Donderdag 22 juli 2010
échte vriendschap
Wetend dat er altijd iemand dicht bij contact wil houden
is ook al een zekerheid die verleden noch toekomst kent.
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 juli 2010
Nog eens een boekentip
Dinsdag 20 juli 2010
Innerlijke pijnen
Innerlijke pijnen die je kwellen. Cultiveer ze niet, wentel je niet in de pijn. Maar ga er ook niet tegen in, want daar leven ze van. Duw ze niet van je weg, want daar worden ze alleen maar sterker van. Geef ze niet meer aandacht dan ze verdienen, accepteer ze, laat ze komen en gaan. Het zijn voorbijdrijvende wolken die even het zonlicht belemmeren.
Maandag 19 juli 2010
MARIA
En Gods keuze viel op een eenvoudige dienstmaagd,
de minste der mensen, die instemde in geloof, zonder te begrijpen.
Die gehoorzaamde, zonder te moeten weten.
Die Amen zei in volle godsvertrouwen.
Zondag 18 juli 2010
gevoelige mensen
Neen, geen sentimentele overgevoelige doetjes, maar God, jawel HIJ zoekt fijngevoelige mensen, zij die mensen aankijken met de ogen van het hart, en daarbij anderen vragen stellen; vragen die we overal tegenkomen in het Evangelie wanneer Jezus het heeft over mensen die op één of andere manier te lijden hebben.
Deze vragen kunnen zijn: "Kan ik me voorstellen wat de ander doormaakt?" "Blijf ik niet te veel op afstand?" "Zie ik de ander wel echt?" Zulke diepgevoelige mensen werken niet op automatische piloot maar leven mee met die andere broze medemens. Ze worden diep geraakt door de pijn van de anderen, vaak diepe pijnen allerlei: een doodgeboren kindje, een vrouw waarbij kanker wordt vastgesteld, een depressieve jonge man die zelfmoord probeerde te plegen, iemand in een echtscheiding die zich 'dooddrinkt', de steuntrekker die geen uitweg meer ziet, ... noem maar op.
Sommigen geven wel eens goede raad in de trant: 'je moet het je zo niet aantrekken' ' je moet je daar tegen wapenen' 'je bent veel te gevoelig', waarmee ze bedoelen dat het beter is je te pantseren tegen al dat leed.
Echte nabijheid vraagt om gevoeligheid. We mogen elk een beetje 'groeien' naar meer menselijkheid zoals Jezus het ons heeft voorgedaan en gevraagd.
Laat ons hart maar gevoelig blijven, zodat we zien wat moet gezien worden, en beter zien met de ogen van ons hart, misschien als de barmhartige Samaritaan, ook al houden we niet van de ander zijn huidskleur, zijn taal, zijn werkloosheid, zijn 'klagen en zagen' ...
Zaterdag 17 juli 2010
Vergeving vragen en schenken
Niets is menselijker dan fouten maken.
Niets getuigt van meer liefde dan elkaar vergeven.
Vergeven is vergeten, ook al doet het pijn.
Vergeven is elkaar omhelzen om opnieuw te beginnen.
Vergeven is iemand bevrijden,
hem weer de kans geven nieuw te worden.
Vergeven is iemand de hand reiken,
hem over de zwakeheid heen helpen.
Vergeven is zon brengen, de muur afbreken
en een berg bouwen, is terug contact opnemen
en het defect herstellen.
Bruggen bouwen en hem samen bewandelen.
Vergeving vragen is je eigen pretentie op zak steken,
en bekennen dat je elkaar nodig hebt.
Laten we elkaar vergeving vragen en schenken,
voor alle fouten die we tegen elkaar ooit hebben begaan,
als ouder of kind, broer of zus,
als verloofde, familielid of vriend.
Vrijdag 16 juli 2010
De wonderbaarlijke reis. Of ludieke weergave van het evangelie
Een historische misdaadroman, een religieuze parabel, geschiedkundige fictie, blasfemische novelle… Dit boek is het allemaal niet.
Sommige humoristische zinnen doen zelfs af en toe aan Monty Python’s Life of Brian denken, maar dat zou de schrijfkunsten van Eduardo Mendoza tekort doen. Zoals we uit de afsluitende noot van de auteur kunnen opmaken, is er voor deze roman zeer gedegen onderzoek verricht.
Wat is De wonderbaarlijke reis dan wel?
Niks minder dan een prachtige roman die zowel de gelovige als de atheïstische lezer kan bekoren.
Filosoof Pomponius Flatus vertelt zelf zijn wonderlijke reisverhaal, dat zich afspeelt aan het begin van onze jaartelling. In eerste instantie is hij nog op zoek naar geneeskrachtig water. Overal waar hij komt drinkt hij van de plaatselijke waterbron, wat hem louter darmproblemen en winderigheid oplevert. In Nazareth aangekomen, wordt hij betrokken bij het oplossen van een moord. Een plaatselijke timmerman wordt van deze moord verdacht. Jezus – de nog jonge zoon van deze timmerman - weet Pomponius over te halen een onderzoek op te starten om zodoende de onschuld van zijn vader te kunnen bewijzen.
