Tederheid

met of zonder woorden, misschien enkel gericht op dat ene WOORD!

Er bestaat een beroemd schilderij

Jezus wandelend in een donkere tuin.

In de linkerhand houdt hij een lantaarn

en met de rechterhand klopt hij

op een zware deur.

Toen het doek voor de eerste keer

in een tentoonstelling hing,

kwam er een bezoeker naar de schilder

en maakte een zonderlinge opmerking.

“Er staat een fout op je schilderij”, zei hij,

“er staat geen klink op de deur.”

“Het is geen vergissing”,

antwoordde de schilder,

“dat is de deur van het hart,

die gaat alleen van de binnenkant open.”

Bruno Ferrero

MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN.

als je kunt.  En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten.

Of uitrusten bij een vriend, als die er is.  En als die er niet is,

toch wachten, dan maar alleen, wachten tot het weer gaat.

Straks eenvoudig voortgaan.

Je weg nemen zoals die komt met z’n voor en z’n tegen.  Je oog helder

als een lamp die je lijf verlicht.  Doen wat ter hand is.

Antwoorden geven als die er zijn.

En intussen voelen de tik van je stok.  Niet teveel omzien.  Een enkele

keer soms want de weg gaat dwars door je hart.

Niet teveel omzien en niet teveel ook vooruit.

Eenvoudig voortgaan.

En weten: deze weg is niet alles en is niet van deze wereld alleen.

De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten – wie trok er hun grens?

En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels – wie heeft ze gegrond?

En van de dingen de stille kant zien

waar ze grenzen aan Hem... de Eeuwige...

DE GROND VAN ONS BESTAAN.

Herman Andriessen

Een arme boer kwam ‘s avonds laat van de markt

en ontdekte dat hij zijn gebedenboek niet bij zich had.

Met zijn kar was hij midden het bos terecht gekomen

en het deed hem pijn dat de dag zonder gebed zou voorbijgaan.

Daarom prevelde hij volgend gebed:

“Ik heb iets dom gedaan, God.

Mijn gebedenboek heb ik thuis laten liggen

en daar mijn geheugen zo lek is als een zeef

ken ik geen enkel gebed uit het hoofd.

Daarom zal ik vijf keer achter elkaar,

heel langzaam het alfabet opzeggen.

Gij die alle gebeden kent,

pik er maar de letters uit van de gebeden

die ik me niet herinner.”

God hoorde hem en zei tot zijn engelen:

“Van alle gebeden die ik vandaag hoorde,

is dit veruit het beste,

het komt recht uit een nederig en oprecht hart.”

Op deze dag waarop we officieel onze nieuwe paus Franciscus mogen verwelkomen,
hopen wij dat ook wij in eenvoudige bewoordingen de Blijde Boodschap mogen
aanhoren en verkondigen zoals het onze paus het ons voordoet, hij die als geen ander het stuntelig gebed kent van zijn arme bevolking in Argentinië.

Wij herkennen ons ook in het gebed van Sint-Jozef die wij vandaag ook in ons eigen gebed mogen opnemen.

Toen een beroemd schilderij van William Hunt

voor het eerst in Londen werd geëxposeerd,

stelden de critici een vraag.

Het schilderij stelt Jezus voor die aan een deur staat.

De deur is gesloten en het lijkt alsof ze al eeuwen gesloten is,

er groeit onkruid tot vlak voor de deur.

Zij ziet er heel oud en haveloos uit.

Het schilderij heet ‘Ziedaar, Ik sta aan de deur'.

Het is een prachtig schilderij,

maar critici zijn altijd op zoek naar één of andere fout,

hun geest is gericht op iets dat ontbreekt.

Toen wierpen ze op: “Er is wel een klopper op de deur, maar geen knop.”

Hierop glimlachte Hunt en zei: “Deze deur gaat van binnenuit open.”

Een jongetje maakte een tekening, een schilderij.

Zijn moeder vroeg: “Wat ben je aan het doen?”

Volledig in beslag genomen door zijn werk ant­woordde hij:

“Stoor me niet, ik maak een portret van God.”

Zij merkte op: “Maar niemand weet hoe God er uit ziet.

Niemand weet waar God is.

Hoe kan jij dan een portret van Hem maken!”

Antwoordde hij: “Maak je geen zorgen.

Als ik klaar ben, zullen ze weten hoe God er uit ziet.”