Een levend teken worden

Als wij U bidden God
voor diegenen onder ons
die uitgeteld of uitgeschakeld zijn
dan vragen wij U ook
of Gij ons helpen wilt
om hen niet haastig uit de weg te gaan
en vergeefs op ons laten wachten.

Als wij U bidden God
voor heel uw wereld
om rechtvaardigheid onder de mensen
en de vrede die ons ter harte gaat
dan vragen wij U ook
of Gij ons helpen wilt
zelf heel te maken en recht te zetten
op de plaaats ons aangewezen.

De ene dag is de andere niet en het lukt niet altijd een goed mens te zijn, we maken fouten, maar we kunnen altijd opnieuw beginnen. Als ik me vergis in een drukke periode en geen tijd maak voor Hem, ervaar ik een groot tekort. Maar als het even minder goed gaat voel ik in de zondasmis de rust en de oneindige liefde die me geschonken wordt. Het geloof heeft me zoveel rijker gemaakt.

Mijn geloof roept me op om het goede in mezelf naar boven te halen en me zoveel mogelijk vrij te maken van menselijke gevoelens als bitterheid, boosheid, en gedachten en meningen die onrust zaaien. Misschien juist daardoor is het voor ons, christenen, soms zo pijnlijk en moeilijk het kwade ons aangedaan, zo moeilijk los te laten, omdat wij geen onvrede willen, niet met onszelf, niet met een ander, want wij zijn geroepen tot het voorbeeld van Jezus, Christus.

Wie zijn vader eerbiedigt krijgt vergiffenis van zonden, en als iemand die schatten verzamelt is hij die zijn moeder eert. Wie zijn vader eert, beleeft vreugde aan zijn kinderen, en wanneer hij bidt wordt hij verhoord. Wie zijn vader eert zal een lang leven genieten en wie zijn vader gehoorzaamt verkwikt het hart van zijn moeder. Wie de Heer vreest, eert zijn ouders. Kind, draag zorg voor uw vader op zijn oude dag en doe hem geen verdriet zolang hij leeft. Op de dag dat je in nood zijt, wordt aan u gedacht: gij die nog in volle kracht ijt, veracht uw vader niet. Medelijden met uw vader zal niet worden vergeten, anders dan de zonden, bouwt zij uw huis op.

Veel draagkracht om het gebroken leven van anderen mee op te tillen, zonder rekening te houden met de eigen verdienste.

Die wordt toch elders opgetekend en alleen in gedeelde draagkracht (vriendschap) naar waarde geschat.

 

De rabbi van Kotzk zei eens van een beroemde rabbi:

"Dat is een tsad­dik (een vrome) in een bontjas."

 

Zijn leerlingen vroegen, hoe dat moest worden verstaan.

"Wel", verklaarde hij,

"de een koopt zich des winters een bontjas,

een ander koopt brandhout.

Wat is het verschil tussen hen?

De eerste wil alleen zichzelf,

de tweede ook aan anderen warmte geven.”

 

MARTIN BUBER. Chassidische vertellingen, Servire, Katwijk, 3de druk, 1967, blz. 532

Bij de bakkerstoog sta ik te wachten.
Het vrouwtje voor mij kiest lang en nauwkeurig,
verbetert zichzelf en kijkt opnieuw rond.
“Is dat alles, mevrouw?” ratelt het winkelmeisje.
“Ja,” zucht het vrouwtje en de telkast rammelt.
“Och nee, juffrouw, geef nog maar dat taartje daar.”
En ze wijst naar iets met aardbeien.
De wereld barst van signalen, voor wie ze wil zien.
Dat is weer een eenzame mens, gaat het door me heen.
Ze heeft telkens één stuk aangewezen.
Eén klein broodje, één koffiekoek, één broodje ...
en ten slotte één taartje om haar alleen-zijn te versieren.
Ze stapt bedachtzaam de deur uit.
Het is twee uur, zondagmiddag.
Wellicht is het vandaag de laatste keer
dat deze vrouw iemand heeft gesproken.

KAREL STAES. Niet om uit te spreken. Welzijnszorg 2006, p. 72

Stilte is heilig.
Want zonder haar kun je de boodschap niet verstaan,
die herders in het oor klinkt
en die de wijze uit zijn slaap haalt.

Laat zwijgen alle blind geraas.
Voor het kind van de onschuld.
Voor de moeder die zichzelf vergeet.
Voor de ander die niemand achterlaat.
Voor de naamloze die aandacht krijgt.
Voor de zwerver die een thuis vindt.
Voor de buur die met verzoening komt.
Voor de troost die iemand heelt.
Voor de eenzame die ergens te gast is.
Voor het hart dat onrecht rechttrekt.
Voor de liefde telkens als ze weer mens wordt.

Het is Gods manier om geruisloos
en iedere keer anders op aarde te verschijnen.

Toen: In die dagen reisde Maria met spoed naar het bergland
Nu: Met spoed naar het bergland reizen ...
Maria zet ons op weg naar Kerstmis,
de geboorte van God met ons, niet van God voor mij alleen.
God wil er zijn voor iedereen en dat door mijn solidariteit.
Bespaar ik mij geen moeite om, zoals Maria, solidair te zijn?
Als iemand solidair naar mij toekomt hoe ontvang ik die?

Toen: Maria en Elisabeth weten van elkaar dat zij zwanger zijn.
Nu: Zwanger zijn …
Ook ik, elk van ons, is altijd zwanger.
Wie draag ik in mij?
Ben ik zwanger van mezelf, van God, van elke medemens?
En … als ik dan toch niet zwanger ben of wil zijn:
wil ik iemand herbergen die zwanger is?
Of is er geen plaats in mijn herberg, in mijn hart?

Toen: Elisabeth, vervuld van de H. Geest spreekt een zegening uit over Maria ...
Nu: Zegenen …
Ben ik ook iemand die zegenende woorden spreekt?
Ben ik door wat ik doe een zegen voor wie mij ontmoet?
Zeg ik al eens tot een medemens:
waaraan heb ik het te danken dat gij tot mij komt?
Zeg ik dat al eens tot God zelf?

Toen: Zalig die geloofd heeft dat tot vervulling zal komen
wat haar vanwege de Heer gezegd is ...
Nu: Geloven in vervulling …
Sta ik open voor wat God mij zegt?
Geloof ik dat ook bij mij tot vervulling zal komen
wat Hij mij zegt?
Geniet ik van elk klein moment van vervulling?
Van dit moment?

Het was een man met een baard die over mijn schouders keek naar Maria op de ezel, die haar gezicht naar de hemel gericht had, en hij kreeg medelijden met ons.
Hij gaf ons een deken en zei dat we in zijn stal mochten slapen. Een stal. Het woord droop als een fluim speeksel van mijn wimpers; Tranen van woede brandden in mijn keel. Een stal! Ik heb mijn hele leven gewerkt om mijn vrouw te laten bevallen van een engelenbaby in een roittige kribbe. De dieren waren doodstil. Ze sliepen niet, maar ze waren gewoon stil. Ik keek naar hen, en zij keken terug naar mij. Het was Maria die me wakker schudde met de woorden: 'Ik weet dat nu alles anders gaat worden als hij éénmaal geboren is'.