten die over dam trekt.

We krijgen al hoogtevrees als we dit zien, maar geen dier klimt beter dan een berggeit. Deze kudde had geen zin om een andere weg langs de Cingino-dam te zoeken en trok er dan maar over. Op hun duizendste gemakje banen de dieren zich een weg over de steile dam.

De dieren leven immers altijd op enorme hoogten tot 4.600 meter. Uit beelden blijkt dat de geiten zelfs aan het grazen zijn op de dam door het zout op de stenen weg te likken. In dat geval worden ze misschien een nieuwe attractie als ze de smaak te pakken hebben.

                  

 

bron;beestjes.org

Belgische ornitholoog doet unieke ontdekking op Corvo

Kangoeroe sterft na te zijn dronken gevoerd op dansvloer

 

In het Clarion Hotel in Liffey Valley (Dublin, Ierland) is een kangoeroe gestorven nadat feestvierders het arme dier vol alcohol hadden gegoten en zelfs xtc-tabletten hadden gevoerd op een verjaardagsfeest voor een 30-jarige. Ongeveer 150 gasten waren aanwezig op de fuif, vijf van hen waren zo gedegouteerd dat ze achteraf de dierenbescherming inlichtten.

Blijkbaar was de kangoeroe gehuurd om te figureren in wat voor een geweldige grap moest doorgaan: op het deuntje van de tv-show Skippy the Bush Kangaroo werd het dier uit een grote doos gehaald in het midden van de dansvloer. Het zou daarop alcohol zijn toegediend.

De "grap" werd gefilmd en zou een tijdje op het web hebben gestaan, maar toen de politie haar onderzoek begon was het daar al van afgehaald. Het hotelmanagement heeft wel beelden van beveiligheidscamera's aan de politie bezorgd. De Ierse zender RTE kon wel de hand leggen op een kort fragment dat werd gefilmd tijdens het feest. Daarop is te zien hoe een man over de dansvloer host met het arme dier in een seksueel suggestieve pose.

(mvl)bron; demorgen.be 

 

Visbestand in Vlaamse rivieren blijft stabiel

 

De vissamenstelling van de Vlaamse rivieren is weinig veranderd ten opzichte van de vorige bevissingen in 2004-2006. In het kader van het "Meetnet Zoetwatervis" werden vorig jaar 159 locaties verspreid over tien bekkens in Vlaanderen bevist. Dat meldt het Instituut voor Natuur- en Bosonderzoek (INBO). 

Dijle
In het Dijlebekken werd de IJse onder de loep genomen. Belangrijkste vaststelling was de verdere toename van het aantal bermpjes door de herkolonisatie vanuit de Dijle. Daarnaast was er sprake van een afname van het stekelbaars-, riviergrondel- en blankvoornbestand.
 
Demer
De vangstresultaten op de Demer zijn vergelijkbaar met die van de andere campagnes de voorbije jaren. Soorten zoals blankvoorn, riviergrondel en blauwbandgrondel blijven goed vertegenwoordigd. Goed nieuws is de vangst van vijftien grote modderkruipers. De laatste keer dat deze beschermde en zeldzame soort werd aantroffen op de Demer, was in 1999.
 
Nete
Uit het rapport blijkt eveneens dat de rivierdonderpad migreert vanuit de Kleine Nete verder stroomopwaarts op de Grote Nete. Voor het eerst in dit reguliere meetnet werd bot aangetroffen op drie locaties op de Grote Nete. Deze diadrome soort (vis die tussen zoet en zout water migreert) trekt vanuit de Schelde naar de zijrivieren. Hun aanwezigheid in de Grote Nete duidt op een verbetering van de connectiviteit, zo luidt het in het persbericht.
 
Op de Zwinnevaart in de Brugse polder werden tien soorten gevangen, ten opzichte van vroegere campagnes is hier een verbetering merkbaar. In 1996 was er namelijk geen visleven, en in 2005 werden slechts twee soorten gevangen.

