Het wezenlijke

De deken 

Ik ben een ruw deken en draag helemaal geen grootsheid in me, maar ik kan wel warmte en comfort geven aan hen die me gebruiken, vooral op koude en vochtige nachten. Ik werd gekocht door een vreemde priester en zijn moeder op de markt van Turijn. Ze namen me mee naar een armoedig huisje niet ver weg, maar het was er wel vochtig en koud genoeg! Uit de woorden die zij met elkaar wisselden, kon ik opmaken dat ik gekocht werd om de dekens te vervangen die de goede Don Bosco gegeven had aan enkele jonge gasten die hij een onderkomen in huis had geboden. De volgende dag waren ze verdwenen en hadden ze de dekens meegenomen. Don Bosco had enkele dagen later opnieuw onderdak geboden aan enkele jongens, maar het was nog slechter afgelopen: zij waren er ook met het hooi en het stro vandoor.

Ik had een klein hartje voor mijn toekomst: deze twee gaven me niet de indruk vlug ontmoedigd te zijn. En zo bleek het ook. Een avond in mei. Het regende pijpenstelen. Don Bosco en zijn moeder waren net klaar met het avondeten wanneer er iemand op de deur klopte. Het was een jongen van ongeveer 15 jaar, helemaal nat en verkleumd. “Ik kom uit Valsesia en ik heb geen familie meer. Ik wil werken in de bouw, maar ik heb nog geen werk gevonden. Ik heb het zo koud en ik weet niet waar naartoe …"

“Kom binnen”, zei Don Bosco. “Zet je bij het vuur. Je bent veel te nat … je zou wel ziek kunnen worden.” Mamma Margherita bereidde hem iets te eten. Dan vroeg ze hem: "En nu, waar ga je naartoe?” "Ik weet het niet.Ik had drie lire toen ik in Turijn aankwam, maar ik heb alles al uitgegeven.” Stilletjes begon hij te wenen. “Alsjeblief, stuur me niet weg.” Margherita dacht aan de dekens die waren gaan vliegen en bekeek me vragende ogen. “Je zou hier wel kunnen blijven, maar wie verzekert mij dat je niet met mijn kookpotten aan de haal gaat.” “O nee, mevrouw. Ik ben wel arm, maar ik heb nog nooit iets gestolen.”

Don Bosco was buiten in de regen al enkele bakstenen gaan halen. Hij bracht ze binnen, maakte vier stapeltjes en legde er wat planken op. Dan haalde hij de strozak van zijn eigen bed en legde die op de planken. “Slaap hier maar, mijn beste, en je mag blijven zolang als het nodig is. Don Bosco zal je nooit weg sturen.”

We vieren het feest van wat in de volksmond wordt genoemd: DRIEKONINGEN.

Zij gingen het huis binnen, zagen er het Kind met zijn moeder Maria en op hun knieën neervallend betuigden zij het hun hulde. Zij haalden hun schatten te voorschijn en boden het geschenken aan: goud, wierook en mirre. En in een droom van Godswege gewaarschuwd niet meer naar Herodes terug te keren, vertrokken zij langs een andere weg naar hun land. 

Matteüs 2,11-12

Een nieuw boek met een oud verhaal!

Wij worden gevraagd er op uit te trekken, om met elkaar te delen wat we aan licht, aan warmte, aan vreugde en geluk ontvangen hebben. Ik meen dat dit toekomst heeft. Ik wens ons toe dat deze geraaktheid voor ons steeds opnieuw een bron is voor geluk, voor trouw en liefde. Wie zo leeft heeft de toekomst. Niet alleen voor zichzelf, hij of zij bouwt ook aan toekomst. En dan mogen we dankbaar zijn voor Hem die ons raakt, die ons aanraakt.  Want dan ervaren we de goede God als een bron waaruit we steeds kunnen putten om de toekomst in het nieuwe jaar met hoop tegemoet te gaan.

