zegenbede

kun je alleen maar aan God vragen:

'Heer, jij kent al onze problemen, onze ruzies, je weet wat ons verdeelt. Aan jou vragen we de echte vrede, die al onze inspanningen overstijgt en uit de hemel komt. Jij, Heer, breng vrede in de wereld.'

Als je wilt kun je bidden, maar alleen als je hetzelf wilt.
Het geloof waar je behoefte aan hebt zit in jou en mij.
God heeft geen geloof nodig om te overleven.
Hij is hier, op dit moment, naast je, hoe je ook tegen Hem aankijkt.

Vooral laatste geeft me veel hoop nu vader een ingreep onergaat.

November, maand van de heiligen, iks een tijd om God lief te hebben én de mensen, tot over de grenzen wat redelijk is. We zijn immers geroepen tot een overvloedige gerechtigheid. De heiligen zitten niet in de hemel. Ze zitten op de banken van het stadion om ons aan te moedigen bij de harde competitie in een wereld van onverschilligheid en zelfs van duidelijk anti-religieuze gevoelens. Ze zijn ook niet louter 'kerkelijke BV's waar we naar opkijken. Ze zijn vurige supporters die ons stimuleren en zeggen dat ze dezelfde strijd hebben doorgemaakt. Maar ze hebben het uitgehouden doort te kijken naar die Ene die de mooiste getuigenis heeft afgelegd: Jezus Christus.Het is herfst, maar met heel die 'wolk van getuigen' krijgen we het vast niet koud.

"Mijn echte vaden en moeder beantwoorden niet aan het beeld dat ik van hem of haar wil bewaren. Als ik hem nodig heb, dan is het omwille van zijn hele persoonlijkheid, met zikjn wijze inzicht, maar evengoed zijn hebberigheid, zijn onmogelijkheden af en toe. Niet alleen de dingen die ik van hem  verwachtte, maar evengoed het onverwachtte heeft hij nog altijd nu hij bij God is. Mijn moeder, mijn vader, de mens die jij nu mist, hebben sinds hun dood een nieuw adres. Ze wonen bij God, en hebben zo voortaan lief als God.

Kijken naar onze oveledenen is dus kijken naar God zelf. Hen graag zien is God zelf graag zien. Zoeken naar wie je verloren hebt, is de weg naar God zelf terugvinden. En velen onder ons hadden geen doden nodig om op die begripvolle God gefocust te leven. Hen noemen wij nu 'heiligen', het waren mensen zoals u en ik.

Maar ik heb op dit moment mijn vader nodig, niet zijn laatste mop. Ik heb mijn moeder nodig, niet het fragment. Daarom richt ik vandaag mijn ogen op Jezus.


Naar Ronald Sledsens.

http://youtu.be/mznQqTDyH7o

Naar het einde toe van deze Oktobermaand, ook rozenkransmaand genoemd, graag deze ode aan Onze-Lieve Vrouw.

In ziekte en  tegenslag heb ik vaak, intens en lang, mijn blik op het kruis gericht, woordeloos en zonder écht te bidden. Maar telkens opnieuw voelde ik een lichtheid, een merkwaardige soort vrede terwijl ik naar dat kruis staarde. Er ging van het vertrouwde beeeld iets troostends uit.
Is het misschien daarom dat velen, ook jongeren, een kruisje om de hals hangen, het maar even hoeven aan te raken ....