even bidden

Toen ik een tijd terug dit blog heb opgestart werd me ook gevraagd alles zo eenvoudig mogelijkj te brengen zonder afbreuk te doen van ons CREDO, onze geloofsbelijdenis.
In dit Valentijnsweekend mogen wij dan ook ons laten inspireren aan ZIJN LIEFDE.

Wij geloven in een liefde voor elkaar die stralend is,
dat ze ook anderen kan bevestigen, troosten en gelukkig maken.

Wij geloven dat God echt onze VADER wil zijn,
dat Hij met ons meeleeft en ons alles gunt wat goed en mooi is.

Dat Hij de weg is die ons wijst hoe wij SAMEN gelukkig kunnen leven;

Wij geloven dat we met de hulp van de Geest
de vrede onder de mensen kunnen bewaren.

Op bedevaart, anders dan pelgrimeren, doe je niet alleen. Je maakt deel uit van een groep met dezelfde ingesteldheid, dezelfde verwachting, reisgenoten en vrienden.
Een bedevaart ontroert tot in het binnenste van de ziel zodanig dat velen uitzien om er terugte keren, sommigen zelfs jaar na jaar. Dit maakt juist het verschil uit met een toeristisch bezoek aan Lourdes.
"Er zijn geen toeristen die jaar na jaar de Eifeltorenin Parijs beklimmen of de scheve toren van Pisa" schrijft Patr Mark Lemseke, kapelaan voor de Nederlandstaligen te Lourdes.

Heel dikwijls gebeurt het dat wie eenmaal meegaat op bedevaart gebeten wortdt door de bedevaartmicrobe. Het is ook ondergetenke overkomen en dat meteen als brancardier bij de ziekenbedevaarten. En nu nog is er dat blijvend verlangen naar Lourdes.

Of zoals Mark Vandevoorde het schreef: Gevoelsmatig zou ik graag aanschuiven bij de kaarsenstand. Samen onderweg, samen in de gloed. Dat doet een mens wat. Dat doet zijn geloof goed. Een geloof heeft ook zijn geveolskant. Het "lijfelijk" beleefde geloof heeft een eigen kracht. Het kan mobiliseren omdat het mensen tot het heilige laat naderen, met hun zorgen en verlangens, in riten en gebruiken.

De meerwaarde van een bedevaartsreis ligt in zijn verzekering dat het bezoek aan Lourdes geen curiosum is maar een vreugdevolle en hoopvolle beleving van zijn geloof, solidair met geestverwanten die mee zijn op reis of die thuis op hen wachten en meebidden.

Wie nog geen reis heeft gepland of verlangt naar Lourdes te gaan heb ik voor jullie enkele interessante links!

Sites

Soms vraag ik me af wie jij bent.
Lijk je op opa of op de zon?
Op mama of op een hoge berg?
Misschien ben je wel een mevrouw.
Ik weet het niet.

Is het mooi waar je woont?
Ben je daar helemaal alleen?
Of nee, Jezus is daar en mijn oma.
En veel meer mensen.

Ik snap niet hoe je het allemaal doet:
Zorgen voor de hele wereld,
Naar al die mensen luitsteren.
Jij kent ons allemaal.

Van alle mensen houden,
Daar moet je echt wel God voor zijn!

Uit "Hoor wat ik je zeg" - Kolet Jansen.

Het doopsel is geen eindpunt maar precies een totaal nieuw begin. Het doopsel is de eerste stap.
Gaandeweg stappen zetten in die geloofsgemeenschap gebeurt meestal aan de hand van papa en mama, van broer en zus, van oma en opa. Ook leerkrachten zullen hen de geloofstaal bijbrengen, zeker in dit jaar van het WOORD.
Op sommige parochies worden kindernevendiensten voorzien tijdens de eucharistieviering op zondag. Zo proberen jongeren en ouderen op een verstaanbare wijze het geloof voor kinderen nabij te brengen.
Zo samen bidden geeft voor beiden veel voldoening en wellicht de beste voedingsbodem, even weg uit alle drukte.

Het kruisteken is in zekere zin de samenvatting van ons geloof, want het toont ons hoezeer God ons heeft liefgehad; het zegt dat er een liefde is die sterker is dan de dood, sterker dan onze zwakheden en onze zonden. De kracht van de liefde is sterker dan het kwaad dat ons bedreigt, soms rakelings nabij.
Alle mensen van goede wil, allen die lijden in hun hart of in hun lichaam - en concreter kan het niet in deze dagen waarin ons land weer eens in rouw werd gehuld - mogen met het vertrouwen van onze Moeder MARIA hun ogen richten op het kruis van Jezus om de bron van het leven en het heil te vinden. We werden bij de geboorte getekend met het kruis en dit gebaar werd herhaald bij ons doopsel. Het allerlaatste teken over ons bestaan zal dan ook een kruis zijn.

We zijn misschien met zijn allen op een eilandje beland nu nog meer kerken en kloosters worden gesloten, maar bij droevige gebeurtenissen komen mensen terug naar de kerk, zoals ze ook massaal samen kwamen te Lourdes in 2008. 
Misschien moeten we allen, ook ikzelf, opnieuw het kruisteken te leren maken om daarmee onze angst in het leven te verdrijven. Mochten we het slechts elke dag van het jaar maar dan héél bewust maar één maal doen, dan veranderen we de wereld om ons heen.
 

Wellicht kijk je nu verbaasd op wannneer je deze titel ziet, maar het sacrament van het priesterschap is heus niet uit de wereld verdwenen. Hierbij deel ik dan ook in de vreugde van een nieuw gewijd priester na gedane studies te Rome zijn pastorale taak opneemt in zijn thuisland Kerala.

Verheug u altijd in de Heer. Nog eens: verheug u!
Uw vriendelijkheid moet bij alle mensen bekend zijn.
De Heer is nabij.
WEES NIET BEZORGD,
maar laat uw wensen bij God bekend worden door
te BIDDEN en te smeken en door een DANKGEBED
te zeggen.
En de VREDE van God, die alle begrip te boven gaat,
zal uw hart en gedachten bewaren in Chrstues Jezus.

Fil.4,4-7

een toepasselijke foto bij de "vredeswens" bij een nieuw gewijd priester.