Naar de inhoud

liefde en vriendschap als sleutel

elxax6yg.jpg

akke.beakke.be
VRIENDSCHAP IS DE MOOISTE LIEFDE DIE ER IS
Maandag 26 juli 2010

Verjaren is

dit jaar een magisch getal ..
55.
 het lijkt een voorlopig einde
hoe dan ook een drempel,
een afgesloten hoofdstuk ...
een nieuw begin,
een weg naar waar?

klik de afbeelding maar even open, 
want zomaar gekregen!

het mooiste geschenk kwam van mijn ouders die me op de vooravond - of zoals een trouwe blogvriendin het zegde 'op mijn eigen oudejaarsavond - geluk kwamen wensen, want zeg nu zelf, het is aangenamer feest te vieren op zondag dan op maandag; het doet vooral deugd dit nog te mogen doen met pa en ma die me letterlijk in de bloemetjes hebben gezet.
nu begint de eigenlijke verjaardag.-dag!

 





 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:16 Stuur door Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

klaproosje117 augustus 2010 om 22:13

hello Martin

26-7 de dag van jouw verjaardag en het magische getal 55. Hopelijk heb je een heel fijne dag gehad.Je bent dus net als ik een "Leeuwke" Ik weet...ik ben er laat mee, maar wil je toch nog een fijn nieuw levensjaar wensen met een uitstekende gezondheid én veel lieve mensen rondom jou.
Ik ben er de laatste tijd heel weinig geweest...de 2de week van juli heb ik een allergie én shock gedaan op een insectenbeet dat me een been bezorgde dubbel zo dik dan het andere en knalrood. dus allerlei medicatie, zalfkes en nadien, omdat het niet beterde een cortisone spuit.
Gelukkig was het een beetje beter toen onze dochter op 24 juli in het huwelijk trad en ik toch voor 2 uurtjes een schoen kon aantrekken. Ik ben wel op de blogjes gaan lezen, maar wat schrijven in de gastenboekjes vergde te veel van mijn energie. Nu gaat het gelukkig weer wat beter en dat moeten we met beide handen vasthouden he.
hele lieve groet.

2wn2pg1.jpg
Friend27 juli 2010 om 10:02

Een Gelukkige verjaardag Martin !!!!

3.gif

Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 25 juli 2010

Hoe schoner is de liefde

Hoe schoner is de liefde
Hoe raakt het mij jouw schampere lach, als ik jou in de ogen zie.
Hoe snijdt die kille blik bij ’t breken van het ochtendlicht, want liefste wat ik zeggen wou was gewoon maar: Hoe schoner zou de liefde zijn mocht jij nu kunnen 'houden van' zoals het een mens betaamt.
Wat doet het met mijn hart als jij niet houden kunt van mij zoals ik van jou in de mate van dit bestaan. Waarachtig maar echt waar, geen haat kan liefde scheiden als het koren van het graan als liefde recht vanuit het kleine hartje komt. Want liefste, al wat ik zeggen wou was gewoon maar: hoe schoon de liefde wel niet wezen zou mocht jij nu kunnen houden van mij zoals het een mens betaamt. 't Is liefde wat het eenzame hart toch raakt, enkel maar omdat liefde eveneens een stukje wantrouwen verandert in eeuwige trouw tussen twee aparte mensen heel dichtbij, en zelfs ver weg van elkaar. O liefste, hoe schoner zou de liefde zijn mocht jij die ene liefde nu willen delen met mij.

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:10 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 24 juli 2010

LEVEN

LEVEN

 Maak fouten en leef je leven,
 blijf leren en blijf vergeven.
 Zoek de mensen op wie je kan bouwen,
 vergeet de mensen die je niet eens kan vertrouwen.
 Wees jezelf want er zijn al zoveel anderen.
 Ga niet onnodig voor mensen veranderen.
 Je bent wie je bent en dat moeten ze accepteren.
 Sommige mensen kunnen daar zelfs nog heel veel van leren.. 
veel dingen doen je zoveel pijn, en je vraagt je af waarom het leven zo hard moet zijn.
 Verdriet en pijn zeggen niet dat je moet opgeven,
 ze wijzen je juist de weg naar een beter leven.
 Volg je hart maar gebruik je verstand daarbij.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 23 juli 2010

DE SMAAK VAN STILTE


Hoe ik bij mezelf ben gaan wonen.

Op negentienjarige leeftijd wordt Bieke Vandekerckhove (1969) ziek. De diagnose is hard: de dodelijke spierziekte ALS. Levensverwachting: twee tot vijf jaar. Wat begin je dan met dat schamel restje leven?

