Wij gedenken hen die ons voorgingen, die ons het geloven overdroegen, die in ons het zaad van de hoop zaaiden, die voor ons gebeden hebben dat het ontkiemen zou, en die ons liefde leerden.
Als plaatselijk ijveraar voor de vrienden van Lourdes ben ik weer eens de straat opgetrokken om van deur tot deur een lidkaart te verkopen waarmee een Lourdesbeurs t.w.v. € 400, - kan gewonnen worden. Het is bewonderenswaardig dat bij het zien van deze kaart mensen zich onliddellijk de vraag stellen hoeveel de kaart kost en ze zich naar binnen spoeden om het geld te gaan halen. Weinigen hebben een reden om niet langer deze bijdrage te betalen en dat in het klimaat waar ons land nu in verkeert ... Het schoonste bewijs wellicht dat geloven heel wat meer betekent dan de woorden van een bisschop, of alle schandalen. Echt geloven, zeker in de figuur van Onze-Lieve-Vrouw (zij het hier specifiek van Lourdes) overschrijdt alle discussies.
En ook al haasten mensen zich om vlug te voldoen aan de bijdrage, evenzeer heb ik ook deze keer weer mogen ervaren dat deze 'ontmoeting' een kans biedt om direct tot de diepte te gaan, ongedwongen. Helaas moet ik hierbij optekenen dat het ogenblikken zijn waar mensen hun leed vertellen .. De man die vertelt dat zijn vrouw ernstig tot terminaal ziek is, een andere dame die rouwt om haar verloren moeder die haar vriendin is; en nog een ander wist me te vertellen dat ik niet moest blijven aanbellen omdat de persoon in kwestie recent werd opgenomen in het ziekenhuis en er wellicht nooit meer uit terug zal komen ...
Het zijn al deze zaken die ik graag opneem in mijn avondgebed en die voorleg aan MARIA. Het aanbieden van deze Lourdesbeurzen lijkt dan ook een bedetocht, blij dat ik het toch ook weer dit jaar heb gedaan!
Blijf niet staan bij wat eertijds is gebeurd, laat het verleden nu rusten. Zie, ik ga iets nieuws verrichten, nu ontkiemt het – heb je het nog niet gemerkt? Ik baan een weg door de woestijn, maak rivieren in de wildernis. -- Jesaja 43:18-19
Ik denk dat het vooral met eerste zin is dat velen onder ons heel wat moeite hebben. Er hoeft neit veel te gebeuren om het vroegere verleden te laten opdoemen. Dat éne woord kan al voldoende zijn. Maar dat is al te menselijk. God heeft ons allen een nieuwe toekomst beloofd die we nu al mogen mee-maken. Dank God voor deze kansen en help ons de onvrede van toen te verdrijven.
De drie grote opdrachten van de christelijke gemeenschap zijn die van de verkondiging van het evangelie, het vieren van het geloof en het dienen van onze naasten.
De verleiding is groot de dienst aan de naaste los te koppelen van zijn goddelijke oorsprong. De navelstreng met God mag niet doorgeknipt worden. Alleen hij kan me zeggen wie mijn naaste is, alleen hij kan echte broederlijkheid stichten. Meer nog: alleen hij kan me de kracht geven, de genade, om mijn naasste lief te hebben, élk mens, veraf of dichtbij, als mijn eigen broeder.
U hebt ons oren gegeven om te luisteren, U hebt ons een mond gegeven om te spreken, U biedt ons de kans om mensen te ontmoeten, dichtbij en veraf. Voor al deze kansen van dialoog willen wij U danken.
Samen met al dit mooie dat wij van U mogen ontvangen, geeft U ons een zending. Doorheen onze woorden die wij tot anderen richten, mogen wij uw liefdesboodschap voor alle mensen laten weerklinken: voor hen uit Afrika, Latijns Amerika en Azië of gewoon hier bij ons. Zo krijgen allen de kans om doorheen onze woorden en daden uw liefde te ontvangen.
Help ons blijvend aandacht voor hen te hebben, voor hun zoeken en hun noden en help ons dankbaar te zijn voor hun goed woord voor ons.
