Herdenking genezing Pieter De Rudder

Op 7 april zal het precies 135 jaar geleden zijn dat er vóór de Mariagrot in Oostakker-Lourdes iets gebeurde dat voor altijd met ons bedevaartsoord zal verbonden blijven. Toen genas ‘op ongewone, miraculeuze wijze’ – zoals dat heet – Pieter De Rudder van een etterende wonde aan het linkerbeen. We willen in de basiliek van Oostakker deze gebeurtenis bijzonder dit jaar gedenken. Het is vooral een uitnodiging om na te denken hoe God in onze leven werkzaam aanwezig is.

Op woensdag 7 april gaat de bisschop van Brugge, in concelebratie met onze bisschop Van Looy, voor in een Plechtige Eucharistieviering in de basiliek om 18 uur. Het O.L.Vrouwkoor verzorgt de zang. De beenderen van Pieter De Rudder zullen die dag vanuit het Brugse bisschopshuis overgebracht worden naar de basiliek. De familie van Pieter De Rudder zal de dienst bijwonen.Iedereen is van harte welkom!

Mogen deze paasdagen een goede gelegenheid zijn onze liefde en dankbaarheid uit te drukken jegens allen die we mogen ontmoeten. Ook als geloven moeilijk is en gelovig-leven in navolging van Christus ons zwaar valt door menselijke tegenkanting en onbegrip, waar we ons nog maar pas na de verzoeningvviering en de dagen voor Pasen ons bevrijd voelden van dit kwaad. Voor een gelovige kan dit hard aankomen ...

Of om het met de woorden van een blogvriend te zeggen:

Wij voelen ons teleurgesteld in ons herhaaldelijk falen.

In elk mens zijn er een aantal behoeftes latent aanwezig, slapend of onderhuids, behoeftes waar je misschien tegen opziet. Geloof is zo een behoefte. Maar als iemand je kan aanzetten om een eerste stap te zetten raak je verwonderd over de kracht en de zekerheid die het geloof je biedt! Ik schrijf deze neer omdat ik enkelen onder u van harte dat duwtje in de rug wil geven die lang gekoesterde behoefte tot leven te laten komen., en daar staat echt geen leeftijd of scholing op. Een echt paasidee en wie weet een nieuwe levensinvulling. Dat wens ik je toe!

'En Hij… knielde neder en bad deze woorden:

Vader, indien Gij wilt, neem
deze beker van Mij weg,

doch niet mijn wil, maar de Uwe geschiede!'
 
Lucas 22:41-42

 

Geloven is zo universeel en heel in het bijzonder rond sterke momenten als daar zijn Kerstmis en Pasen. Net zoals gisteren mocht ik ook tegen Kerstmis de boodschap van een Indische missiecongregatie vertalen uit het Engels naar het Nederlands toe en dit voor de leden en weldoeners. Deze bijdrage lees je op mijn blog, want we mogen inderdaad mee evangeliseren, in woord en daad.

https://blog.seniorennet.be/maarten1955/

Maar waarom zijn we haast beschaaamd dit te delen met anderen? En zo kom ik bij een tweede punt. We ontvangen af en toe een mooie zinvolle mail, al dan niet gelovig onderbouwd, al dan niet tot troost en bemoediging. Maar waarom durven we die dan niet door te sturen buiten de intierme kring van kennissen en vrienden? We sturen deze dingen niet langer door aan mensen beneden de vertig jaar zeg maar, evenmin nog aan mensen die de kerk verlaten hebben, ook al zijn ze bevriend gebleven ... Ja, we slaan heel wat contactpersonen over in onze mailinglist. Waarom eigenlijk. Inderdaad ook een vraag die ik aan mezelf durf te stellen. Vindt men ons te naïef, te romantisch als het er op aankomt? We hebben toch enkel maar een goede boodschap te brengen, en toch zo moeilijk, hoe komt dit toch? Bang uitgelachen te worden, maar de ontvanger ziet niet eens onze reactie en toch doen we het niet. We zouden een ander kunnen storen. Ligt het misshien daar aan?

"Vrouw", zegt Jezus, "Ook ik veroordeel je niet, maar zondig vanaf nu niet meer."

Ja, mensen we moeten nog de meest moeilijke hindernis nemen naar Pasen toe, ons verzoenen met onszelf, met de anderen, met de Heer, en dit kan nog altijd het best in het sacrament van de biecht, in een verzoeningsviering. Maar iedereen, dus ook ik, weet hoe lastig dit kan zijn alsof je naakt voor God staat, of heeft het vooral te maken van uit de rij te komen en gezien te worden door mensenogen.
Wat me vooral deze week heeft geraak in de evangelielezing zijn de woorden: ZONDIG VANAF NU NIET MEER. Er mogen dan al vele mooie woorden geschreven zijn over nieuwe kansen krijgen en bieden, het moment van inkeer is heel ingrijpend, zeker als dit nog in woorden berouwvol en tegenover een ander wordt uitgesproken. En, neen, ik ben daar niet goed in wellicht als de meesten van jullie. Aan de andere kant vind ik de verkorte versie van de persoonlijke schuldbelijdenis ook vrij afgevlakt. Daar lezen of bidden we: "Ik belijd dat ik heb misdaan tegenover U, mijn medemens en mezelf". Misschien is dat al heel veel voor de meesten deze woorden over de lippen te krijgen en misschien is het ook goed dat we geen dingen moeten opdreunen zoals in onze kindertijd. Maar wat ik vooral heb onthouden en wat ons voor ogen moet staan zijn de woorden van Jezus tot die vrouw, dus ook tot mij: ZONDIG VANAF NU NIET MEER. Dat wordt dan elke keer een beetje Pasen.

Je bent op weg naar Pasen
als je vertrouwen in God je helpt
om de angst los te laten
die je ertoe brengt
jezelf en anderen te veroordelen.

Ik was verheugd te zien dat al enkele mensen hebben gereageerd op de vraag die ik hier recent plaatste hoe je kan geloven. En telkens kwam het antwoord dat we meer dan vroeger moeten terug grijpen naar de Bijbel. Vasten is dan ook een uitgelezen tijd om Gods Woord te lezen in de bijbel al besef ik dat dit geen gemakkelijke opgave is, maar misshien kunnen we beginnen  aan de hand van de lezingen uit de eucharistie. Bij het lezen van de Bijbelteksten schuilt dan ook een onverwachte ommekeer: jezelf iets minder beminnen, God iets meer, met heel je hart, en je naaste zoals jezelf. Vasten is ook de ommekeer van je eigen wil: dingen loslaten om je te hechten aan wat belangrijker is, zodat je meer zorg krijgt voor de scheppping - in deze periode heel concreet voor de mensen uit de Andes - want die is niet ons eigendom. Trouwens wie nu in de aarde wroet zal de Scepper zo af en toe ontwaren in de schoonheid van de natuur en het werk van onze handen.