Meditatie door bisschop Lode Van Hecke

Vrienden, we zijn hier samen
en dragen in onszelf een stilte.
Een stilte die in de eerste plaats angst oproept
de angst van iemand wiens adem stokt,
aan wie de adem ontnomen wordt
gewelddadig.
Acht minuten lang stilgemaakt worden.
« Please. I can't breathe »
Woorden die ons achtervolgen als spoken in de nacht,
gevolgd door een beklemmende stilte,
die uitdeint,
de wereld rond.

Iedereen houdt de adem in
en luistert.
Luistert eindelijk.

En kijkt.
Zoekt ogen die begrijpen
handen die helpen.
Handen die tranen wissen
en boeien losmaken.
En bevrijden van lichamen
die verpletteren.
Handen die omarmen
niet om te versmachten,
maar om wapens neer te leggen,
en instrumenten te bouwen,
voor de vrede.

Voeten die zich spoeden om hulp te vinden
en leiden naar een veilige plaats.

Een stem die kan schreeuwen van verontwaardiging.
Maar ook fluisteren, en zwijgen. Waar nodig.
Als we in de ban zijn van geweld en onrecht,
ook dan nog komt de profeet met een droom
van gerechtigheid en goedheid.

Laat mij 'smaak' en 'licht' zijn. Ik weet niet of ik uw uitdaging wel aan kan, God. Gelukkig zijn er momenten waarop ik voel dat mijn inzet voor het evangelie smaak en licht geeft aan mijn samenleven met anderen.

Maar er zijn ook momenten dat mijn christen-zijn smakeloos en krachteloos lijkt en dat ik me laat meesleuren in de maalstroom van oppervlakkigheid.

Schud me dan wakker, God, en laat me in het hart van medemensen een vuurwerk van tederheid tevoorschijn toveren in alle kleuren van de regenboog als een wonderlijk samenspel van licht en liefde.

Met de versoepeling van de lockdown voor de erkende erediensten kan de pastorale rouwzorg die geloofsgemeenschappen proberen te bieden nu een aanvulling krijgen in gedachtenisvieringen. Zo'n viering kan de getroffen families helpen in het rouwproces. Samen met een ruimere groep familieleden of vrienden de naam van de overledene opnieuw noemen, samen stil worden en bidden om vrede en nieuwe hoop: het kan een bron van kracht zijn én een manier om het gemis een plaats te geven.

De Interdiocesane Commissie voor Liturgie (ICL), werkte een viering uit voor zowel een gemeenschappelijke als voor een individuele gedachtenisdienst. Ook voor een uitgestelde uitvaart na crematie wordt zo’n viering aangeboden. In de voorbije maanden werd bij crematie immers de asurne soms in bewaring gegeven bij een uitvaartverzorger om later een afscheidsviering te kunnen voorzien met een ruimere groep aanwezigen.

Al deze vieringen kunnen plaatsvinden op een weekdag, overdag of ’s avonds.

Er wordt ook een suggestie aangeboden van een kort gebedsmoment dat families kunnen houden als ze een bezoek brengen aan het graf van hun overledene.

Zo vele manieren van bidden,

alleen of in grroep,

in een kerk of in een klooster,

misschien zelfs in de natuur, of via de radio.

In de stilte van je hart.

Bidden werkt, bidden helpt.

een meisje van CORONA, hedendaagser kan niet!

Heer, overal en altijd

heb ik geluk gezocht,

maar mijn hart vond nergens

vrede en rust.

Jezus, hoe waar is het dat alleen in U

vrede en geluk te vinden zijn.

Kijk me slechts een ogenblik aan

en alle stormen bedaren in mij,

overal wil ik alleen U zoeken

en Uw erbarmen verkondigen.

Heilige Geest, verlicht mijn ziel,

wijs mij de weg naar het grote geluk.

Om dit te bereiken

is mij niets te veel

en doe ik afstand van alles.