Lieve Vrouwe, wij hebben u genoemd: de hoogste koningin, maar ben je vooral niet de doodgewone moeder, bezorgd voor elk van haar kinderen. Blijf daarom als de beste moeder wonen in elk Vlaams huisgezin, en sta ons vooral nu bij in de nood die ons komt te treffen, nu angst en dood aan de deur kloppen van damilie en vrienden. Wees gegroet, Maria, bid voor ons, arme zondaars, nu en in het uur van de dood. Amen.
U moet uzelf niet aanpassen aan deze wereld, maar veranderen door uw gezindheid te vernieuwen, om zo te ontdekken wat God van u wil en wat goed, volmaakt en hem welgevallig is.
Zo moet ik misschien dan toch maar terug het lectoraat heropnemen na enkele jaren stilte.
"Wat voor de wereld dwaas is, heeft God uitverkoren om de wijzen te beschamen en wat voor de wereld zwak is, heeft God uitverkoren om het sterke te beschamen". - 1 Kor 1,27
Jezus heeft niet in één klap alle armoede weggenomen en alle ziektes genezen. Hij deed iets wat belangrijker was: de Almachtige werd zefl arm, en hij is mét de armen gestorven aan het kruis. Zo zegt hij: 'Leven met armen is worden zoals zij, hun wanhoop op je schouders nemen, hun woede en ontmoediging tot de jouwe maken." Dat moeten we in de kerk doen: naar de armen gaan, met hen leven, je inleven in de wereld van armoede en alles achter je laten. Als je dat niet doet, kun je de arme niet dienen, misschien nog minder Jezus volgen ...
Je kunt niet gelukkig zijn als je de gebeurtenissen uit je leven - van vroeger en nu - niet kunt lezen in de diepte: God is daarin aanwezig en er is amper iets in je leven gebeurd waarmee hij geen bedoeling had of je iets wou zeggen. Er is nog tijd om dat te ontdekken. Je kunt ook niet leven zonder geloof, dat betekent dat je weet 'dat voor God niets onmogelijk is'. Ik geef toe dat de meesten dat maar kunnen zeggen eens het lijden, het verlies voorbij ...
"Een bisschop is vervangbaar. Maar het leven van Roger Vangheluwe is uniek en onvervangbaar.
Indien je gelooft in een God die geen leven verloren zal laten gaan, kijk dan eens over die functie heen in de ogen en het hart van een mens.
Indien Vlaanderen naar de mens Roger Vangheluwe kijkt zal het leefbaar zijn voor hem. Dan zal hij op mededogen mogen rekenen.
Denk je dat God het moeilijk heeft met tranen en met een troostende knuffel? Kan God onze woorden en onze knuffels niet gebruiken om dit onvervangbare leven weer leefbaar te maken? Indien God hem het leven laat, is het dan niet onze plicht om een medemens nabij te blijven wiens leven nu in brokstukken ligt?"
Het zijn maar enkele bedenkingen van een dame waarvan je hier uw blog terug vindt en misschien een genuanceerdere kijk geeft op de mens Roger Vangheluwe.
Waar mensen God niet langer zien wordt het leven leeg en heeft niets nog zin en vooral bij jongeren bestaat dan het gevaar dat ze hun geluk in een roes of in geweld zoeken”, schrijft de paus.
"Wat denkt u trouwens over aids? Beschouwt u de ziekte als ‘een straf van God’ ten gevolge van de seksuele bevrijding? Men heeft ooit eens aan Johannes Paulus II de vraag gesteld of aids een straf van God was. Hij heeft toen heel wijs geantwoord dat het erg moeilijk is Gods bedoelingen te kennen. Ikzelf redeneer helemaal niet in dat soort termen. Ik zie in deze epidemie dus geen straf, hoogstens een soort immanente gerechtigheid, een beetje zoals we op het ecologische vlak soms de rekening gerepresenteerd krijgen voor wat wij het milieu aandoen. Misschien wreekt ook de menselijke liefde zich soms als ze slecht behandeld wordt, zonder dat daarvoor een transcendente bron tussenbeide moet komen. Misschien is het een soort immanente gerechtigheid, maar wat de concrete oorzaken betreft, moeten de artsen ooit in staat zijn te zeggen hoe deze ziekte is ontstaan, hoe ze aanvankelijk werd doorgegeven en dan verder verspreid raakte… Maar algemener beschouwd, houd ik het bij iets in de orde van een soort immanente gerechtigheid. Slecht omgaan met de fysieke natuur brengt haar ertoe ons op onze beurt slecht te behandelen en slecht omgaan met de diepere aard van de menselijke liefde mondt ten slotte altijd uit in catastrofes op alle niveaus." Bron: Mgr. Léonard, Gesprekken, p.173-174.
