een historisch afscheid

Laten wij een stoel bijzetten,
een bord meer aan tafel,
een toegangskaartje in de ontspanningszaal
en wat wij voor die 'afwezige' spenderen,
delen wij gul met een vreemde familie,
die met haar karige middelen ditzelfde voor ons zou doen,
als wij hen gingen bezoeken.

Wie moet letten op zijn lijn,
moet maar eens naast zich kijken naar een arme
die daar geen moeite mee heeft.
Wie zijn calorieën op de weegschaal moet leggen,
lette er eens op of hij evenwichtig omgaat met de kansarme.
Wie een gezonde honger voelt in zijn lichaam,
begrijpt beter wat een derde van de wereld moet missen.

Ik wens je ook een verdiepende vastentijd
van verbondenheid met God en mensen.

de dood is niet het doven van het licht,

maar het uitblazen van de kaars

nu de dag is aangebroken.........

Lourdes is altijd een beetje thuiskomen!’ schrijft pater Mark Kemseke, oblaat en kapelaan in Lourdes, over de blijvende populariteit van de bedevaarten naar Lourdes in het februarinummer van ‘Middelares en Koningin’, het Mariale tijdschrift van de montfortanen. Pater Kemseke omschrijft Lourdes als een poort naar het geloof: “De poort is allereerst ons eigen hart. Lourdes is een bedevaartsoord, waar de sleur van het alledaagse jachtige leven wegvalt. Hoe zouden we een (Blijde) Boodschap kunnen aanvaarden, als ons hart al vol is van zichzelf? Eerst ons hart leeg maken, tijd nemen om te leren kijken, luisteren, voelen, smaken… Het is goed zo.”