De mensen van voorbij

Paus Franciscus is zondagin Rome voorgegaan in een viering in het teken van de Werelddag van de Armen, de derde editie van een jaarlijks initiatief dat hij zelf tijdens het Jaar van Barmhartigheid in het leven heeft geroepen. Hij bepaalde toen dat de dag telkens op de voorlaatste zondag van het liturgische jaar in de hele wereldkerk zou worden gehouden. Tijdens de viering in de Sint-Pietersbasiliek in Rome stond vanmorgen het beeld centraal van de Maagd van de Armen van het populaire bedevaartsoord Banneux. Zij is de patrones geworden van allen die op een of andere manier uit de samenleving worden gesloten. Het beeld, dat is opgesteld naast het biechtaltaar van de basiliek, is naar Rome overgebracht op suggestie van een Chileense priester en op aanbeveling van de Pauselijke Raad voor de Bevordering van de Nieuwe Evangelisatie.

BIDDEN!

Wees goed en zorgzaam voor elkaar;

onderdruk geen vreemdelingen en armen,

en wees er niet op uit om een ander kwaad te doen.

Bidden is geen doekje voor het bloeden.
Het maakt het onmogelijke niet waar.
Wel is het een schreeuw om recht,
om liefde, om vrede, om geluk.
Het heeft te maken met mijn diepste zelf,
maar ook met het leven van de wereld.

Bidden sluit aan bij onze diepste dromen:
een leven in harmonie met elkaar;
en een wereld waar het goed leven is
voor iedereen, voor de kleinsten het meest.

Daarom is bidden nooit vrijblijvend.
Het vraagt ook om onze inzet.
Met mooie woorden alleen
schiet ons bidden geen wortel.
Onze woorden moeten gedáán worden:
in onze naaste omgeving,
maar ook wereldwijd.

ZOU GOD DAN GEEN RECHT VERSCHAFFEN AAN ZIJN UITVERKORENEN DIE DAG EN NACHT TOT HEM ROEPEN, OF ZAL HIJ DAN ONBEWOGEN BLIJVEN? (LUCAS 18, 1-8)

Dit zijn bemoedigende woorden tegen al het doemdenken van deze tijd in. Hier wordt een lans gebroken om te blijven volharden in het gebed. Om te blijven geloven en vertrouwen dat bidden een krachtig medicijn is, tegen alle wanhoop in.

En die liefde voed je meer door met je ogen te kijken dan met je handen te bewerken. Meer door stille beschouwing dan erop los te beuken. Daarom is het goed om lang en rustig naar Maria te kijkken, de wegwijzende.

Verlegen met mijn God

Ook ik kan wel als Strauss en als Renan
en zoveel andere verlichte heren
het vreemde fenomeen analyseren,
de fabels en parabels van de man
die door het koren liep in Kanaän.

Historisch is het ook wel te verstaan,
de oude mythe kan men er in horen:
een god wordt gaarne uit een maagd geboren,
doet wonderen en sterft zoals het graan
om als het graan weer op te staan.

Maar als ik door het pad naar voren schrijd
en om mij heen de arme stervelingen,
mensen zo dwaas als ik, de lofzang zingen:
'O Heer, uw bloed roept voor altijd
barmhartigheid, barmhartigheid'

dan ben ik niet verlegen met mijn God,
dan is hij vlak bij mij, dan weet ik zeker
dat hij mij aankijkt uit de donkre beker,
dan eet ik zijn genadebrood,
dan leef ik van zijn dwaze dood.

Jan Willem Schulte Nordholt (1920-1995)

HEB MAAR GEWOON DE VREDE LIEF

Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar, dan zult u genezen. Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet. Elia was een mens als wij, en nadat hij vurig had gebeden dat het niet zou regenen, is er drie-en-een-half jaar lang geen regen gevallen op het land. Toen bad hij opnieuw, en de hemel gaf regen, en het land bracht zijn vrucht weer voort.

 Vandaag is het ook mijn naamfeest, het feest van Sint-Maarten

Jezus zei:

‘De Mensenzoon is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was.’

WIL ONS DRAGEN NU EN ALLE DAGEN!

uitrusten bij U o Heer!

Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt.

Als leven eindigt

en

sterven begint,

wankelt de wereld

en is er twijfel overal.

Herinneringen troosten.

Woorden beuren op.

Licht verdringt

het duister.

Kom tot leven ,

Heer,

in ons midden.

Breng ons thuis.

Wek in ons

de hoop

op een weerzien

voor altijd.

helaas een cijfer om langer bij stil te staan...

Vóór 2003 woonden er in Irak nog 1,5 miljoen christenen,

vandaag nauwelijks nog 150.000

en misschien zelfs minder dan 120.000.

Kerk in Nood

‘Toen de Heilige Hubertus op zekere dag aan het preken was (ongeveer het jaar 730), begon een vrouw, die door de kwade geest bezeten was, zo te razen en te tieren, dat dit onder het gehoor een grote opschudding verwekte. Toen de Heilige Hubertus merkte, hoe de duivel door deze vrouw zijn bekeringswerk wilde beletten, deed hij haar tot zich komen en, vertrouwende op de almacht Gods, maakte hij over haar het H. Kruisteken en tikte haar tegen de wang zonder daarbij verder een woord te spreken. De vrouw viel als dood ter aarde, doch nadat zij zo enige tijd gelegen had, begon haar een golf etter uit de mond te stromen, waarna de boze geest haar uit het lichaam vlood. Aldus zegt de Legende der Heiligen.'

Eén van de meest gewijde, folkloristische broden is dat van Sint Hubertus, patroon van de jagers die zijn feestdag viert op 3 november. Vroeger leidde men jachthonden de kerk in om ze te laten zegenen op Sint Hubertusdag. Dit werd gezien als voorbehoedmiddel tegen hondsdolheid. Om diezelfde reden at men die dag de door de kerk gewijde Sint Hubertusbroodjes.