rond de schandalen in de kerk zouden we vergeten dat het eigenlijk te doen is om ons persoonlijk geloof in een levende liefdevolle God die zelfs zijn eigen Zoon heeft gezonden om dezelfde weg van lijden, hoop en verlangen te gaan tot aan zijn en onze verlossing. Wij mogen en moeten dan verder bidden zoals we het al zo lang doen, vooral in tijden van nood en tegenslag, 'onze ogen gericht op Jezus'. Wij moeten het misschien vaker stil maken rondom ons en bewust eens een kruisteken maken, een weesgegroet prevelen, denkend aan hen die nu moeten lijden, dichtbij of veraf, maar ook dankbaar om wat ons zo maar is overkomen. Laat alle discussies niet laanger gaan over intermenselijke aangelegenheden, zonder ze te miskennen, maar denk eraan: ZIJ WAREN SLECHTS MET TWAALF! Het is bij die twaalf, bij de Heer Jezus zelf en zijn Moeder dat wij ons bewust hebben aangesloten. Mogen wij in dit uur dankbaar zijn voor deze genade, want alles komt van Hem ... en niet van de media.
Lector zijn is eigenlijk de mooiste geloofsbelijdenis. Het zijn vertrouwde gezichten, mannen en vrouwen die zich vrijwillig engageren om lector te zijn in de eucharistieviering. Elke gelovige is geroepen om zijn geloof te tonen in woord en daad. Wie zich aangesproken voelt door God kan niet over Hem zwijgen. Een lector is op de eerste plaats een gelovige. De specifieke taken die een lector opneemt maken het mogelijk om op een bijzondere wijze het geloof te belijden. Enerzijds kan de lector getuigen van zijn geloof doorheen de verkondiging van Gods Woord. Anderzijds kan ook het voor- en meebidden van een lector een ware geloofsbelijdenis zijn. Je staat er niet zo maar iets af te lezen of af te dreunen. Je voelt de nabijheid van de Heer heel intens in en om je heen. Je doet het allemaal met het nodige respect, en hoe langer je lector mag en kunt zijn, hoe meer je er ook van gaaat houden, het laat je niet meer los want je staat meteen ook ten dienste. Zelf ben ik heel lang lector geweest, en het eigenaaridge, zeg maar het merkwaardige is dat mensen die ik al langer niet meer had gezien wegens verhuis, me nu soms nog aanspreken met "Jij was het zeker die voorlas in onze kerk". Mooier compliment kan je toch niet krijgen. Mag dit een uitnodiging zijn voor hen die eraan denken lector of voorganger in het gebed te worden.
"Waar is God in die Media ?" Is God dan toch zichtbaar? In de catechismus hebben wij dat toch geleerd met het antwoord op de vraag: " Waar is God ?" en dan moesten we aframmelen : "God is in de hemel op de aarde en op alle plaatsen . ". Waarom dan terug de vraag: Waar is God in de media ? ? ? ? Verwijderd , verzwegen , belasterd ,getergd , onzichtbaar gemaakt door de mist van het misbruik? De sensatie heeft de voorrang nu , moord en oorlog , corruptie , geweld, verkrachting, sex ! ! ! Gewild verzwijgen van het recht , waar is geweldloos en verdraagzaamheid . . ?. En dan ook de laksheid van onszelf! Wij maken niet de tijd om te zien waar " Hij "dan wél is , waar wij Hem wél zien . . . kijk mee en zoek de liefde van de Geest en het Woord , en Zijn beeld zal u overal terug vinden ! !