Omstandigheden brengen haar naar het Sint Liobaklooster in Egmond- Binnen. Ze leert er de spiritualiteit van Benedictus en het psalmgebed kennen. Het beïnvloedt haar leven voorgoed. Drie jaar later hoort Bieke dat de ziekte gestabiliseerd is, maar elk moment opnieuw de kop kan opsteken. Nu leeft ze al twintig jaar met ALS. Ze is getrouwd en heeft twee assistenten, die haar afwisselend helpen, waar nodig.

De afgelopen tien jaar kwam ze in contact met de stilte van zen. Ook die ontmoeting is beslissend. Haar boek geeft weer wat ze meemaakte, zag en proefde in de stilte van het leven: ’De benedictijnse spiritualiteit en het zenboeddhisme zijn de twee longen geworden waarmee ik adem.’

Dit boek wil ik sterk aanbevelen omdat de auteur ervan samen met mijn zus de studies psychologie heeft aangevat destijds, en ik dus ergens op de eerste rij de verschijnselen van deze ziekte heb gezien. Maar nog meer de daadkracht zelfs in die mate dat een jong iemand als Bieke dit allemaal te boek heeft gesteld.
Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 21 juli 2010

Nog eens een boekentip



Nieuwe “katharenroman”: DE GOEDE MENSEN EN DE HONDEN VAN GOD Karel Wellinghoff Tien jaar na Montségur, burcht van de vrede verscheen bij uitgeverij Aspekt een nieuwe “katharenroman” van Karel Wellinghoff. Het thema is vergelijkbaar. Een jong koppel trekt naar de Languedoc op zoek naar zichzelf en hun relatie. Beiden hebben trauma's uit het recente verleden te verwerken. Uiteindelijk zal blijken dat ze een gereïncarneerde bon homme en bonne femme zijn. Het boek is dus een beetje schatplichtig aan de vorige roman die hier als een soort rode draad door het verhaal loopt. Wie veel actie verwacht is er alvast aan voor de moeite. Weinig geschiedenis, veel esoterie. Een boek voor de liefhebbers van het genre.
Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 20 juli 2010

Innerlijke pijnen


Innerlijke pijnen die je kwellen. Cultiveer ze niet, wentel je niet in de pijn. Maar ga er ook niet tegen in, want daar leven ze van. Duw ze niet van je weg, want daar worden ze alleen maar sterker van. Geef ze niet meer aandacht dan ze verdienen, accepteer ze, laat ze komen en gaan. Het zijn voorbijdrijvende wolken die even het zonlicht belemmeren.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 19 juli 2010

MARIA


En Gods keuze viel op een eenvoudige dienstmaagd,
de minste der mensen, die instemde in geloof, zonder te begrijpen.
Die gehoorzaamde, zonder te moeten weten.
Die Amen zei in  volle godsvertrouwen.


Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door maarten om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 18 juli 2010

gevoelige mensen


Neen, geen sentimentele overgevoelige doetjes, maar God, jawel HIJ zoekt fijngevoelige mensen, zij die mensen aankijken met de ogen van het hart, en daarbij anderen vragen stellen; vragen die we overal tegenkomen in het Evangelie wanneer Jezus het heeft over mensen die op één of andere manier te lijden hebben.
Deze vragen kunnen zijn: "Kan ik me voorstellen wat de ander doormaakt?" "Blijf ik niet te veel op afstand?" "Zie ik de ander wel echt?" Zulke diepgevoelige mensen werken niet op automatische piloot maar leven mee met die andere broze medemens. Ze worden diep geraakt door de pijn van de anderen, vaak diepe pijnen allerlei: een doodgeboren kindje, een vrouw waarbij kanker wordt vastgesteld, een depressieve jonge man die zelfmoord probeerde te plegen, iemand in een echtscheiding die zich 'dooddrinkt', de steuntrekker die geen uitweg meer ziet, ... noem maar op.
Sommigen geven wel eens goede raad in de trant: 'je moet het je zo niet aantrekken' ' je moet je daar tegen wapenen' 'je bent veel te gevoelig', waarmee ze bedoelen dat het beter is je te pantseren tegen al dat leed.
Echte nabijheid vraagt om gevoeligheid. We mogen elk een beetje 'groeien' naar meer menselijkheid zoals Jezus het ons heeft voorgedaan en gevraagd. 
Laat ons hart maar gevoelig blijven, zodat we zien wat moet gezien worden, en beter zien met de ogen van ons hart, misschien als de barmhartige Samaritaan, ook al houden we niet van de ander zijn huidskleur, zijn taal, zijn werkloosheid, zijn 'klagen en zagen' ...