Heilige Maagd en de hele hemel,

help mij bij mijn besluit!

'Pandemie moet verlangen om te dienen wakker maken'

De Geest waait waar hij wil en staat nooit stil
Nu eens bij u, dan bij een ander.

Waarom bezien wij zo elkander?
Zie, wat bij u is, is bij mij.
't Komt uit hetzelfde klaar getij,

gelijk de waatren van de beken zich voeden aan dezelfde stroom

of uit dezelfde bronnen breken.
Wij zijn de takken van één boom,

van 't zelfde huis de gangen,

de aders van het eendre bloed.
En of de Geest met vlam en zangen,

bij U nu,

dan bij mij verwijlt,

of weer verterend naar een ander ijlt.
Hij is in ons!  In ons!  Zo is het goed!
En laat ons zwijgen en verlangen.

Felix Timmermans

In deze prille en tere lente

breekt het zonlicht doorheen de wolken,

warmte vloeit bij ons binnen

in deze tijd vieren we Pinksteren.

Pinksteren, is weten dat Iemand met ons meegaat

doorheen de tunnel van ons ongeloof

de berg op, vol hoop

op zoek naar hartverwarmende liefde.

Die Iemand ontmoeten we

in die welgemeende eenvoudige “goeien dag”

in de lach doorheen een traan,

in de vroegte van de morgen,

in de late avond,

in het delen van woorden,

in het breken van wat brood.

Pinksteren, is geloven in Iemand!

voor het hoogfeest van PINKSTEREN

Paus Franciscus heeft woensdag 27 mei 2020, een mirakel erkend op voorspraak van de Franse priester en kluizenaar Charles de Foucauld (1858-1916), die op 1 december 1916 in de Algerijnse Sahara werd vermoord en op 13 november 2005 door paus Joannes Paulus II zalig werd verklaard. Charles de Foucauld raakte, na een tumultueus leven, bekend dankzij zijn eenvoudige leven en zijn getuigenis over het Evangelie bij de volkeren in de Sahara. Zijn geschriften inspireerden mensen wereldwijd en legden de basis voor een spirituele familie.

Charles de Foucauld werd op 15 september 1858 in Straatsburg geboren. Hij kende een bewogen leven waarbij hij het familiefortuin verkwistte en werd als militair voor straf naar Algiers gestuurd. Daar raakte hij sterk onder de indruk van het geloof en de vroomheid van de moslims. Na zijn terugkeer naar Parijs schreef hij een groot reisverslag. Daarna ging een zoektocht van start naar de wortels van zijn geloof, dat hij vaarwel had gezegd. Op zijn 28ste werd hij na een tocht door het Atlasgebied bekeerd door abbé Huvelin, die bekend stond om zijn prediking en inzet voor de armen. In 1890 werd hij trappist en ging in een arme abdij in Syrië wonen. Daar was hij in 1895 getuige van het afslachten van meer dan 100.000 Armeense christenen door de Jonge Turken. Nadat hij toestemming had gekregen om de cisterciënzerorde te verlaten, om Onze-Lieve-Heer te kunnen volgen in zijn ascese en armoede, werd hij knecht bij de clarissen in Nazareth. In 1901 werd hij in Frankrijk tot priester gewijd.

van de heilige paus Johannes Paulus II t.g.v. Zijn honderdsste verjaardag.

Omdat mijn ziel huilt,

omdat mijn hart

doodziek is van verdriet,

omdat mijn hele wezen trilt

van moeheid,

kom, Jezus, ik smeek U:

kom, o kom!

Bron van alle rust en leven!

Spreek!

Wat wilt U mij zeggen

door deze mensen,

door al wat er gebeurt,

door deze tijd?

Jezus, ik smeek U:

verkort deze tijd van beproeving

voor mij, voor de mijnen

en voor mijn uitgeput volk.

Jezus, ik bid U om erbarming

voor allen

voor wie Gij wilt dat ik bidden zal.