(belga/kve)bron; demorgen.be 

 
Vroege komst zwanen kondigt strenge winter aan

 

De eerste kleine zwanen zijn aangekomen in Groot-Brittannië, wat wel eens zou kunnen wijzen op de start van een strenge winter. De volgende dagen duiken de temperaturen over het Kanaal immers al onder het vriespunt.

De volkswijsheid leert dat de vroege komst van zwanen een voorteken is van een ijskoud winterseizoen. Gisteren zijn al 8 watervolgels geland in Gloucestershire, het vroegste tijdstip sinds 2003. De Britten maken zich alvast op voor een tweede strenge winter op rij.

Ongeveer 300 kleine zwanen maken jaarlijks de 2.500 km lange tocht van Siberië naar het Slimbridge Wetland reservaat in Groot- Brittannië.
 
(kve)o; demorgen.be

 
Gemiddeld vijf soorten paddestoelen per tuin

 

De meest bekende paddenstoel, de vliegenzwam, komt niet op de eerste maar op de zesde plaats. (foto: Wikipedia)

Bij de eerste paddenstoelentelling, georganiseerd door Natuurpunt tijdens het weekend van 16 en 17 oktober, zijn ondanks de niet optimale weersomstandigheden gemiddeld vijf soorten per tuin gezien. Dat blijkt uit de eerste, voorlopige resultaten van de natuurvereniging.
 
De meest waargenomen soorten zijn achtereenvolgens de gewone krulzoom, de gewone zwavelkop en het gewoon elfenbankje.
 
Vliegenzwam
De meest bekende paddenstoel, de vliegenzwam, komt niet op de eerste maar op de zesde plaats. Hij beperkt zich voornamelijk tot berk en den, op voedselarme bodems. Een opvallende verschijning volgens Natuurpunt is de inktviszwam die oorspronkelijk afkomstig is uit Australië en wellicht tijdens de Eerste Wereldoorlog met Australische troepen naar hier kwam.
 
De soortenrijkste tuin ligt in West-Vlaanderen, met 36 soorten. Oost-Vlaanderen komt op de tweede plaats met 22 soorten en Limburg en Antwerpen op de derde plaats met 16 soorten. In twee tuinen werden de felkleurige wasplaten gezien. De zeldzame spechtinktzwam, die vooral uit het Zoniënwoud bekend is, werd in een tuin in Oost-Vlaanderen waargenomen.
 
De resultaten zijn gebaseerd op die van honderd deelnemers, veel mensen moeten hun telformulier nog invullen op www.waarnemingen.be. Dat kan nog tot het einde van de week. De volledige resultaten kunnen binnenkort geraadpleegd worden op www.natuurpunt.be/paddenstoelen.

(belga/sps)bron; demorgen.be 

 

Nieuwe ijsberinnen bijten en verstoten Knut in zoo Berlijn

 

De wereldberoemde ijsbeer Knut krijgt het zwaar te verduren in de zoo van Berlijn. Tosca, Nancy en Katjuscha, de drie vrouwtjes waar hij sinds zijn verhuis naar het grote ijsberenverblijf mee samenwoont, zijn geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken. De ijsberinnen bijten en bedreigen de vierjarige Knut, die er maar ongelukkig bijloopt.

Duitse kranten hebben het over 'relatiestress' bij de ijsbeer en melden dat Knut absoluut geen womanizer is. Sinds het vertrek van Knuts vader Lars naar Wuppertal, is alle hoop gevestigd op Knut om voor nieuwe ijsbeertjes te zorgen. Volgend voorjaar zal hij in actie moeten schieten, maar zo heeft het trio Tosca, Nancy en Katjuscha het niet begrepen. De Berlijnse dierentuin is dan ook op zoek naar een berin die bij Knut past en hopen haar binnenkort naar Berlijn te kunnen overbrengen.

Niet in groep
Knut werd meteen na zijn geboorte in december 2006 verstoten door zijn moeder en grootgebracht door dierenverzorger Thomas Dörflein. Biologen voorspelden toen al dat de ijsbeer gestoord en asociaal gedrag zou ontwikkelen omdat hij niet was opgegroeid in de groep ijsberen. Er was zelfs een rel omdat dierenactivisten het dier liever wilden laten inslapen. Maar het snoezige beertje wist heel Duitsland te vertederen en dus was inslapen geen optie meer.