Wat volgt is een fascinerende mengeling van fictie, geschiedkundige feiten en personages, filosofische overwegingen en een ongelooflijk knappe plot. Dat alles wordt met de nodige relativerende humor samengesmeed tot een mooie roman van literair hoogstaand niveau. Eenmaal uitgelezen blijft het verhaal nog een tijdje prettig in het achterhoofd sluimeren.
Uitgeverij: Arena © 2008
Oorspronkelijke titel: El asombroso viaje de Pomponio Flato © 2008
Donderdag 15 juli 2010
Lichamelijkheid
Laat je niet bedriegen door uiterlijke schijn of leiden door ijdelheid. De genoegens die wij dan smaken zijn oppervlakkig en vluchtig en de ondervonden vriendelijkheid broos en hoerig. Alleen wijsheid en deugd blijven, en hun waarde neemt toe met de jaren. Al ontken ik niet dat ons allen hebben geamuseerd, zeker waneeer alles in dienst staat van de zintuigen ...
Woensdag 14 juli 2010
voetbal?
Voetbal
wat nu???
nu iedereen weg is ??
wat krijgt dit kind van al die miljoenen euro's??
Dinsdag 13 juli 2010
R.V.T. of zo
Door mijn werk heb ik het vaak van heel dicht meegemaakt: In het restaurant zitten twee mensen in een rolstoel over hun ontbijt geleund; ze zijn nog niet gewassen. Een van hen wordt gestut door een aantal kussens om niet opzij te vallen. De ander herhaalt steeds luider: 'Moeder, moeder, moeder!', totdat een verpleger of een ergotherapeut - soms ikzelf - een hand op de schouder legt.
Dan dacht ik steevast: laat me dit alsjeblieft bespaard blijven. Bespaar me dat ik ooit in een dagverblijf of in een woon-en zorgcentrum met uitgebluste, lekkende oudjes terechtkom. Bespaar me dat mijn billen worden afgeveegd en dat ik voor de tv word geparkeerd, omringd door personeel met een lichte stem en een pijnlijke rug. Want de vrienden van nu die me nu wel kunnen helpen zullen misschien zelfde lot zijn toegedaan ...
Waarom hebben deze oorden trouwens allemaal van die opgewekte namen? Bergzicht, Zonneheuvel, Rozengaarde, Blijleven, Ten Hove...
Maandag 12 juli 2010
vakantie
Waar anderen zich een stedentrip gunnen of een dagje pretpark, maak ik een ommetje door de buurt. Ooit was het anders, want voor collega's was Turkije toen voor hen een openbaring als ik vertelde dat ik er vandaan kwam. Zo volgden ook wél stedentrips als Wenen, Praag en Moskou. Maar ook minder vanzelfsprekende bestemmingen -althans toen - deed ik aan zoals Israël, Egypte en Jordanië om drie maal te eindigen in India en er definitief en slot op te zetten in Malta na Markko nog even te hebben gegroet. Nu neem ik vakantie in mijn eigen tuin. O ja, Lourdes zou ik hebben vergeten natuurlijk. Raar toch dat een mens nooit aan deze bestemming denkt als hij het over 'vakantie' heeft! Laatste zelfs met een vergrootglas te zoeken in de vele vakantiefolders.
Zondag 11 juli 2010
Zaterdag 10 juli 2010
puber
Mijn vingers woelden/in je zachte lentegras
ik durfde niet verder/omdat ik dertien was.
Vrijdag 9 juli 2010
bloggen
Het zit in het leven beslist niet mee.
Gisteren niets bedacht,
vandaag ook geen idee.
Donderdag 8 juli 2010
SAMEN
Samen
Respect voor elkaar
een dierbaar geschenk vanuit het hart.
Geven zonder nemen
ver voorbij de grens van eigen hebzucht.
Armen die omhelzen en troosten
de weerspiegeling van ons innerlijk geluk.
Woorden die begrijpen en beminnen
de zoete klank van een gelukkig bestaan.
Onvoorwaardelijke naastenliefde
waardevolle zonnestralen in een grijs bestaan.
Handen gewassen in dienstbaarheid
bloemen die ons leven kleur en waarde geven.
Genot scheppen in elkaars geluk
de brug naar een betere wereld.
Ingezonden door een bloglezer die af en toe een gedicht neerpent, waarvoor dank!
