minder en meer.

Wie zich onderdompelt, krijgt een nieuwe ziel.

 

Een druppel viel. Zij hart kromp. De rimpeling op het water stierf weg. Hij zou zich willen uitkleden, de treden afdalen tot op de bodem van het oude bassin, zijn lichaam onderdompelen, het reinigen van het vuil van de wereld. Zelfs van het vuil dat er niet afging, zou hij zich schoonwassen. Een  nieuwe ziel. Daar diep in de aarde, bij het magische water, leek zoiets werkelijk mogelijk. Wat een aangename troostende gedachte… Zijn oude ziel afleggen, dat rafelige, versleten ding, er een nieuwe voor in de plaats krijgen. Wie wilde dat niet? Wie zou zoiets afwijzen?

Als wij U biden God
voor uw kerk, uw volk,
om eenheid, bezieling, vernieuwing,
zodat ze een levend teken wordt
van uw bemoeienis met mensen,
dan vragen wij U ook
of Gij ons helpen wilt
om zelff vertegenwoordiger van U te zijn
en te doen wat wij van anderen verwachten.

Als wij U bidden God
voor diegenen onder ons
die uitgeteld of uitgeschakeld zijn
dan vragen wij U ook
of Gij ons helpen wilt
om hen niet haastig uit de weg te gaan
en vergeefs op ons laten wachten.

Als wij U bidden God
voor heel uw wereld
om rechtvaardigheid onder de mensen
en de vrede die ons ter harte gaat
dan vragen wij U ook
of Gij ons helpen wilt
zelf heel te maken en recht te zetten
op de plaaats ons aangewezen.

De ene dag is de andere niet en het lukt niet altijd een goed mens te zijn, we maken fouten, maar we kunnen altijd opnieuw beginnen. Als ik me vergis in een drukke periode en geen tijd maak voor Hem, ervaar ik een groot tekort. Maar als het even minder goed gaat voel ik in de zondasmis de rust en de oneindige liefde die me geschonken wordt. Het geloof heeft me zoveel rijker gemaakt.

Mijn geloof roept me op om het goede in mezelf naar boven te halen en me zoveel mogelijk vrij te maken van menselijke gevoelens als bitterheid, boosheid, en gedachten en meningen die onrust zaaien. Misschien juist daardoor is het voor ons, christenen, soms zo pijnlijk en moeilijk het kwade ons aangedaan, zo moeilijk los te laten, omdat wij geen onvrede willen, niet met onszelf, niet met een ander, want wij zijn geroepen tot het voorbeeld van Jezus, Christus.

Wie zijn vader eerbiedigt krijgt vergiffenis van zonden, en als iemand die schatten verzamelt is hij die zijn moeder eert. Wie zijn vader eert, beleeft vreugde aan zijn kinderen, en wanneer hij bidt wordt hij verhoord. Wie zijn vader eert zal een lang leven genieten en wie zijn vader gehoorzaamt verkwikt het hart van zijn moeder. Wie de Heer vreest, eert zijn ouders. Kind, draag zorg voor uw vader op zijn oude dag en doe hem geen verdriet zolang hij leeft. Op de dag dat je in nood zijt, wordt aan u gedacht: gij die nog in volle kracht ijt, veracht uw vader niet. Medelijden met uw vader zal niet worden vergeten, anders dan de zonden, bouwt zij uw huis op.

Veel draagkracht om het gebroken leven van anderen mee op te tillen, zonder rekening te houden met de eigen verdienste.

Die wordt toch elders opgetekend en alleen in gedeelde draagkracht (vriendschap) naar waarde geschat.

 

De rabbi van Kotzk zei eens van een beroemde rabbi:

"Dat is een tsad­dik (een vrome) in een bontjas."

 

Zijn leerlingen vroegen, hoe dat moest worden verstaan.

"Wel", verklaarde hij,

"de een koopt zich des winters een bontjas,

een ander koopt brandhout.

Wat is het verschil tussen hen?

De eerste wil alleen zichzelf,

de tweede ook aan anderen warmte geven.”

 

MARTIN BUBER. Chassidische vertellingen, Servire, Katwijk, 3de druk, 1967, blz. 532

Bij de bakkerstoog sta ik te wachten.
Het vrouwtje voor mij kiest lang en nauwkeurig,
verbetert zichzelf en kijkt opnieuw rond.
“Is dat alles, mevrouw?” ratelt het winkelmeisje.
“Ja,” zucht het vrouwtje en de telkast rammelt.
“Och nee, juffrouw, geef nog maar dat taartje daar.”
En ze wijst naar iets met aardbeien.
De wereld barst van signalen, voor wie ze wil zien.
Dat is weer een eenzame mens, gaat het door me heen.
Ze heeft telkens één stuk aangewezen.
Eén klein broodje, één koffiekoek, één broodje ...
en ten slotte één taartje om haar alleen-zijn te versieren.
Ze stapt bedachtzaam de deur uit.
Het is twee uur, zondagmiddag.
Wellicht is het vandaag de laatste keer
dat deze vrouw iemand heeft gesproken.

KAREL STAES. Niet om uit te spreken. Welzijnszorg 2006, p. 72