een tweede kans

We horen het heel vaak en het komt ook vaak geloofwaardig over maar is het ook waar in de realiteit? Geven wij mensen een tweede kans of zijn het maar nobele woorden.
We horen het meerere keren in een preek na een Evangelielezing en Jezus maakte er zijn statement van; meer nog, hij ging aanliggen bij zondaars. Hij wilde allen een tweede kans geven, zelfs een derde.
Wij bidden haast elke zondag in de eucharistie voor die mensen die een misstap beginngen dat ze mensen in liefde mogen vinden die hen nieuwe kansen aanbieden en hen het kwade uit het verleden niet langer aanrekenen;

MAAR wat doe je wanneer een man met een strafblad, die jaren vastzat, tegenover jou zit en zijn vehaal doet bij een kop koffie, er oprecht berouw over heeft, bewust is van zijn daden en nu de gevolgen ervan inziet en ze in stilte draagt, maar nergens meer welkom is wanneer hij gaat solliciteren eens ze horen dat hij geen bewijs van goed gedrag kan voorleggen. Waar zijn dan deze mooie woorden, de mooie preken, de voorbeden? Toch heel ver weg van dit concrete leven, zeker indien betrokkene er alles aan doet om zelfs nu een  andere te helpen; als je ziet dat die persoon echt kan en wil werken met zijn handen.
Is het echt niet mogelijk dat mensen eens de tijd nemen om het profiel van die unieke persoon grondig door te lichten en er voor te zorgen dat dit strafblad wordt verwijderd? Hoe geloofwaardig zijn anders onze woorden nog en wat meer is, zo ontnemen we wel degelijk elk laatste sprankeltje beetje hoop.