Met dank voor deze bijzondere bijdrage aan mijn 'peter'!
"Geloven is voor mij die hoop op een God voor wie een mens niet vervangbaar is, voor wie iemands leven uniek is en daar ook alles moet aan gedaan worden."
Lokale overheden lieten minderheidsgroepen in Pakistan met opzet verdrinken.
Lokale besturen zouden - volgens een woordvoerder van de Kerk - moedwillig etnische minderheden minder goed beschermd hebben tegen overstromingen. “De armsten van de armen” zijn volgens hem de ergste slachtoffers van de huidige crisis.Volgens de anonieme bron werden de oevers van de Indus in het zuidoosten van de Sindh provincie met opzet niet opgehoogd. In deze streek leven vooral stammen die het christendom of het hindoeïsme aanhangen, twee religieuze minderheidsgroepen.
In het evangelie van Martha en Maria is Martha druk aan het bedienen op het feest, - en pas op, dit is ook een belangrijke taak - mensen voorzien van lekker eten, van drank, het feest gaande houden, de sfeer helpen bouwen, ... Maar daarnaast zit Maria aan de voeten van Jezus en luistert. Ook dit deel is van onschatbare waarde, met je hele wezen écht aanwezig zijn. Soms voelen we ons daar wat in te kort schieten ... Tijd kan een vijand zijn, maar proberen we er toch kwali-tijd van te maken met de hulp van Gods Geest! Het is aan God te danken: HIj maakt ons enthousiast, in God verbonden Martha én Maria te mogen zijn, want los van Hem kun je niets.
4 oktober is de sterfdag van Franciscus van Assisi, (1182-1226) die op jonge leeftijd zijn rijke ouders verliet toen hij de stem van God hoorde : Bouw een kapel voor mij ! Clara (1193-1253) was, in 1222, zijn eerste vrouwelijke volgelinge. Dit was het begin van de orde van Franciscanen en de zusters Clarissen.
Bid niet om te ontsnappen aan miserie of tegenslagen. Bid ook niet om vrij te zijn van allerlei emoties die je hart bezwaren. Bid wel om de wil van God te doen in elke situatie. Want iets anders is er niet dat de moeite loont om voor te bidden.
Misschien om eens aan te denken in deze oktobermaand die ook de rozenkransmaand wordt genoemd.
Moge er vandaag vrede in je zijn. Moge je op God vertrouwen dat je precies bent waar je zou moeten zijn. Moge je nooit de oneindige potentie vergeten die uit vertrouwen is geboren. Moge je de gaven gebruiken die je hebt ontvangen en de liefde doorgeven die je hebt gekregen. Moge je tevreden zijn met het feit dat je een kind van God bent. Laat deze aanwezigheid zich tot in je botten verankeren en je ziel de vrijheid gunnen om te zingen, te dansen, te danken en lief te hebben. Het is daar voor ons allemaal.
Laten we God dan naderen met een oprecht hart en een vast geloof, nu ons hart gereinigd is, wij van een slecht geweten bevrijd zijn en ons lichaam met zuiver water is gewassen. Laten we zonder te wankelen datgene blijven belijden waarop we hopen, want hij die de belofte heeft gedaan is trouw. Laten we opmerkzaam blijven en elkaar ertoe aansporen lief te hebben en goed te doen, -- Hebreeen 10:22-24
Als je het bestaan van kerken, priesters, schuld en boete, geloofsbelijdenis achterwege laat, keer je terug naar de essentie van wat Jezus te zeggen had, naar wat zovelen in hem aantrok. Misschien de redn voor vele pelgrims de heilige plaatsen te bezoeken, om iets of te snuiven van zijn eenvoudig-visser zijn, mee de boten herstellend als timmerman ...
De lamme en de blinde zullen het verst lopen en het meeste zien, want zij zijn het die er het meest naar verlangen te lopen en te zien. Een boodschap van hoop en sterkte, zeker voor hen die zopas op één of ander manier 'slecht nieuws' te horen krijgen. Ook hier is VERTROUWEN het kernwoord.