In een wereld waarin mensen medemensen doden,
wijst U, Heer, ons de weg naar echte vrede.
Als een verre stem klinkt U in ons bestaan,...
roept U ons om niet ons eigen heil te zoeken,
maar warmte te geven en onderdak,
om zelf licht, hand, wegwijzer, broer en zus te zijn.

Wees de bron die het kind in ons wakker houdt.
Dan zullen wij klein kunnen worden aan onszelf
en groot aan overgave aan anderen,
en zal er toekomst en vrede mogelijk zijn
voor iedereen op aarde,
een huis voor iedereen,
samen op weg in de voetsporen van Jezus,
Uw mens-geworden Zoon. Amen.

BELANGRIJKER DAN OOIT IN DEZE TIJD. WE ZIJN ALLE BROEDERS EN ZUSTERS GEWORDEN.

HET IS DAN OOK ONZE PLICHT HEN ALS BROERS EN ZUSSEN TE ONTHALEN!

"God is naar ons toegekomen. Dat is de echte betekenis van Kerstmis." Dat heeft Jozef De Kesel, de nieuwe aartsbisschop van Mechelen-Brussel, kort na middernacht gezegd tijdens zijn homilie in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal in Brussel. "Hij heeft zich niet laten kennen door blijk te geven van macht en rijkdom. Hij heeft dat gedaan onder de vorm van een kind voor wie er geen plaats is. Onder de vorm van een vreemdeling die niet ontvangen wordt."

De Menslievendheid van onze God is ons verschenen!

Kerstmis, een feest van vrede, de vrede waarover engelen zingen.

Bidden wij om meer vrede in de wereld,

om vrede in Syrië en Irak, in heel het Midden-Oosten,

in vele landen waar mensen tegenover elkaar staan.

Kerstmis, een feest van liefde, de liefde van God voor de mens.

Bidden wij om liefde van ouders voor elkaar,

om liefde tussen ouders en al hun kinderen,

om een nieuw begin in families die verdeeld zijn geraakt.

Kerstmis, een feest van levenskracht,

de levenskracht van Maria en Jozef.

Bidden wij om moed en geduld,

voor hen die lijden onder ziekte of onder eenzaamheid,

voor hen die geen thuis hebben of hun land ontvluchtten.

Stuur ons weer engelen, God,
die licht ontsteken
aan sterren van hoop....

ONTMOETEN EN ELKAAR GOED DOEN!

Mochten we er ook binnen drie maanden, tijdens de zomer er nog bewust van zijn! Maar vergeten kunnen wij dat toch niet als we dag in dag uit barmhartig zijn  voor elk-ander!

Barmhartigheid staat nu wel heel dicht in deze dagen voor Kerstmis.

Het weze zo!

1 Koningen 19,4-8

Eerste lezing uit het eerste boek Koningen

In die dagen kwam Elia na een tocht van een dag in de woestijn bij een bremstruik.

Hij zette zich eronder neer. Hij verlangde te sterven en zei:

“Het wordt mij teveel, HEER, laat mij sterven want ik ben niet beter dan mijn vaderen.”

Daarop ging hij onder de bremstruik liggen en sliep in.

Maar opeens stiet een engel hem aan en zei tot hem:

“Sta op en eet.”

Hij keek open daar zag hij aan zijn hoofdeinde een koek, op gloeiende stenen gebakken,

en een kruik water.

Hij at en dronk en legde zich weer te ruste.

Maar opnieuw, voor de tweede maal stiet de engel van de HEER hem aan en zei:

“Sta op en eet; anders gaat de reis uw krachten te boven.”

Toen stond hij op, at en dronk

en, gesterkt door het voedsel,

liep hij veertig dagen en nachten

tot hij de berg van God, de Horeb, bereikte.

In het zoeken naar nieuwe vormen van gebedshuizen kwam men op het idee een kapel die ooit toebehoorde aan  een paterorde, om te vormen tot een stilteplaats, en daarvoor koos men de naam DE BREMSTRUIK naar analogie met het verhaal hierboven.