Woensdag 7 juli 2010
archief
Naast mijn eigenlijke taak op de werkvloer vonden verschillende directieleden dat ik de geschikte persoon was om er nog wat neventaken bij op te nemen, al behelsden deze neventaken soms een verpletterende verantwoordelijkheid. Naast badgegheeerder van een paar duizend badges met al hun mogelijke toegangscombinaties, werd ik o.m. in vertrouwen genomen om het archief te beheren. Op zich niet zo moeilijk al was het wel één van de mindere aangename bijtaken. Want een archief werd altijd zo klein mogelijk gehouden. Het werd dus vaak wringen en op gevaarlijk plaatsen reiken juist naar die stapel, of die doos waar een directielid zeker van was dat ze de inhoud zou bevaten waar hij zelf al dagen had naar gezocht. Dus dan maar roepen naar zijn vertrouwenspersoon, ondergetekende dus. Het zou me te ver brengen verder uit te wijden over dit onderwerp. Toch nog deze. Het was tussen deze rekken en dozen, in deze smalle gangen dat ik een verpleegkundige moest zien om te toveren tot de heilige man; las je eerder wel. Maar wat me nu voor ogen komt na al die jaren is het beeld van de aaneengesloten rijen archiefkasten van grijs staal. Overal stonden mappen in verschillende afmetingen en uitvoeringen. Ze hadden ruggen van stof, ruggen van plastic, ruggen van metaal. Er stonden ingenaaide boeken, gebonden boeken en oude documenten - heb daar zelfs mijn eigen geboortegegevens gevonden -, fraai en zorgvuldig bijeengehouden met touwtjes en zelfklevers die over de schappen gingen. Nu ik eraan terug denk stonden er ook gepensioneerde elektische typemachines van Triumph en Facit. Er stonden grote ladekasten voor stadsplattegronden. Fotodozen (die ooit spoorloos waren verdwenen en nog altijd niet terecht zijn!) en archiefboxen van bruin karton - laatste moest ik jaarlijks bijbestellen toen het verlof er aan kwam- stonden tegen elkaar opgestapeld. Er stonden zelfs verrijdbare stalen archiefkasten. En er waren vooral de stevige baxterdozen waarvan ik de naam hier niet mag noemen ... Hoe dan ook, in alle bescheidenheid, ik vond alles terug, soms met spinnewebben in het haar of een hoest van die droge lucht. En eens gevonden vonden die heren directieleden het vanzelfsprekend, net zoals ze hun verloren sleuten terug kregen eens ik had gegrasduind in de sleutelkast die ook aan mij was toevertrouwd. En dat alles naast mijn hoofdbezigheid waar ik uren voor te kort kwam. Maar ik klaag niet, wat men ook nodig had en nergens meer kon vinden, dan klopte men bij me (letterlijk) aan, al dan niet in paniek. "Je bent zo een engel, moesten wij jou niet hebben ..." Maar wat doe je daar mee voor het verdere leven?!
Dinsdag 6 juli 2010
Vakantiezaligsrpekingen
Zalig zij die zich kunnen ontspannen
en slapen zonder excuses te zoeken:
zij zullen hun evenwicht bewaren.
Zalig zij die met zichzelf
kunnen lachen:
ze blijven zich amuseren.
Zalig die een berg
kunnen onderscheiden van een molshoop:
ze zullen zich veel moeite besparen.
Zalig zij die kunnen bewonderen
en glimlachen:
hun weg zal zonnig zijn.
Zalig zij die denken voor ze doen
en bidden voor ze denken:
ze zullen heel wat stommiteiten vermijden.
Zalig zij die verstandig genoeg zijn
om zichzelf niet te ernstig te nemen:
ze zullen door anderen gewaardeerd worden.
Zalig zij jullie, als je in staat bent
het gedrag van anderen zo mild :mogelijk
te interpreteren, zelfs al heeft het de schijn tegen;
je zult beschouwd worden als naïevelingen
maar dat is de prijs van de naastenliefde.
Zalig zijn jullie vooral als je de Heer
kunt erkennen in alle mensen die je ontmoet:
dan heb je de wijsheid gevonden.
Maandag 5 juli 2010
levensles
Het leven is te kort om onenigheid te hebben.
Zondag 4 juli 2010
echte vriendschap
Weinig mensen kennen echte vriendschap.
Bijna iedereen verlangt naar vriendschap.
Maar hoe begin je eraan.
Veel mensen zijn zo voorzichtig
in hun contacten,
dat het nooit lukt om een warme relatie
aan te gaan.
Ze willen anderen niet kwetsen,
ze willen niet gekwetst worden,
ze willen door iedereen geliefd zijn,
ze willen geen vijanden maken ...
Ze durven zich vooral niet uitspreken.
Zaterdag 3 juli 2010
een roze bril
Ik weet dat het niet gemakkelijk is, en toch:
bekijk het leven eens door een roze bril, zeker
in een land als het onze waar niets ons ontbreekt.
Of toch, misschien hebben we allen wat meer
oprechte liefde en gemeende vriendschap nodig.
Deze zomertijd mag een aanzet zijn het leven
wat minder serieus te nemen.