"Dierbare, streef naar gerechtigheid, godsvrucht, geloof, liefde, volharding, zachtmoedigheid. Strijd de goede strijd van het geloof, grijp het eeuwige leven. Daartoe zijt gij geroepen, daartoe hebt gij de goede belijdenis afgelegd ten oveerstaan van vele getuigen."
Van het evangelie willen we getuigen en leven, met vallen en opstaan. Openstaan voor Gods liefde, ze met heel ons leven beantwoorden, en elkaar liefhebben zoals Hij ons heeft liefgehad. Korter dan de inhoud van het evangelie niet verwoord worden, in al zijn eenvoud en radicaliteit.
De mensen met wie we omgaan zijn ons geschonken, nog voor we met hen kunnen omgaan. Voordat je je ogen hebt geopend, heb je ze ontvangen, voordat je spreekt, krijg je al taal. Je ontvangt alles van God, maar moet het zelf verder wel 'waar' maken. Dat God het centrum is en ik maar een puntje, moet ons brengen tot vriendelijke dankbaarheid. Als wij uit onszelf treden en hém de centrale plaats geven, worden wij genezen door de liefde. Door een liefde die anders is dan de begeerte, een liefde waarbij ik me aan de ander geef om hem gelukkig te maken.
Bij het massaal zich laten ontdopen na de berichtgeving in onze nederlanden na wat in de media verscheen rond het misbruik van kinderen door geestelijken, zou de gisteren tot zailig verklaarde Newman wellicht vandaag geantwoord hebben met de woorden van toen: "Uit frustratie je traditie verloochenen, is nooit de juiste keuze."
Als je God centraal stelt in je leven, ga je ook meer spreken in termen van danken, loven en prijzen. De eisen die je doorgaans aan een ander steelt worden vervangen door dankbaarheid, omdat je beseft dat je haar of hem hebt ontvangen als een kans, een uitnodiging. Er groeit ook een andere gebedshouding, die van de ontvankelijkheid. Het gebed is de adem van de christen. Zonder gebed ben je een dichtgeklapte mens. Als je je gebed laat wegvallen, voel je misschien in de eerste periode vrij, maar daana heb je het gevoel dat je er overal alleen voor staat. Vroeger werden we automatische gedragen in een gemeenschap, maar vandaag wordt het hoe langer hoe meer een bewuste keuze waar we bewust moeten zien mee om te gaan, gezien we tot in het late avonduur benomen worden door o.a. het Internet en er dan gen tijd meer is om 'te ademen' ....
Vergeving is voor mij: de spiegel waarin een mens de glimlach ziet die ik weer op zijn gelaat gewekt heb. Vergeving is de zachte bries van God doorheen mijn woorden en in mijn koesterende armen. Vergeving is jouw vertrouwen op God om je armen te openen, je kwetsbaar te maken
Open armen - om te omarmen - om omarmd te worden.
Van harte!!.
Met dank aan Mariette Ghyselinck voor haar bezinning in deze moeilijke tijden!
De bergrede biedt ons een antwoord op het verlangen naar een levensmodel vol van vrede en vreugde. Een levensmodel, dat in tegenstelling tot het algemeen klimaat, getuigt van hoop en vertrouwen, van toewijding, solidariteit en eenvoud. Het is nodig dat wij in dat pespectief ons leven herzien. De geloofwaardigheid van de kerk hangt ervan af!
God vraagt geen grote offers of cadeaus. Hij vraagt om Hem lief te hebben en geregeld tijd te maken om gewoon bij Hem te zijn. Omdat dit niet altijd lukt in eigen kamer of woning, kan dit beter in de parochiekerk, in een kapel en misschien nog het best in een abdij. Deze biedt het kader om bij God te verblijven, met of zonder woorden.
Toen recent de aalmoezenier van een rusthuis een bewoner bezocht werd na een tijdje de vraag gesteld of de oude man nog naar de mis kon of wilde gaan. Zijn antwoord was krachtig en kordaat: "De priesters van toen hebben ons het geloof er in gedramd als bij soldaten, en met al wat ik nu meemaak heb ik wel niet mijn geloof verloren, maar ik ga niet langer naar de mis. Al mijn vertrouwen blijf ik stellen in Onze Lieve Vrouw, omdat zij ver boven en buiten de priesters staat".