Wennen
Maar berenverzorger Klös laat tegenover Trouw.nl weten dat deze berichten gerelativeerd moeten worden. "Alle aandacht gaat uit naar Knut, omdat hij nu eenmaal de publiekslieveling is. Als het regent en hij in een hoekje zit, betekent het niet meteen dat hij zielig is. Natuurlijk is het wennen voor de ijsberen. Knut zit nog maar zes weken bij de dames-ijsberen in het grote verblijf. Net zoals in elke familie is er af en toe strijd. Dus dan krijgt Knut het ervan langs. Het komt echt wel goed met hem en hij loopt echt geen gevaar."

Op Indian Summertocht in de Hoge Kempen

© KB72,Wikicommons

                             Roodborstje komt eten

Foto's; Hobbyfotografie J & G E-mail; hobbyfotografie.j.g@telenet.be

 Gele kwikstaart

Twee uitzonderlijke vogeltjes aan het waterloopje in de tuin, die zijn
hier nog niet komen drinken of baden.

Van de gelegenheid heb ik direkt gebruik gemaakt om enkele foto’s
van deze mooie vogeltjes vast teleggen.

De gele kwikstaart lijkt op de grote gele kwikstaart, maar de onderzijde is feller geel van kleur, terwijl de rug van de grote gele kwikstaart lichtgrijs in plaats van olijfgroen is.

Het mannetje is van het vrouwtje te onderscheiden door de gele onderzijde die bij het vrouwtje minder helder is.

Door de lichte wenkbrauwstreep is de gele kwikstaart te onderscheiden van enkele sterk gelijkende kwikstaarten.

Op de grond wipt de vogel vrijwel voortdurend met de lange staart. De vlucht van de gele kwikstaart is golvend.

Foto's; Hobbyfotografie J & G E-mail; hobbyfotografie.j.g@telenet.be

Oogverblindende ijsbergen in Argentinië

                                                                                           
In het Argentijnse Patagonië torent de Upsala-gletsjer boven een meer uit.
De vreemde vormen van de ijsbergen hebben haast een hypnotiserend effect.
De enorme ijsbergen drijven weg van de gletsjer, volgens fotograaf
Marc Shandro waren de omstandigheden en belichting uniek om
deze beelden te schieten.








        Credit: Barcroft Media/Getty Images
bron; demorgen.be

Zeldzame albinozeehond gevonden in Nederland

Bij de zeehondencrèche in het Nederlandse Pieterburen is dit weekend een zeldzame albinozeehond binnengebracht. Het beestje is ongeveer vier maanden oud en heeft een flinke longworminfectie.

Witte vocht
Albinozeehonden hebben geen pigment en krijgen daardoor een witte vacht en rode ogen. In veertig jaar tijd is het nog maar vijf keer eerder gebeurd dat de zeehondencrèche een albinozeehond heeft opgevangen. De laatste keer was in 2000.

De zeehond is door eilandbewoners en vrijwilligers gered op het strand van Vlieland. De nog naamloze zeehond verblijft in Pieterburen voorlopig in quarantaine. De crèche hoopt de albinozeehond binnen een paar maanden weer gezond vrij te laten.
 
(belga/ep)bron; demorgen.be 

Zwemmen met een otter

 

Een presentator van BBC heeft het zeldzame privilege gehad om te zwemmen met een otter. Het is immers niet eenvoudig om onder water te zwemmen met deze gracieuze dieren. Otters waren vorige eeuw in Europa zelfs zo goed als uitgestorven.

