Lichamelijkheid

Door mijn werk heb ik het vaak van heel dicht meegemaakt: In het restaurant zitten twee mensen in een rolstoel over hun ontbijt geleund; ze zijn nog niet gewassen. Een van hen wordt gestut door een aantal kussens om niet opzij te vallen. De ander herhaalt steeds luider: 'Moeder, moeder, moeder!', totdat een verpleger of een ergotherapeut - soms ikzelf - een hand op de schouder legt.

Dan dacht ik steevast: laat me dit alsjeblieft bespaard blijven. Bespaar me dat ik ooit in een dagverblijf of in een woon-en zorgcentrum met uitgebluste, lekkende oudjes terechtkom. Bespaar me dat mijn billen worden afgeveegd en dat ik voor de tv word geparkeerd, omringd door personeel met een lichte stem en een pijnlijke rug. Want de vrienden van nu die me nu wel kunnen helpen zullen misschien zelfde lot zijn  toegedaan ...

Waarom hebben deze oorden trouwens allemaal van die opgewekte namen? Bergzicht, Zonneheuvel, Rozengaarde, Blijleven, Ten Hove...

Wees niet bang om jouw armen te openen, en de eenzaamheid binnen te laten. Wees niet bevreesd om gedachten om te buigen tot daden, enkel zo verdrijf jij de eenzaamheid. En weet en onthoud, dat ook jouw eenzaamheid verdreven zal worden door de liefde van de Heer.

Samen  

Respect voor elkaar
een dierbaar geschenk vanuit het hart. 

Geven zonder nemen
ver voorbij de grens van eigen hebzucht. 

Armen die omhelzen en troosten
de weerspiegeling van ons innerlijk geluk. 

Woorden die begrijpen en beminnen
de zoete klank van een gelukkig bestaan. 

Onvoorwaardelijke naastenliefde
waardevolle zonnestralen in een grijs bestaan. 

Handen gewassen in dienstbaarheid
bloemen die ons leven kleur en waarde geven. 

Genot scheppen in elkaars geluk
de brug naar een betere wereld.

Ingezonden door een bloglezer die af en toe een gedicht neerpent, waarvoor dank!

Naast mijn eigenlijke taak op de werkvloer vonden verschillende directieleden dat ik de geschikte persoon was om er nog wat neventaken bij op te nemen, al behelsden deze neventaken soms een verpletterende verantwoordelijkheid. Naast badgegheeerder van een paar duizend badges met al hun mogelijke toegangscombinaties, werd ik o.m. in vertrouwen genomen om het archief te beheren. Op zich niet zo moeilijk al was het wel één van de mindere aangename bijtaken. Want een archief werd altijd zo klein mogelijk gehouden. Het werd dus vaak wringen en op gevaarlijk plaatsen reiken juist naar die stapel, of die doos waar een directielid zeker van was dat ze de inhoud zou bevaten waar hij zelf al dagen had naar gezocht. Dus dan maar roepen naar zijn vertrouwenspersoon, ondergetekende dus. Het zou me te ver brengen verder uit te wijden over dit onderwerp. Toch nog deze. Het was tussen deze rekken en dozen, in deze smalle gangen dat ik een verpleegkundige moest zien om te toveren tot de heilige man; las je eerder wel. Maar wat me nu voor ogen komt na al die jaren is het beeld van de aaneengesloten rijen archiefkasten van grijs staal. Overal stonden mappen in verschillende afmetingen en uitvoeringen. Ze hadden ruggen van stof, ruggen van plastic, ruggen van metaal. Er stonden ingenaaide boeken, gebonden boeken en oude documenten - heb daar zelfs mijn eigen geboortegegevens gevonden -, fraai en zorgvuldig bijeengehouden met touwtjes en zelfklevers die over de schappen gingen. Nu ik eraan terug denk stonden er ook gepensioneerde elektische typemachines van Triumph en Facit. Er stonden grote ladekasten voor stadsplattegronden. Fotodozen (die ooit spoorloos waren verdwenen en nog altijd niet terecht zijn!) en archiefboxen van bruin karton - laatste moest ik jaarlijks bijbestellen toen het verlof er aan kwam- stonden tegen elkaar opgestapeld. Er stonden zelfs verrijdbare stalen archiefkasten. En er waren vooral de stevige baxterdozen waarvan ik de naam hier niet mag noemen ... Hoe dan ook, in alle bescheidenheid, ik vond alles terug, soms met spinnewebben in het haar of een hoest van die droge lucht. En eens gevonden vonden die heren directieleden het vanzelfsprekend, net zoals ze hun verloren sleuten terug kregen eens ik had gegrasduind in de sleutelkast die ook aan mij was toevertrouwd. En dat alles naast mijn hoofdbezigheid waar ik uren voor te kort kwam. Maar ik klaag niet, wat men ook nodig had en nergens meer kon vinden, dan klopte men bij me (letterlijk) aan, al dan niet in paniek. "Je bent zo een engel, moesten wij jou niet hebben ..." Maar wat doe je daar mee voor het verdere leven?!

Weinig mensen kennen echte vriendschap.
Bijna iedereen verlangt naar vriendschap.
Maar hoe begin je eraan.
Veel mensen zijn zo voorzichtig
in hun contacten,
dat het nooit lukt om een warme relatie
aan te gaan.

Ze willen anderen niet kwetsen,
ze willen niet gekwetst worden,
ze willen door iedereen geliefd zijn,
ze willen geen vijanden maken ...
Ze durven zich vooral niet uitspreken.

Ergens las ik:

"Hij was een paradoxale man, met talloze vrienden, maar eenzaam. Hij was er nooit helemaal zeker van of hij geslaagd was in één of ander opzet ook al was hij punctueel en perfectionist. Hij was de plichtsgetrouwe zoon die nooit goed genoeg was, de trouwe vriend die zelf in de steek gelaten werd, maar in vele opzichten was hij bijzonder moedig".

Dank voor deze nieuwe morgen.
Dank voor de zon.
Dank voor deze spijzen die u ons geeft
en de mensen die wij zullen mogen ontmoeten.
Dank voor de muziek.
Dank voor de kleuren.
Dank voor mijn handen en voeten.
Dank dat ik mag zien.
Dank dat ik mag horen.
Dank dat ik kan spreken.
Voor dit alles en voor zoveel meer
wat ik dagdagelijks zo vanzelfsprekend vind,
zeg ik U, dank mijn Heer en God!