Moeder van altijddurende bijstand

Don Bosco,

u wilde arm zijn met de armsten.

U hebt hen opgezocht

om hun vader en vriend te worden

en hen naar de vrijheid te begeleiden.

Ook in onze tijd worden vele jongeren

gemarginaliseerd, gekwetst, verguisd.

Geef hun opvoeders die hen nabij zijn,

zodat ze zich kunnen oprichten

en hun talenten kunnen ontwikkelen.

Het geknakte riet willen we niet breken,

maar ondersteunen, zodat het krachtig wordt.

Geef dat we hen opzoeken

om voor hen vader/moeder en vriend(in) te zijn. Amen.

TOEN KONING HERODES OVER JEZUS HOORDE, ZEI HIJ: “JOHANNES DE DOPER IS VERREZEN.”
(MARCUS 6,14)...

OVERLIJDEN VAN DON BOSCO

31 januari 1888. Om half vijf in de ochtend stierf te Turijn Giovanni Bosco, 73 jaar oud, opgeleefd.

Hij was een eenvoudige priester, zonder eretitels, zonder hoge kerkelijke functie. Toch haalde zijn dood de internationale pers: zijn naam was, buiten Italië, onder meer bekend in Frankrijk, Spanje, België, Oostenrijk en Argentinië.

Hij stierf in een complex, waar zo'n 800 jongens woonden: ambachtsleerlingen en studenten. De meesten van hen hadden hem slechts van verre gezien, weinigen hadden hem persoonlijk kunnen spreken. Toch was het in de waken van zijn laatste ziekte opvallend stil geweest op de speelplaatsen, en bijna iedere jongen ervoer deze dood als een persoonlijk verlies.

Nog pijnlijker was dit verlies voor zijn volgelingen, de salesianen. 773 waren er toen, verspreid over 64 huizen in 6 landen. Het merendeel van hen was van jongs af door hem gevormd, allen beschouwden hem als hun vader. De meest ver­trouwden, die de leiding van zijn werk zouden overnemen, ston­den aan zijn sterfbed. Onder hen Michele Rua, zijn opvolger, en Giovanni Cagliero, zijn eerste missionaris‑bisschop. Zijn begrafenis werd, tegen zijn en hun bedoeling in, een triomftocht. En toen zij daarna weer thuiskwamen, salesianen en jongens, hadden zij allen, van groot tot klein, een vreemde ervaring: langzaam maar zeker maakte hun verdriet plaats voor een gevoel van vrede, van vreugde zelfs. Giovanni Bosco was thuisgekomen. Hij had het hun zo vaak gezegd: "Een stukje hemel maakt alles weer goed".

            P.B.N. Van Luyn, Don Bosco, p. 2

Moeder Maria, verlangens en verwachtingen kunnen pijn doen, ze schrijven met een scherpe vinger in het tere vlies van je hart. Het kan diep snijden in je vlees. Met mijn stuk geslagen verwachtingen kom ik bij u aandragen, net een speelvogel die met zijn kapot speelgoed geen weg meer weet.
Er is geen smeken, er is geen vragen, het is gewoon maar bij u komen. Zonder het te moeten bekennen hoe ik uit pure nood afkom, vind ik bij u een ...glimlach.

Een man van God, zo moet men Don Bosco noemen.
In zijn overactief leven, terwijl tientallen mensen aan zijn deur kwamen kloppen, terwijl de zorg om zijn congreg...atie hem drukte, tijdens de lange treinreizen door Frankrijk en Spanje op zijn bedeltochten, in de spannende maanden van onenigheid met zijn bisschop, bij het onbegrip van vele gezagdragers in maatschappij en Kerk, tijdens het boeiend spel met zijn jongens en in dagen van eenzaamheid en ontgoocheling, altijd bleef God het centrum van zijn leven van zijn werken en zijn zwoegen.