Zwemmen met otters is de meest opmerkelijke ervaring die ik ooit gehad heb. Misschien omdat ik een glimp heb mogen opvangen van de geheime wereld van een wezen dat erg goed is in het bewaren van zijn geheimen  

Voor BBC-presentator Charlie Hamilton James was het een obsessie om eens naast een otter te kunnen zwemmen. James wou de otter in zee filmen, waar de dieren jagen op vis en schaaldieren. In de twintigste eeuw is het aantal otters in Europa drastisch gedaald. Nochtans kwamen de otters op ons continent ooit heel verspreid voor. Ook in Groot-Brittannië kreeg de populatie tussen de jaren 50 en 70 zware klappen te verwerken.

Herstel
Het gaat ondertussen weer wat beter met de otters, maar de dieren proberen in afzondering te leven. Jagen doen ze liefst bij schemer en 's nachts. Het was dus geen gemakkelijke opdracht voor James, die vastberaden was om zelfs de jongen van wilde otters te filmen. Tijdens de zomer ging hij gedurende vijf weken op zoek naar otters, maar hij vond geen enkel exemplaar. Vorige week trok hij er nogmaals op uit.

Nabij Shetland trof James met zijn camerateam een grote otter aan, maar het dier had helaas geen jongen. Kort daarop zagen ze echter nog een otter in de buurt van een ferry terminal. De otter had vis bij zich en dook ergens een gat in. Dat was het signaal voor de cameraploeg om hetzelfde te doen, want deze otter was mogelijk op weg naar een hongerige familie. Dit keer hadden ze meer geluk, ze filmden een moederotter samen met haar twee jongen.

Zeldzame ervaring
Enkele dagen later slaagde James ook in zijn andere opdracht. Na een zeldzame ontmoeting met een groep otters trok James zijn duikerspak aan en ging hij het water in. De otters hadden James opgemerkt maar ze waren niet bang. Na een tijdje doken de otters het water in en hadden ze geen aandacht meer voor de onverwachte menselijke bezoeker. James kreeg zelfs de kans om deze opmerkelijke dieren van dichtbij te filmen.

Toen de otters de collega's van James opmerkten sloegen ze op de vlucht. "Ik heb de hele wereld rondgereisd om ongelooflijke dieren te filmen", zei James aan BBC. "Maar zwemmen met otters is de meest opmerkelijke ervaring die ik ooit gehad heb. Misschien omdat ik een glimp heb mogen opvangen van de geheime wereld van een wezen dat erg goed is in het bewaren van zijn geheimen."

BEKIJK HIER DE BEELDEN VAN BBC

(gb)bron; Charlie Hamilton James
destandaard.be

 
Vissen waren eerste dieren die seks
hadden voor het plezier

Volgens aanwijzingen op fossielen die in het westen van Australië werden aangetroffen, waren haaiachtige vissen de eerste dieren die puur voor het plezier seks hadden.

De prehistorische placodermvissen gebruikten hun forse kaken bij het copuleren.

 
Erfgenamen nazi's en christelijke sekte branden
"laatste paradijs" plat

 

In Paraguay wordt één van 's werelds laatste paradijzen aan een recordtempo verwoest door systematische ontbossing. De daders: een agrarische gemeenschap samengesteld uit een christelijke sekte (de mennonieten) en uit Brazilië gevluchte afstammelingen van nazi's. Ze hebben de jongste vier jaar een miljoen hectare - 10 procent van het Chacowoud - afgebrand om er koeien op te zetten. Het vlees daarvan belandt ondermeer op onze borden.

Terwijl het behoorlijk goed gaat met de ontbossing in het Amazonewoud - de Brazilianen hebben die flink teruggeschroefd - is er elders in Zuid-Amerika een waar drama aan het plaatsvinden. De Chaco, na de Amazone het grootste bosgebied op het continent, wordt aan een recordtempo verwoest door ranchers. Voornamelijk om er dieren op te zetten waarvan het vlees voornamelijk naar Europa wordt geëxporteerd en ook om er gewassen te telen om biobrandstof van te maken.