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 10:32 Reageer op dit bericht Stuur door
Zaterdag 17 juli 2010

Vergeving vragen en schenken


Niets is menselijker dan fouten maken.
Niets getuigt van meer liefde dan elkaar vergeven.
Vergeven is vergeten, ook al doet het pijn.
Vergeven is elkaar omhelzen om opnieuw te beginnen.
Vergeven is iemand bevrijden,
hem weer de kans geven nieuw te worden.
Vergeven is iemand de hand reiken,
hem over de zwakeheid heen helpen.
Vergeven is zon brengen, de muur afbreken
en een berg bouwen, is terug contact opnemen
en het defect herstellen.
Bruggen bouwen en hem samen bewandelen.
Vergeving vragen is je eigen pretentie op zak steken,
en bekennen dat je elkaar nodig hebt.
Laten we elkaar vergeving vragen en schenken,
voor alle fouten die we tegen elkaar ooit hebben begaan,
als ouder of kind, broer of zus,
als verloofde, familielid of vriend.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Vrijdag 16 juli 2010

De wonderbaarlijke reis. Of ludieke weergave van het evangelie


Een historische misdaadroman, een religieuze parabel, geschiedkundige fictie, blasfemische novelle… Dit boek is het allemaal niet.
Sommige humoristische zinnen doen zelfs af en toe aan Monty Python’s Life of Brian denken, maar dat zou de schrijfkunsten van Eduardo Mendoza tekort doen. Zoals we uit de afsluitende noot van de auteur kunnen opmaken, is er voor deze roman zeer gedegen onderzoek verricht.

Wat is De wonderbaarlijke reis dan wel?

Niks minder dan een prachtige roman die zowel de gelovige als de atheïstische lezer kan bekoren.

Filosoof Pomponius Flatus vertelt zelf zijn wonderlijke reisverhaal, dat zich afspeelt aan het begin van onze jaartelling. In eerste instantie is hij nog op zoek naar geneeskrachtig water. Overal waar hij komt drinkt hij van de plaatselijke waterbron, wat hem louter darmproblemen en winderigheid oplevert. In Nazareth aangekomen, wordt hij betrokken bij het oplossen van een moord. Een plaatselijke timmerman wordt van deze moord verdacht. Jezus – de nog jonge zoon van deze timmerman - weet Pomponius over te halen een onderzoek op te starten om zodoende de onschuld van zijn vader te kunnen bewijzen.

Wat volgt is een fascinerende mengeling van fictie, geschiedkundige feiten en personages, filosofische overwegingen en een ongelooflijk knappe plot. Dat alles wordt met de nodige relativerende humor samengesmeed tot een mooie roman van literair hoogstaand niveau. Eenmaal uitgelezen blijft het verhaal nog een tijdje prettig in het achterhoofd sluimeren.

Uitgeverij: Arena © 2008
Oorspronkelijke titel: El asombroso viaje de Pomponio Flato © 2008
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 15 juli 2010

Lichamelijkheid


Laat je niet bedriegen door uiterlijke schijn of leiden door ijdelheid. De genoegens die wij dan smaken zijn oppervlakkig en vluchtig en de ondervonden vriendelijkheid broos en hoerig. Alleen wijsheid en deugd blijven, en hun waarde neemt toe met de jaren. Al ontken ik niet dat ons allen hebben geamuseerd, zeker waneeer alles in dienst staat van de zintuigen ...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Dinsdag 13 juli 2010

R.V.T. of zo


Door mijn werk heb ik het vaak van heel dicht meegemaakt: In het restaurant zitten twee mensen in een rolstoel over hun ontbijt geleund; ze zijn nog niet gewassen. Een van hen wordt gestut door een aantal kussens om niet opzij te vallen. De ander herhaalt steeds luider: 'Moeder, moeder, moeder!', totdat een verpleger of een ergotherapeut - soms ikzelf - een hand op de schouder legt.

Dan dacht ik steevast: laat me dit alsjeblieft bespaard blijven. Bespaar me dat ik ooit in een dagverblijf of in een woon-en zorgcentrum met uitgebluste, lekkende oudjes terechtkom. Bespaar me dat mijn billen worden afgeveegd en dat ik voor de tv word geparkeerd, omringd door personeel met een lichte stem en een pijnlijke rug. Want de vrienden van nu die me nu wel kunnen helpen zullen misschien zelfde lot zijn  toegedaan ...

Waarom hebben deze oorden trouwens allemaal van die opgewekte namen? Bergzicht, Zonneheuvel, Rozengaarde, Blijleven, Ten Hove...
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:57 2 reacties Reageer op dit bericht Stuur door
Maandag 12 juli 2010

vakantie


Waar anderen zich een stedentrip gunnen of een dagje pretpark, maak ik een ommetje door de buurt. Ooit was het anders, want voor collega's was Turkije toen voor hen een openbaring als ik vertelde dat ik er vandaan kwam. Zo volgden ook wél stedentrips als Wenen, Praag en Moskou. Maar ook minder vanzelfsprekende bestemmingen -althans toen - deed ik aan zoals Israël, Egypte en Jordanië om drie maal te eindigen in India en er definitief en slot op te zetten in Malta na Markko nog even te hebben gegroet. Nu neem ik vakantie in mijn eigen tuin. O ja, Lourdes zou ik hebben vergeten natuurlijk. Raar toch dat een mens nooit aan deze bestemming denkt als hij het over 'vakantie' heeft! Laatste zelfs met een vergrootglas te zoeken in de vele vakantiefolders.


Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Zondag 11 juli 2010



Wees niet bang om jouw armen te openen, en de eenzaamheid binnen te laten. Wees niet bevreesd om gedachten om te buigen tot daden, enkel zo verdrijf jij de eenzaamheid. En weet en onthoud, dat ook jouw eenzaamheid verdreven zal worden door de liefde van de Heer.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 11:05 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Donderdag 8 juli 2010

SAMEN


Samen  

Respect voor elkaar
een dierbaar geschenk vanuit het hart. 

Geven zonder nemen
ver voorbij de grens van eigen hebzucht. 

Armen die omhelzen en troosten
de weerspiegeling van ons innerlijk geluk. 

Woorden die begrijpen en beminnen
de zoete klank van een gelukkig bestaan. 

Onvoorwaardelijke naastenliefde
waardevolle zonnestralen in een grijs bestaan. 

Handen gewassen in dienstbaarheid
bloemen die ons leven kleur en waarde geven. 

Genot scheppen in elkaars geluk
de brug naar een betere wereld.

Ingezonden door een bloglezer die af en toe een gedicht neerpent, waarvoor dank!

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door
Woensdag 7 juli 2010

archief


Naast mijn eigenlijke taak op de werkvloer vonden verschillende directieleden dat ik de geschikte persoon was om er nog wat neventaken bij op te nemen, al behelsden deze neventaken soms een verpletterende verantwoordelijkheid. Naast badgegheeerder van een paar duizend badges met al hun mogelijke toegangscombinaties, werd ik o.m. in vertrouwen genomen om het archief te beheren. Op zich niet zo moeilijk al was het wel één van de mindere aangename bijtaken. Want een archief werd altijd zo klein mogelijk gehouden. Het werd dus vaak wringen en op gevaarlijk plaatsen reiken juist naar die stapel, of die doos waar een directielid zeker van was dat ze de inhoud zou bevaten waar hij zelf al dagen had naar gezocht. Dus dan maar roepen naar zijn vertrouwenspersoon, ondergetekende dus. Het zou me te ver brengen verder uit te wijden over dit onderwerp. Toch nog deze. Het was tussen deze rekken en dozen, in deze smalle gangen dat ik een verpleegkundige moest zien om te toveren tot de heilige man; las je eerder wel. Maar wat me nu voor ogen komt na al die jaren is het beeld van de aaneengesloten rijen archiefkasten van grijs staal. Overal stonden mappen in verschillende afmetingen en uitvoeringen. Ze hadden ruggen van stof, ruggen van plastic, ruggen van metaal. Er stonden ingenaaide boeken, gebonden boeken en oude documenten - heb daar zelfs mijn eigen geboortegegevens gevonden -, fraai en zorgvuldig bijeengehouden met touwtjes en zelfklevers die over de schappen gingen. Nu ik eraan terug denk stonden er ook gepensioneerde elektische typemachines van Triumph en Facit. Er stonden grote ladekasten voor stadsplattegronden. Fotodozen (die ooit spoorloos waren verdwenen en nog altijd niet terecht zijn!) en archiefboxen van bruin karton - laatste moest ik jaarlijks bijbestellen toen het verlof er aan kwam- stonden tegen elkaar opgestapeld. Er stonden zelfs verrijdbare stalen archiefkasten. En er waren vooral de stevige baxterdozen waarvan ik de naam hier niet mag noemen ... Hoe dan ook, in alle bescheidenheid, ik vond alles terug, soms met spinnewebben in het haar of een hoest van die droge lucht. En eens gevonden vonden die heren directieleden het vanzelfsprekend, net zoals ze hun verloren sleuten terug kregen eens ik had gegrasduind in de sleutelkast die ook aan mij was toevertrouwd. En dat alles naast mijn hoofdbezigheid waar ik uren voor te kort kwam. Maar ik klaag niet, wat men ook nodig had en nergens meer kon vinden, dan klopte men bij me (letterlijk) aan, al dan niet in paniek. "Je bent zo een engel, moesten wij jou niet hebben ..." Maar wat doe je daar mee voor het verdere leven?!
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door maarten om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van liefde en vriendschap als sleutel

↑ Terug naar de berichten