Berichten van 1 januari 2010 tot 31 december 2010

Mijn grootste wens is dat het werk voortgezet mag worden in de traditie die zoveel vruchten heeft afgeworpen. Het is mijn vurigste hoop dat de katholieke scholen hun oorspronkelijke geest, waaraan ik zoveel te danken heb, mogen bewaren, dat ze niet toegeven aan de altijd dwingender eisen van een tijdgeest die doordrongen is van secularisme, hedonisme en scepticisme.

 

Degenen die in deze moeilijke en ondankbare tijd op post blijven en het werk voortzetten, niet alleen in het onderwijs, maar ook in de parochies, de ziekenhuizen en rusthuizen verdienen onze steun.

 

Gerard Bodifee

Een heel toepasselijke boodschap bij een nieuw schooljaar, een niew werkjaar!.

Knielen wil ik…….

O Heer,
Jij bad meermaals Uw gebed
gezeten op een berg,
weg van de mens,
dichtbij Jouw Vader.

Hoe vaak verlangde ik niet
Jouw voorbeeld te volgen;
toch vond ik tot heden
nog altijd niet
die ene berg die mij
nabij Jouw Vader brengen kon.

Ik wil vluchten
uit de mens zijn greep.
Vluchten uit de grip van hun handen.
Om zo dan tot een totale rust te kunnen komen,
en het gebed op te zeggen
wat mijn Vader ooit aan mij
heeft voorgedragen.

Alwaar ik heenga,
alwaar ik mij bevind,
zie steeds maar weer de mens
die nood hebben aan dit gebed,
die nood hebben aan een overgave,
maar steeds verdwalen in hun eigen
onwetendheid.

Daarom wil ik knielen
op die ene berg,
om alsnog mijn gebed
op de zeggen,
gericht tot U, o Heer.

Gerard Bodifee:

“Er zijn schuldigen en die dienen gestraft. Maar er zijn er veel meer die die beschuldigingen en kritiek niet verdiend hebben. Waarom toch dit algemeen wantrouwen tegen de Kerk na het bekend raken van het misbruik van Vangheluwe?” Volgens Bodifee moeten we dit kaderen in een algemeen klimaat dat al langer sluimert. “In de media steken al geruime tijd geregeld beschuldigingen tegen de Kerk de kop op. Met name het katholiek onderwijs wordt door vele zogenaamde B.V.’s, mediafiguren en schrijvers verguisd. Al ik sommigen bezig hoor dan denk ik ‘in welke gevangenis hebben die gezeten?’. Maar ik wil hier anderen niet beschuldigen. Ik wil vooral getuigen van dankbaarheid tegenover de Kerk. Alles wat in mijn leven van waarde en betekenis is, heb ik in de eerste plaats van mijn ouders gekregen. Maar daarnaast van mijn katholieke school, die mij die heeft bijgebracht. Laten we vooral dankbaar zijn voor al diegenen die zich vanuit de Kerk en het geloof daarvoor inzetten”.



Wat ik hierboven in vetjes heb gezet wil ik volmondig onderlijnen naast de positieve invloed van het parochiale leven met priesters als voortrekkers.

"Wat is jullie geloof toch klein! Waarom bekommeren jullie je erom dat jullie geen brood hebben? Begrijpen jullie het dan niet?" Mt. 16,8. Maar als mens stelde Jezus toch ergens zijn prioriteiten want hij wou niet dat ze van honger zouden omkomen. Heer, geef ons heden ons dagelijks brood, dan pas kunnen we Jouw Woord begrijpen.

"Jezus sprak: het volk jammert, omdat ze al drie dagen bij me zijn en niets te eten hebben; en ik wil ze niet zonder eten laten vertrekken, zodat ze niet onderweg uitgeput raken". Mt. 15,32.

Laat ons vandaag eens heel speciaal biiden voor hen die geen uitkomst meer zien. Amen.

.. Heb ik vooral deze woorden ter harte genomen. Hier is mijn dienaar, hem zal ik steunen, hij is mijn uitverkorene, in hem vind ik vreugde, ik heb hem met mijn geest vervuld. Hij zal alle volken het recht doen kennen. Hij schreeuwt niet, hij verheft zijn stem niet, hij roept niet luidkeels in het openbaar; het geknakte riet breekt hij niet af, de kwijnende vlam zal hij niet doven. Het recht zal hij zuiver doen kennen. Ongebroken en vol vuur zal hij het recht op aarde vestigen; de eilanden zien naar zijn onderricht uit. -- Jesaja 42:1-3

I do believe in HIM... and instead of fearing HIM ... I simply Love HIM......

OOSTENRIJKS JOURNALIST STELT DON BOSCO VOOR ALS PATROONHEILIGE VAN DE VOETBALLERS BRUSSEL (KerkNet/Zenit) – In het zog van het WK Voetbal in Zuid-Afrika werd her en der geopperd dat de voetbalwereld behoefte heeft aan een patroonheilige. Albert Christian Sellner, een journalist van de Oostenrijkse krant ‘Der Standard’, kwam meteen met een kandidaat voor de pinnen: St.-Jan Bosco. Ook al verbood de wereldvoetbalbond FIFA in Zuid-Afrika met klem elk gebruik van religieuze symbolen en gebaren, toch moet het volgens Sellnerr elke voetballiefhebber zijn opgevallen hoeveel voetballers openlijk en op niet mis te verstane manieren voor hun geloofsovertuiging uitkwamen. Als schoolvoorbeeld haalde hij de Argentijnse bondscoach Diego Maradona aan, die meermaals werd gespot met een rozenkrans in de hand. Het salesiaanse nieuwsagentschap pikte de suggestie van Sellner meteen op. “Don Bosco, stichter van de salesiaanse familie, wordt wereldwijd geassocieerd met jeugd, vriendschap, artistieke aanleg en aandacht voor sport in al zijn facetten. Van Don Bosco is het alom bekend dat hij de straten van Turijn afschuimde naar ‘hangjongeren’ en altijd op zoek was naar een gepaste manier om hen een doel en zin in het leven te geven. Hij maakte daarbij handig gebruik van al zijn persoonlijke talenten in sport en spel, onder meer voetbal. En met succes.” “Ik ben er zeker van dat paus Benedictus XVI door het uitroepen van Don Bosco tot patroonheilige van de voetbalsport erin zou slagen van zich te laten spreken in de voetbalwereld”, bevestigde Sellner.