Hitler
De Chaco, verspreid over Bolivië, Argentinië en vooral Paraguay, is een een mythische plaats: de Spaanse conquistadors slaagden er niet in het gebied te penetreren, en er leeft nog altijd de enige Zuid-Amerikaanse stam buiten het Amazonewoud die geen contact met de buitenwereld heeft. De Paraguayaanse Chaco is bij aanhangers van de theorie dat Hitler geen zelfmoord pleegde maar vluchtte ook de favoriete plaats waar de Führer zou zijn terechtgekomen. De Engel des Doods, Auschwitzkamparts Joseph Mengele, dook er in 1960 onder toen de Mossad hem op de hielen zat in Argentinië.

Paradijs voor dieren en planten
De Chaco in Paraguay is acht keer groter dan België en één van de meest biodiverse gebieden ter wereld met 3.400 plantsoorten, 500 soorten vogels, 150 verschillende zoogdieren, 120 soorten reptielen en 100 soorten amfibieën. Het is ook de laatste plaats in de wereld waar nog behoorlijk wat jaguars, poema's en enorme miereneters zitten.

Nederland
In de jaren dertig werd het onherbergzame gebied gekoloniseerd door mennonieten, een oorspronkelijk uit Nederland afkomstige doopsgezinde sekte die volgens hun leer "streven naar een geweldloze wereld". Ze moordden in enkel jaren tijd de ongeveer 20.000 indianen uit die op het land woonden, claimden het voor zichzelf en begonnen er te boeren. Ze settelden zich over de jaren in 19 verschillende dorpen, bleven "plautdietsch" praten en richtten landbouwcoöperatieven op.

"Gods wil"
Heinrich Dyck, aan het hoofd van één van die coöperatieven is erg eerlijk en duidelijk: "Onze bedoeling is de Chaco zoveel mogelijk om te vormen tot productief landbouwgebied. God heeft het in de bijbel duidelijk gemaakt dat we het land moeten ontginnen. Dit is gewoon Gods wil. We hebben een tandje hoger geschakeld in de ontbossing omdat we schrik hebben dat ze ons beperkingen zullen gaan opleggen in de toekomst." Een missie waarin ook een paar honderd ranchers zich kunnen vinden die uit Zuid-Brazilië zijn gekomen. Het zijn bijna allemaal kinderen van Duitsers die na de oorlog op de loop moesten, en het klikt blijkbaar erg goed met de mennonieten. Er is trouwens een reden waarom ze naar de Chaco zijn afgezakt: hun bussiness, ontbossing, werd door de Braziliaanse overheid steeds moeilijker gemaakt.

Geld
De landrush van de jongste jaren heeft deze plautdietsche gemeenschap rijk en machtig gemaakt. Ze heeft haar eigen schoolsysteem, politie en betaalt pas sinds kort (een beetje) belastingen. Door de export van het vlees en de stijging van de grondprijzen van 10 naar 200 dollar per hectare heeft de sekte ondertussen naar schatting meer dan een half miljard gespaard. En terwijl een aantal jaar geleden de vergelijking nog viel te maken met hun Amische geloofsgenoten in de States, rijden de mennonieten nu rond in enorme pick up-trucks, shoppen ze in hypermarkten en zijn er zelfs restaurants in de Chaco.

David Attenborough
De overheid zegt dat ze er niks kan aan doen. Volgens de wet moeten de boeren in de Chaco 25 procent van de bomen op het land laten staan, maar niemand controleert dat. David Attenborough, die zich het lot van de Chaco heeft aangetrokken, zegt dat dit leidt tot een "groeiende ecologische ramp. Erosie en verwoestijning in één van 's werelds meest diverse en fragiele omgevingen, één van de laatste wildernissen. Aan dit tempo zal 75 procent van de Chaco verdwenen zijn binnen één generatie."

Avatar
De Ayoreo-Totobiegosode, de enige stam buiten de Amazone die nog totaal geïsoleerd leeft, dreigt ook ten prooi te vallen van de ontbossing. Het doet denken aan het scenario van de film Avatar: eerder dit jaar begonnen mennonieten met bulldozers het beschermde leefgebied van de indianen te verwoesten. Het is de laatste fase in een "Endlösung" om die mensen weg te krijgen: tot 1986 organiseerden de mennonieten (en andere fundamentalistische christelijke kerken) heuse mensenjachten in Paraguay. Duizenden Totobiegosode werden zo uit het woud gejaagd om "bekeerd" te worden.
 
