Even stil staan

Kerk zijn is Maria zijn,
want Maria heet: Moeder van de kerk.
Niet omdat ze grootse dingen heeft gedaan,
- daarvoor was ze te arm van geest
en te eenvoudig van hart –
maar omdat ze God
grote dingen heeft laten doen
in haar leven.
Als Maria moeder is van de kerk
dan gaat haar verhaal verder
in haar kinderen.

Kerk zijn is Maria zijn:
is gemeenschap zijn die in haar schoot
leven draagt:
het leven van de Verrezene;
gemeenschap van mensen
die zwanger zijn van Hem,
en hun hele doen en laten
op Hem afstemmen,
zodat Hij kan geboren worden
in onze praktijk van goedheid,
van vrede en gerechtigheid,
van inkeer en inzet.

Carlos Desoete

Even sitl worden bij de moeder van ons allemaal.

Een kaarsje, een lied, een bloem, een gebed...

Maria heeft een spooor getrokken op deze wereld,

een spoor waarin mensen zich veilig voelen.

Hier en daar zou Maria

nog een teken blijven geven,

een spoorteken,

om ons de weg te tonen

of om ons op weg te brengen.

Soms, als het het heel donker wordt,

licht zij ons voor.

Zoiets vergeten mensen niet.

Dan bouwen zij een kapelletje

of iets groter,

of zij gaan op bedevaart.

Zij vertellen het aan hun kinderen

of zij maken haar portret

in steen of op doek.

In die dagen zei Paulus tot de oversten
van de kerk van Efeze: ‘Geeft acht op uzelf, en op heel de kudde waarover de heilige Geest
u tot leiders heeft aangesteld
om Gods Kerk te hoeden
die Hij zich verwierf
door het bloed van zijn eigen Zoon.

Handelingen 20,28-38

Toen een beroemd schilderij van William Hunt

voor het eerst in Londen werd geëxposeerd,

stelden de critici een vraag.

Het schilderij stelt Jezus voor die aan een deur staat.

De deur is gesloten en het lijkt alsof ze al eeuwen gesloten is,

er groeit onkruid tot vlak voor de deur.

Zij ziet er heel oud en haveloos uit.

Het schilderij heet ‘Ziedaar, Ik sta aan de deur'.

Het is een prachtig schilderij,

maar critici zijn altijd op zoek naar één of andere fout,

hun geest is gericht op iets dat ontbreekt.

Toen wierpen ze op: “Er is wel een klopper op de deur, maar geen knop.”

Hierop glimlachte Hunt en zei: “Deze deur gaat van binnenuit open.”

Pinksteren komt eraan. Een klein gedicht ...

geen zwijgen en geen bovenzaal

maar op de pleinen spreken –

verstaanbaar zelfs in elke taal

...

God,
Ik zoek een hand
die mij vasthoudt en moed geeft,
die mij rustig maakt en beschermt.
Ik tast naar een hand...
die mij leidt en voert,
die mij heelt en redt.
Ik heb een hand nodig,
die sterk is en die mij draagt,
die mij vastpakt,
mij niet meer loslaat.
Ik zou zo graag een hand hebben,
die het goed met mij voorheeft,
die zacht op mij wordt gelegd.
Ik verlang naar een hand
waaraan ik me – onvoorwaardelijk -
kan toevertrouwen,
die trouw is, die mij liefheeft.

Jezus zijn heengaan (met zijn Hemelvaart) is ook zijn thuiskomen. In nieuwe gedaante zal Jezus in zijn leerlingen wonen als geest van waarheid.Wat was voorzien gebeurt: God woont onder mensen. Zij beleven hem niet alleen, maar zij leven hem, als zij hem doen.  Wat een gave! Wat een opgave!