Geliefde broeders en zusters, u weet van tevoren wat er gaat komen. Wees daarom op uw hoede en laat u niet meeslepen op de dwaalwegen van wettelozen. Laat uw standvastigheid niet varen, maar groei in de genade en in de kennis van onze Heer en redder Jezus Christus. Hem komt de eer toe, nu en in eeuwigheid. Amen. -- 2 Petrus 3:17-18

Een leven zonder ernst maakt niet gelukkig, maar een leven zonder genieting is weinig feestelijk! Een heerlijk evenwicht is dan wellicht de boodschap. Laten we de Heer dankbaar zijn voor alles wat in Hem zijn oorsprong heeft: heerlijke goedheid, heerlijke waarheid en heerlijke schoonheid.

‘Wie God zoekt, wordt niet wereldvreemd’ De bisschop spoorde gelovigen aan tot een terugkeer naar het essentiële, naar God: “Daarvoor dient de Kerk: om mensen te helpen in hun zoektocht naar God, om hen te helpen in Hem te geloven, naar Hem te luisteren, tot Hem te bidden en Hem lief te hebben. In dat alles wil ik uw herder zijn. Maar er is niet alleen het eerste gebod. Er is ook het tweede. Even essentieel. Wie God zoekt, wordt niet wereldvreemd. Je krijgt een nieuw hart en nieuwe ogen en je bemerkt je medemens, niet alleen je verwanten en vrienden, maar ook wie je niet kende, met wie je zogenaamd niets te maken hebt of die het niet verdient. Zoals de Samaritaan de naaste werd van hem die in handen van rovers was gevallen. Zoals God ons heeft liefgehad, moeten ook wij elkaar liefhebben. Wie God zoekt, krijgt ook een groot hart voor de mensen. De Kerk mag de diepe menselijkheid nooit uit het oog verliezen. Zij is er niet alleen om ons te leren God lief te hebben; ze is er ook om te leren mensen lief te hebben. Daarom mag ze nooit hooghartig zijn, zich niet hoger wanen dan de andere, maar meelevend en meevoelend, niet heersend maar dienend. “

Dieven, moordenaars en verkrachters hebben geen straf nodig, maar liefde, want liefde is hen onthouden. Zolang er nog één booswicht is die je niet bemint, heb je niet begrepen waarin Jezus ons is voorgegaan. Als we dat zouden kunnen beseffen, zouden we hen ook kunnen genezen.

Voor alles heeft een mens nood aan drinkwatere en voedsel; hij wil immers overleven. Geloof, verzoening en vergeving komen pas daarna ter sprake. Als mensen worden bedreigd in hun basisbehoeften moet je niet praten over geloof. Hoe kun je delen, zoals het christendom predikt, als je niets hebt?Als Kerk moeten we de mensen ten eerste te drinken en te eten geven.

Onderweg

In de aanwezigheid van de kracht, door God aangereikt,
ben ik als een kind, rustend in de schoot
van zijn moeder.
Ben ik als een blad,
drijvend op het water.
Ben ik als het kruingewas,
onbewegelijk na een storm.

Biddend beloop ik het pad,
bewandel ik mijn levenspad,
wat mij na iedere bocht iets nieuws laat beleven.
Laat mij enkel leiden door de kracht
wat mij wordt aangereikt
door mijn Herder.

Want als een schaap ben ik,
als een lam ooit geboren uit de schoot
van de aarde.

Mijn gebed heeft als doel:
Geen angsten moeten trotseren.
Geen lasten moeten meedragen.
Geen overdaad moeten verrichten.
Geen losgeslagen gedachten moeten toegeven.
Want mijn gebed schenkt mij:
De mogelijkheden die ik anders niet zou zien.
De kracht wat ik anders mislopen zou.
De inzichten van de aarde durven aanvaarden.
De waarheid kunnen aannemen.

Als een kind was ik,
als een kind ben ik.
als een kind zal ik zijn.
Niet enkel gisteren, vandaag en morgen,
maar voor de rest van mijn leven.
zolang ik bidden kan
zonder schroom
en zonder twijfel.

Zo ben ik nu onderweg
naar later.
Zo ben ik onderweg
naar mijn Herder mijn Hoeder.

Daarom Heer vraag ik jou nu,
leer mij vandaag het kind te zijn
wat zijn ziel tot rust kan brengen
door te geloven in jou, en jouw aanwezigheid
hier in dit klein en nietig lichaam.

Dit gebed is ontroerend, zeker als je weet dat de schrijver recent een zware operatie heeft ondergaan t.g.v. longkanker. Zijn naam: Eddy Hautekeete.

DE PLOEGER (ADRIAAN ROLAND HOLST)