(mvl)bron; demorgen.be

 
Verbod op vlees van gekloonde dieren in Europa op komst

 

De verkoop van vlees van gekloonde dieren zal de komende vijf jaar in Europa waarschijnlijk verboden worden. Dat maakte Europarlementariër Kartika Liotard bekend.

Verwacht wordt dat de Europese Commissie op korte termijn een wetsvoorstel zal maken dat de verkoop van vlees van gekloonde dieren verbiedt. Dat stelt Liotard op basis van een intern EU-document. Het moratorium zou voor vijf jaar van kracht worden.

Het vlees van gekloonde dieren is hetzelfde als dat van niet-gekloonde dieren. Het klonen van dieren zorgt echter voor veel dierenleed. Vlees dat afkomstig is van nakomelingen van gekloonde dieren zou vreemd genoeg wel nog mogen worden verkocht.

(gb)bron; demorgen.be

 
Vossendebat laait weer op na elf dode pinguïns in zoo

Het vossendebat in Groot-Brittannië is weer opgelaaid na een nieuw incident: vossen hebben elf pinguïns gedood in de zoo van Londen. Ze pakten ook al een flamingo, twee mara's en een vogel uit de dierentuin in regent's Park. Een paar maanden geleden drongen vossen een woning binnen in hartje Londen en verwondden er een slapende tweeling van negen maanden terwijl de ouders tv zaten te kijken. Er leven ondertussen naar schatting 34.000 vossen in de Engelse steden. Dat is 14 procent van het totale aantal vossen in het land. In het centrum van Londen alleen al zouden er meer dan 10.000 vossen leven. Ook bij ons komen vossenplagen steeds vaker in het nieuws.

Het vossendebat woedt al sinds 1973 toen The Sunday Times een artikel publiceerde over het gevaar van "urban foxes". Een artikel dat overigens vol onjuistheden stond volgens dierenbeschermers. Zo zijn er sinds de dieren systematisch opduiken in de Engelse steden 80 jaar geleden amper mensen gebeten door vossen. Ook het aantal honden en katten en andere huisdieren die ten prooi vallen aan Vulpes vulpes blijkt mee te vallen.

Radicaal aanpakken
Wel staat vast dat de vossen in de Engelse steden steeds vernuftiger worden om aan eten te geraken. Ze hebben er zo blijkt dus ook geen probleem meer mee om hun slag te slaan in de Londense zoo. Het nieuwe incident is koren op de molen van voorstanders om het probleem radicaal aan te pakken.

Tweeling toegetakeld
Op 7 juni kwam het debat al in stroomversnelling toen Isabella en Lola Koupparis op de derde verdieping van een Londens rijhuis in hun bed toegetakeld werden door een vos. Beide meisjes hielden behoorlijke littekens over aan de aanval: Isabella op haar arm, Lola in haar gezicht. De vos was door een openstaande deur binnengewandeld, de ouders die tv zaten te kijken hadden niks gemerkt. In 2002 gebeurde ongeveer hetzelfde in Dartford, toen Sue Eastwood een vos moest wegslaan bij haar 14 weken oude zoontje Louis, die in zijn gezicht gebeten werd door het dier.

Katten?
Een paar dagen later dook een verhaal op over een bejaarde vrouw in Bristol die had gezien hoe haar bejaarde kater in de living was aangevallen door een vos. In 2005 publiceerde de Daily Telegraph een verhaal ("Hungry foxes start eating the nation's cats") over hoe vossen 's lands geliefde kattenpopulatie aan het aanvallen en opeten waren. Daarin een aantal gruwelverhalen, ondermeer eentje waarin zes vossen velociraptor-gewijs een arme kat omsingelden in de tuin en aan stukken beten.

