2019

Dat ik het geduld mag bewaren
als ik word beproefd.
Dat ik de waarheid blijf spreken
ook als die pijnlijk is.
Dat ik vrede mag stichten
vanuit een liefdevol hart.
Dat ik trouw kan blijven
aan wie mij lief zijn.
Dat ik het juiste inzicht krijg
voor de weg die ik moet gaan.
Dat mijn oren geopend blijven
voor de stemmen van profeten.
Dat ik het kind in mijn armen mag dragen
net als Simeon op zijn oude dag.

 aan Jezus

 bij het licht van Kerstmis

Zeker nu God mens is geworden, hebben we allen reden om hoopvol te zijn!

 VANAF NU BEN JIJ OOK ONZE MOEDER!

 dit wens ik al mijn blogvrienden toe!

 HIJ die komt!

Nu alle kaarsjes op de kerstkrans branden, staat Kerrstmis voor de deur.

Er zijn er niet zoveel als Johannes de Doper
die de woestijn aandurven,
de stilte, het alleen staan
en het dorre eenzaam vechten met de diepste levensvraag:
‘Wat ga ik van mijn leven maken?
God, wat wil je dat ik doe?’

Er zijn er niet zoveel
die na de eigen ommekeer
ook ommekeer bij anderen gaan vragen,
en blijven doorgaan
ook al gaat hun roep verloren in woestijnen van onbegrip.

Er zijn er niet zoveel als Johannes de Doper,
zo gelouterd, zuiver van bedoeling,
dat het waar was wat hij zei:
‘Ik doe het niet voor mezelf.
Het gaat om Hem die na mij komt.
Het gaat om beter leven met allen.’

Van zulke mensen zegt het evangelie:
hij getuigde van het Licht, met woord en daad.

Dat is onze bestemming:
Gods licht doorlaten,
Hem laten schijnen in ons leven.

Wanneer wij de knieën buigen

om te bidden, buigt God zich voorover

om te luisteren.

Van de echte LIEFDE.

God, het moet toch mogelijk zijn,
het was toch uw droom, uw visioen:
de mens die onomwonden
en consequent uw beeld vertoont.
De mens die recht doet, vrede sticht,
een mens die liefheeft.
De mens die de nacht verdwijnt en een lichtpunt is.
God, het moet toch mogelijk zijn,
dat er zulke mensen bestaan.
Al zo lang wachten wij,
al zo lang wacht uw schepping erop
dat wij mensen
de wereld zullen maken tot een stad van vrede.
Amen.

 Neemt hoe langer hoe meer een pertinente plaats in, in deze advent.

HET NODIGE GELOOF

Laten we in deze adventstijd aan de Heer vragen: Leer mij bidden!

We moeten dat aan de Heer vragen: Heer leer mij bidden.

Laten we dat in deze adventstijd doen.

Hij zal onze smeekbede zeker niet in het niets laten vallen.

KOME!

 MET UW BROOD

 met JEZUS!

Beeldspraak is de taal van het verlangen. Het onthult en het bedekt tegelijk.

Het licht een tipje van de sluier op, zonder de sluier helemaal weg te nemen. Beeldspraak is verwant aan verleiding en erotiek. Afstand en verhulling doen meer verlangen naar de geliefde dan totale beschikbaarheid. Door zich in beeldspraak te hullen, wekt God mijn verlangen. Hij hoopt dat ik Hem even ongedurig zal zoeken als Hij mij. Even vurig als de bruid in het Hooglied, de moeder van alle liefdesliederen:

’s Nachts in mijn slaap zoek ik mijn lief.
Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.
Laat ik opstaan, rondgaan in de stad,
laat ik in de straten, op de pleinen,
zoeken naar mijn allerliefste.
Ik zoek hem, maar ik vind hem niet.

Hooglied-3:1-2