Het is inderdaad een vaststaand feit dat ondanks de leegloop van de kerken, de toestroom naar bedevaartsoorden, zeker naar Lourdes , alsmaar toeneemt.
Hoe komen mensen er dan toe te beweren dat ze hun geloof verliezen door onwelvoeglijke gedrag van sommige bedienaars van een religie. Die religieuze ervaring is niet zomaar een ding dat je kunt verliezen. En daarvan getuigt deze rusthuisbewoner in alle eenvoud. Geloof gaat verder.
Onder dit kruis werd een nieuwe familie geboren. Het weze een wens voor deze tijd!
Op een dag was ik zo moe, machteloos, eenzaam,verdrietig dat ik zomaar op de aarde ging zitten. Mijn tranen liepen sneller dan de regendruppels, mijn geschreeuw was luider dan de stormwind. Ik weet niet meer hoe of wat maar kort daarna bevond ik me in de grond, in een donkere put, alleen gevuld met lucht en met een raar koordje aan mijn pols. Toen ik de draad naar me toe trok kwamen er ballonnen tevoorschijn Één had een opschrift : herinneringen… Op het moment dat ik de koord laat varen word ik verdwaasd wakker. Was dit een droom? Was dit een nachtmerrie? Was dit echt ? Ik voel me ook moe, machteloos en eenzaam zoals de inhoud van de put, is mijn leven meestal vluchtig, vergankelijk, vliedend, zoals de ballon met dat opschrift : herinneringen. Dat is alles wat overblijft en die draag ik heel dicht bij me Voor de rest ben ik machteloos, ik mag niets doen Het zou ook niet kunnen met die enorme muur voor me. Maar zonder warmte, veiligheid en geborgenheid drukt de eenzaamheid me in elkaar En het verdriet…dat niemand ziet breekt me langzaam in stukken Een nachtmerrie werd werkelijkheid.
Heer Ik groet U elke morgen en U weet dat ik probeer mijn dag zo goed mogelijk te maken vol mededogen voor anderen en voor mezelf. U kan aan deze situatie, net als ik, niets veranderen maar U bent er altijd en luistert naar me daar ben ik U enorm dankbaar voor en ik weet dat U me blijft helpen tot ik naar U toe kan komen.
Ik ging naar het ziekenhuis van de Heer en ik vertelde Hem dat ik ziek was. Wanneer Jezus mijn bloeddruk nam zag hij dat mijn tederheid zwak was. Wanneer hij mijn temperatuur aflas registreerde de thermometer veertig graden angst. Na het nemen van een ECG stelde hij vast dat ik verschillende liefde-bypassen nodig had daar mijn aderen geblokkeerd waren door eenzaamheid en dus niets konden doen voor een leeg hart. Toen ging ik ook naar een orthopedist omdat ik niet langer kon wandelen aan de zijde van mijn broeder, en ik kon ook niet langer mijn vrienden knuffelen omdat er iets gebroken was vanbinnen. Hij vond ook dat ik kortzichtig was geworden sinds ik niet meer over de tekortkomingen van mijn broers en zusters heen zag. Toen ik klaagde over doofheid was de diagnose dat ik gestopt was dagelijks te luisteren naar Jezus' stem. Zijn voorschrift was het volgende: dankbaarheid - vrede - geduld - broederlijkheid - nederigheid - liefde - geen afgunst, en vooral het bewustzijn dat hoe ik me ook voel, God dit al lang weet. Zo zal Hij je altijd tot antwoord zijn!
er is een iemand die ons echt graag ziet liefde is een raar iets hier op de planeet aarde eens wij teruggeroepen worden gaan wij misschien echt het gevoel hebben wat echte liefde is
Moeder Maria, Mijn eigen moeder heeft me van u verteld toen ik nog een kind was. Al lang weet ik wie jij bent. Ontelbaar veel mensen hebben je in de loop der tijden aanroepen. Vaak werd hun vertrouwen verhoord. Wanneer ik nu naar jouw beeltenis kijk dan gaat er een warmte van uit alsof jij zeggen wil: "Zeg maar wat op je hart drukt, ik wil je helpen". Lieve moeder, het is niet zonder reden dat men je de Moeder van Altijddurende Bijstand heet. Wil ons dan bijstaan nu en alle dagen van ons leven. Amen.