Broodje aap
Dat laatste wordt afgedaan als een broodje aap door Stephen Harris, een prof die al 40 jaar onderzoek doet naar het gedrag van vossen in Engeland. Hij noemt de kattenverhalen een "urban myth". Het zijn eerder de katten die de vossen aanvallen zo blijkt, en vooral, de meeste beten en verwondingen die toegedicht worden aan vossen komen van andere katten, maar daar durven de eigenaars wel eens over te liegen stelde Harris vast. Ook vossen die samenwerken en zelfs een hinderlaag aanleggen is volgens Harris "pure fictie".

Niet meer vossen in Vlaanderen
Ook in Vlaanderen, en dan vooral Limburg, duiken met de regelmaat van de klok de jongste jaren verhalen op over vossenplagen. Het idee is dat door de bescherming van het dier er een bevolkingsexplosie is gekomen, met alle gevolgen vandien. Het probleem is dat verschillende wetenschappelijke onderzoeken en tellingen hebben uitgewezen dat het vossenbestand in Vlaanderen min of meer stabiel blijft. In de jaren negentig is het omhooggegaan, maar eigenlijk alleen omdat we erin slaagden het dier in de jaren tachtig zo goed als uit te roeien. Maar de jongste tien à vijftien jaar worden ongeveer evenveel vossen geteld.

Niet vossen maar mensen zijn het probleem
Wat natuurbeschermers en biologen doorgaans zeggen is dat het probleem niet is dat er meer vossen zijn, maar wel meer mensen die meer dieren houden. Bij The Royal Society for the Prevention of Cruelty to Animals (RSPCA), de Engelse dierenbescherming, stellen ze vast dat die huisdieren dan ook nog vaak het slachtoffer worden van de ijver waarmee hun baasjes het vossenprobleem aanpakken. Volgens hen is het probleem van honden en katten die verstrikt raken in vallen of klemmen of vergiftigd raken daardoor veel groter dan wat de vossen veroorzaken. Daarom aarzelt de RSPCA ook niet om mensen te vervolgen die vossen doden. Dat mag weliswaar in Engeland, maar niet op "inhumane" wijze. Het gebrek van ijzeren snoeren, klemmen en vergif is bijvoorbeeld wel strafbaar.

Brussel
En terwijl de RSPCA erg vastberaden is en goed georganiseerd, hebben we eigenlijk geen goed idee van hoe in Vlaanderen concreet wordt omgegaan met vossenplagen. Een akelig voorval in Ukkel vorig jaar doet weinig goeds vermoeden: iemand doodde toen drie vossen in amper een week tijd en vond het ook nog nodig de dieren te onthoofden en te etaleren langs het voetpad.

De vos is een beschermd dier in het Brussels gewest. De roofdieren zijn overigens ook bijzonder nuttig omdat ze hoofdzakelijk ongedierte (ratten, muizen, woelmuizen) eten. Enkele tientallen vossen hebben het centrum van Brussel als woonplaats uitgekozen. Ze zijn vooral zichtbaar in parken en langs trein- en metrosporen.

De zoogdieren vestigen zich vooral op plaatsen waar ze een hol kunnen maken of waar ze zich kunnen voeden, hoofdzakelijk met ratten en muizen. De vossen werden in het bijzonder gespot op het kerkhof van Elsene en in het park van Anderlecht.

Het dier kwam zo'n 20 jaar geleden voor het eerst naar de Belgische hoofdstad. Ze kwamen langs de treinsporen die erg geruststellende doorgangen voor hen vormen, zegt Hugues Fanal, directeur van de Franstalige afdeling van de Vogelbescherming. Lang overleeft zo'n vos overigens niet in onze hoofdstad, doorgaans niet meer 20 maanden. De meesten belanden onder de wielen van auto's.

Bovendien is er nog geen enkele ziektegeval ontdekt bij vossen in Brussel, zoals hondsdolheid of echinococcose (aanwezigheid van parasieten die de lever aantasten), benadrukt Fanal. De vossenpopulatie in Brussel is stabiel sinds 4 of 5 jaar. Het zoogdier is ook te vinden in de groene rand, aldus Thierry Kervin van het Centrum voor onderzoek van de natuur, wouden en bossen. De vossen zijn goed vertegenwoordigd, vooral in de gemeentes Sint-Genesius-Rode en Ukkel. Ze kiezen hier tuinen uit voor de rust en de continue voedselvoorraad in vuilbakken.

