dankgebed

Er zijn mensen

die veel geduld kunnen opbrengen in hun omgang met medemensen.

Zij overvragen niemand,

gunnen elkeen de tijd om te groeien in geloof en medemenselijkheid.

Ze brengen heel wat begrip op voor andermans tekortschieten.

Mogen wij zulke geduldige mensen worden.      

Laat ons bidden …

Er zijn mensen

die heel mild zijn in hun oordeel over medemensen.

Zij laten zich niet beïnvloeden door vooroordelen of roddel,

maar proberen steeds het goede te zien.

Mogen wij zulke milde mensen worden.   

Er zijn mensen die de kunst van vergeven verstaan.

Zij pinnen niemand vast op zijn of haar fouten.

Wie verkeerd deed, schrijven zij niet af

maar ze geven hem of haar de ruimte om met een propere lei te starten.

Mogen wij zulke vergevingsgezinde mensen worden.  

Er zijn mensen die in staat blijken in anderen de hoop levend te houden.

Zij hebben oog voor het goede dat in stilte tussen mensen opbloeit

en zien de tekenen van Gods komende Rijk niet over hoofd.

Mogen wij zulke mensen van geloof en hoop worden.

- Niet geloven - in jezelf, medemens en god - is onkruid:
geen zin meer hebben in contact met anderen,
niets meer verwachten, niet meer bereid zijn te luisteren.
Mensen maken elkaar ongelovig.

Iemand die nooit aangesproken wordt,
nooit verwacht wordt, nooit betreurd,
wordt ongelovig.

Om ons egocentrisme,
Heer, ontferm U over ons.

- Geloof in mensen is als tarwe:
zich aan een ander mens kunnen toevertrouwen
rechtop, met open ogen en niet als een onderhorige,
krediet kunnen geven,
zich laten raken, laten roepen, aanspreekbaar zijn,
iets durven verwachten van een ander.

Om ons tekort aan naastenliefde,
Christus, ontferm U over ons.

- Geloof in God is als tarwe:
door Hem getrokken worden.
Het is genade.
Iemand kan zijn geloof ervaren als een bijna toevallig wonder:
niet zelf verworven, in-gegeven:
jazeker, ik geloof in God, alhoewel ik niet weet hoe dat komt.
Niemand kan geloven, zegt Jezus, als de Vader hem niet trekt.

Om ons geloof dat vaak zo klein is,
Heer, ontferm U over ons.

Het evangelie van de zaaier
stelt goed en kwaad lijnrecht tegenover elkaar.
Iemand zaait goed zaad op zijn akker.
Maar ’s nachts komt zijn vijand
er onkruid tussen strooien.
Zo gaat dat vaak tussen mensen:
wat de een opbouwt, breekt de ander af.
Maar de vraag is:
zijn deze beide zaaiers twee verschillende personen,
of zijn het twee kanten van ons eigen ik?
Dan klinkt het verhaal heel anders:
wijzelf zijn dan soms tarwe, soms onkruid.

We hoeven anderen niet te beoordelen,
maar steken de hand beter in eigen boezem.
Mensen kunnen elkaar maken en breken,
elkaar optillen en elkaar kleineren.

DE LIEFDE VAN CHRISTUS
LAAT ONS GEEN RUST.

Is het niet erg en beschamend dat men in verlegenheid wordt gebracht wanneer men spreekt over geloof?!

U zegt: ‘Alles is toegestaan.’ Zeker, maar niet alles is goed.
Alles is toegestaan, maar niet alles is opbouwend.
Wees niet op uzelf gericht, maar op de ander.