Van vandaag 8 september tot en met 16 september heeft de noveen ter ere van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele plaats. Er zijn eucharistievieringen op de weekdagen om 7.30 uur, om 9 uur en om 18.30 uur; om 16 uur in het rosarium. In het weekend op zaterdag 11 september om 7.30 uur en om 18 uur in de basiliek en om 16 uur in het rosarium of in de kerk; op zondag 12 september om 6 uur, 7 uur, 8 uur, 9 uur, 10 uur (met het Sint-Michielskoor uit Roeselare), 11 uur, 16 uur (met het koor ‘Cantabile’ uit Dadizele) en 18 uur. In alle vieringen houdt pastoor André Monstrey de homilie. Elke dag om 15 uur stille aanbidding en rozenkrans in het rosarium. Vrijdag 10 september om 20 uur:eucharistieviering gevolgd door kaarsprocessie en taptoe. Zaterdag 11 september om 19.30 uur: orgelrecital in Slypskapelle door Carlo Tunesi uit Italië. Zondag 12 september om 15 uur: mariale gebedstocht vanuit de basiliek. Woensdag 15 september om 17 uur: kinderzegening. Meer info: telefoon en fax pastoor 056/50.91.50 en e-mail Andre.monstrey@telenet.be; telefoon basiliek 056/50.52.86.
BASILIEK ONZE-LIEVE-VROUW ONBEVLEKT ONTVANGEN - DADIZELE De Basiliek Onze Lieve Vrouw van Dadizele is een meesterwerk van de Engelse architect Welby Pugin. De Basiliek binnenin lijkt een streng en rijk monument, speciaal bestemd voor het Onze-Lieve-Vrouw altaar. Onder dit altaar bevindt zich een prachtige crypte met het praalgraf van Ridder Jan van Dadizele. De brandglasramen die de Basiliek sieren, vertellen u de geschiedenis van het bouwwerk. Deze basiliek, ook wel landelijke kathedraal genoemd, is een toevlucht voor heel wat bedevaarders. De verering tot Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele dateert uit de 14e eeuw. Vooral tijdens de maand mei en tijdens de novene van 8 tot 16 september is het er zeer druk. locatie: Plaats, Dadizele openingsuren: dagelijks van 7u00 tot 19u00
Vieringen Tijdens de maand mei en tijdens de Novene (van 8 september tot 16 september) zijn er meer vieringen dan in de rest van het jaar. Parochies of groepen kunnen nog een aparte viering aanvragen al dan niet voorgegaan door hun eigen priester. Door het drukke programma is het wel nodig dat u hiervoor tijdig een afspraak maakt zodat we de Basiliek of Rosariumkapel voor je kunnen vrijhouden.
When His light shines — without a veil — neither the sky remains nor the earth, not the sun, nor the moon. God embraces all…there is nothing that is not a part of him already. Remember God! His remembrance is the strength in the wings of the bird that is your soul. The souls of all friends of God are connected with one another. You must seek anything that you wish to find. Not so with the Friend… You begin to seek after you find him.
Zou die God dan ook niet een vrouw zijn, die ene unieke vrouw die we vandaag in de kijker mogen plaatsen op 8 september? Ja, het is inderdaad Onze-Lieve-Vrouw, onze moeder, MARIA. Wie haar gevonden heeft moet inderdaad niet verder gaan zoeken, want we staan als kinderen hand in hand rond haar heen, vertrouwvol!
"Heer, ik ben niet waardig dat Gij tot mij komt, maar spreek en ik zal gezond worden".
Kunnen wij deze overbekende woorden die straks misschien in de vergetelheid geraken ook niet buiten de misviering gebruiken, waar en waaneer we ons ook mogen bevinden. Mischien kunnen we deze zin herhalen tot ze voor ons een echte mantra wordt en een heel persoonlijke vraag wordt aan Jezus Christus, onze Heer, bewust wordend van onze nederigheid en kwetsbaarheid.
Allerzielen