Agressieve honden
Tegenstanders van radicaal aanpakken van vossenplagen hebben nog een ander argument. Eentje in de teneur van wat we lazen op een Britse site van een organisatie die gewonde vossen opvangt: "Elke week lezen we hoe er ergens in de wereld een kind zwaar verwond is of zelfs gedood door een agressieve hond, meestal van het gezin zelf. Maar wie dan oppert om komaf te maken met die, speciaal als vechthond gefokte dieren, die wordt verweten geen hart voor dieren te hebben. Maar de vos, die zoals hij dat door de eeuwen heen heeft gedaan, een kip steelt bij iemand die het vertikt om een goeie afsluiting te maken voor zijn beesten, die moet uitgeroeid worden."

(mvl)bron;demorgen.be

Jongetje ziet hoe alligator in zoo zijn schildpadje opeet

Ongetwijfeld een traumatiserend moment voor een achtjarig jongetje in het Amerikaanse Florida: net nadat hij zijn schildpadje aan de zoo had geschonken, zag hij hoe het dier door een alligator werd opgegeten.

 
Voeding - Schildpad

Een evenwichtige en gezonde voeding is de ideale basis voor een goede gezondheid en een lang leven van je schildpad.

Dierenwinkels bieden kant-en-klare voeding aan in de vorm van zogenaamde voedingssticks. Deze kunnen dienen als bijvoeding of tussendoortje voor grotere schildpadden, maar je mag ze beslist niet alleen als hoofdvoeding geven. Deze sticks bevatten namelijk meestal te weinig ballaststoffen en op lange termijn is het vitaminegehalte onvoldoende.

Je kan in deze dierenzaken ook een ruim assortiment diepvriesvoeding vinden. Bevroren watervlooien, garnalen en muggenlarven zijn een lekkernij voor schildpadden. Denk eraan dit voedsel eerst te ontdooien en af te spoelen vooraleer je het aan je huisdieren geeft.

In ieder geval zou je ook moeten proberen je schildpadden zoveel mogelijk levend voer uit de natuur aan te bieden. Watervlooien zijn in de zomer en vaak ook nog in de herfst in veel vijvers terug te vinden. Een geliefde en gemakkelijk te vinden snack zijn regenwormen. Tip: Veel waterschildpadden zijn verzot op kleine tot middelgrote waterslakken. Ze kraken de slakkenhuizen of trekken de slakken eruit.

Je kan je schildpadden ook steeds weer met fris groenvoer verwennen. Met slablaadjes, witlof, Chinese kool, paardebloem, eendekroos, weegbree en ook waterplanten kunnen waterschildpadden hun buikje rond eten.

Hoe dikwijls mag je je schildpadden voederen?

Baby's (tot 6 weken oud): dagelijks 

Jonge dieren (1/2 tot 2 jaar): drie- tot viermaal per week 

Oudere dieren: tweemaal per week

Schildpadden leren snel waar het voedsel vandaan komt. Steeds wanneer je in de buurt van het aquarium komt, paddelen ze smekend aan het raam om een lekker hapje. Ze lijken vaak reuzenhonger te hebben, maar dit is niet zo. Door steeds aan deze bedelarij toe te geven, doe je hun zeker en vast geen plezier. Je krijgt dan als resultaat dat je schildpadden overvoed zijn en vaak leverschade of een gebrek aan vitaminen of mineraalstoffen hebben. De juiste dosering moet je zelf uitzoeken.

Je kan best zoveel geven als ze in vijf minuten kunnen opeten. Vooral bijvoeding zoals watervlooien, muggenlarven of groenvoer kan je regelmatig als tussendoortje aanbieden.

Bron: Bospaddestoel en seniorennet.be