de graankorrel ...

Laten wij bidden voor de slachtoffers van de busramp in Zwitserland.
Voor alle slachtoffers van oorlog, geweld en natuurrampen
en voor allen die deze week gestorven zijn:
dat hun leven niet tevergeefs is geweest
en dat zij mogen thuiskomen in Gods eeuwige liefde.

Bidden wij ook voor hun families en vrienden, voor de schoolgemeenschappen,
dat ze zich gedragen weten in deze moeilijke tijd.
Bidden wij voor de gewonden: dat zij genezen
en dat allen deze traumatische ervaring een plaats kunnen geven in hun leven.

De voorbije eeuw was de Kerk toonaangevend in de zorg voor zieken, stervenden, weeskinderen, mensen met een beperking. Daarin gaf ze een boodschap aan de samenleving. Ik pleit ervoor dat de Kerk mensen motiveert en armslag geeft, die op die vlakken iets betekenen. Dat evangelisch engagement voor wie minder kansen krijgt, moet ze levend houden. En dat kunnen we heel zeker ook op elke parochie als we maar voort-trekkers blijven  zijn in onze kerk met kleine k; want waar twee of drie van jullie in Mijn naam samen zijn ... Dan zal er altijd een driehoeksverhouding blijven bestaan tussen mensen onderling en Christus. En dan zal de vraag of er kerken moeten gesloten worden zich van zelf oplossen zoals ik u eerder vertelde, maar het ligt wel enkel en aleen in onze handen!

Wanneer woorden van troost tekortschieten, kunnen we slechts bidden om geloof en hoop in deze moeilijke dagen. Dat de God die het leven geeft, aan U ook het perspectief van de verrijzenis mag blijven schenken, ook al is dit op dit ogenblik sterk verduisterd.

De vastentijd is een tijd van genade als we die goed gebruiken al besef ik dat we nogal vlug worden afgeleid. Er gebeurt zo veel tussen de goede voornemens in de morgen en het avondgebed waar je soms rouwvol omziet dat je er weeer maar weinig of niets van gebakken hebt. En toch vraagt God niet zozeer iets van ons. Hij biedt ons integendeel heel veel kansen aan. Noem het ruimte die we van hem krijgen om ons tot hem te keren; hij schort zijn oordeel over ons op  om ons genadig te kunnen zijn. Die tijd is een kans, een genade, een gustige tijd zelfs.

Beste mensen,

We kunnen schrijven en lezen over geloven, maar als het er écht op aankomt moeten we handelen, en zeker op voorhand. Niet klagen en zeuren of protesteren nadat een kerkgebouw werd gesloten en een andere bestemming kreeg.

Het zal namelijk van jullie afhangen of het kerkgebouw open kan blijven, of er nog gemeenschap kan gevormd worden, en dat is heus heel wat meer dan de wekelijkse eucharistievieringen.
Het zal van jullie afhangen of er bijvoorbeeld vrijwillig permanentie kan gehouden worden om het gebouw open te houden en zo een oogje in het zeil houden tegen ongewild bezoek, maar zo geef je wel de kans om een enkeling binnen te laten om er even te bidden. Het zal van jullie afhangen of er nog gemeeschap kan gevierd worden, tijdens de week in kleine groep, tijdens het weekend in de zondagsmis. Het zal van jullie aafhangen als er nog huwelijken en begrafenissen kunnen doorgaan in eigen parochiekerk. Het zal van jullie afhangen als er een spreker kan gevonden worden die iets zinvols kan zeggen rond dood en verrijzenis. Het zal van jullie afhangen als jullie zo een band vormen en voortrekker zijn, zelfs VOORT-TREKKER. Mensen die de liturgie en de catchese mee handen en voeten geven, die administratieve taken op zich nemen om de priester te ontlasten zodat hij zich kan concentreren op zijn echte roeping.

Ik hoop jullie hiermee wakker te hebben geschud! Er is nog zo veel te doen, maar wacht niet tot het te laat is. Niet het aantal kerkgangers is van belang, al houden steden en gemeenten daar rekening mee om tot sluiting over te gaan, maar zo lang er een levende gemeenschap is, elk met zijn eigen talenten, dan zal er altijd plaaats zijn om Zijn Woord in daden om te zetten!

‎4 Miljoen mensen in Amerika moeten leven met 2$ per dag. Politici en hooggeplaatsten nemen zo makkelijk "God bless America" in te mond. Lezen ze dan ook Lucas 16,19-31 ???

“Weest stil en luister ...”

Op de duur word je wel gehoord
 en gezien ...