Bemind worden...

Gabi

Gabi

Gabi

Gabi

Gabi

Gabi

Gabi

Kerstmis is denken

aan vrede en licht

aan de boodschap

het blijde bericht

het komen van mensen

heel dicht tot elkaar

niet voor heel even

maar...als het kan...het hele jaar !

Gabi

December houdt de nachten in zijn greep,

terwijl men in helverlichte straten

de rilling van ijzige koude trotseert.

Binnen in de huizen,

bij de gloed van hete kachels,

worden oude verhalen opgefrist.

Midden de betovering van

een wit sneeuwtapijt bedelen

hongerige vogels om wat voedsel.

De winter mag nu komen.

Jozef Van dromme

De modder zuigt me vast,
ik ben de wanhoop nabij,
alleen en uitgeput.
♥
De modder zuigt me vast,
alleen de ring om mijn vinger
en de foto in mijn zak drijven me verder.



De modder zuigt me vast,
in dit godverlaten land
met bloedende bloemen.
♥
De modder zuigt me vast,
ik denk aan thuis,
aan mijn kameraden
met ogen waar je de hel in kunt aflezen.



De modder zuigt me vast,
mijn jas wappert,
iets koud verspreidt zich
door mijn lichaam.
♥
De modder zuigt me vast,
...
voorgoed.

Sophie Waegebaert

Gabi

Als ik niet meer zou leven
en de roodborstjes komen weer,
geef die met de rode das
een kruim te mijner eer.

Als ik jou niet kan danken,
omdat ik heel diep slaap,
weet dat ik het probeer.

Emily Dickinson

Kil en koud
gehuld in mist en nevel,
verloren is
de treurende aarde.

Op verweerde graven
lezen we zwijgzaam
vergeten namen.

Flarden van zomerse dagen
verwarmen nu ons hart.

J.Vandromme

Kabouters, heksen en trollen
Gaan je weer laten schrikken met hun grollen
De spinnenwebben hangen straks overal
En de heksen dansen op het heksenbal

Vleermuizen vliegen in het rond
En pompoenen rollen over de grond
Halloweenavond die komt er aan
En de kinderen zullen langs de deuren gaan


Ze willen je met hun kleren en maskers laten schrikken
En je stiekem op de schouders tikken
Alleen als je snoep geeft of je bent bejaard
Zal je dit jaar worden gespaard !

Gabi

Gabi

Gabi

De bomen roesten in het zieke licht
langs somber in zichzelf gekeerde grachten.
In wilde stroomdoorvlaagde regennachten
vertoont de maan een bleek, behuild gezicht

boven lege straten, smalle schachten
waarin een onverbiddelijk gericht
de zomer langzaam voor het najaar zwicht,
terwijl de huizen op het einde wachten.

Tegen de morgen is de strijd beslecht.
Een vage geur van heimelijk bederven
heeft aan de moede wind zich vastgehecht.

Tussen een handvol dunne zonnescherven
heeft zich de zomer moeizaam neergelegd
om eenzaam en onopgemerkt te sterven...

H.Michaelis