Laat het verleden achter, zegt Jezeus. Ik bied je een nieuwe kans. Ik bied je hoop en vreugde. Maar jij, jij zet een punt: het kan niet meer. Punt. Lieve man, Hoop is steeds komma's plaatsen, maar geen punt. Verder doen met rechte en scheve voren. Geef het verleden in Gods handen. Kom maar mee naar de toekomst. Op weg naar vreugde, Leven, Liefde en Hoop.
Naar Kris Depoortere
Laat dit een persoonlijke boodschap zijn van mij aan jou, lieve blogvrienden, die dit kunnen gebruiken. Van harte, Maarten.
U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.
De bisschoppen van België zijn donderdag 9 uur lang vastgehouden in het aartsbisschoppelijk paleis in Mechelen tijdens de huiszoeking van het Brusselse parket. Alle aanwezigen werden verhoord, zo meldt de woordvoerder van de Bisschoppenconferentie.
De bisschoppen van België waren in Mechelen samen voor de maandelijkse bijeenkomst van de Bisschoppenconferentie. Rond 10.30 uur kwamen daar leden van het gerecht en politieagenten aan met een bevel tot huiszoeking, luidt het in een persbericht. "Meteen werden alle documenten en gsm-toestellen in beslag genomen. Niemand mocht nog het gebouw verlaten. Pas rond 19.30 uur werd dat verbod opgeheven."
De huiszoeking volgde volgens de Bisschoppenconferentie op klachten wegens seksueel misbruik binnen het territorium van het aartsbisdom. Meer uitleg kregen de aanwezigen niet. De bisschoppen en de personeelsleden van het aartsbisdom werden verhoord. "Dat was niet meteen een aangename ervaring, maar alles verliep op een correcte manier", aldus het persbericht. "Geen aangename ervaring" De bisschoppen benadrukken dat ze vertrouwen hebben in het gerecht en zijn werk. "De huiszoeking van donderdagmorgen hebben ze met hetzelfde vertrouwen ondergaan."
Net als Peter Adriaenssens, de voorzitter van de commissie die seksueel misbruik in de kerk onderzoekt, betreuren de bisschoppen dat tijdens een andere huiszoeking alle dossiers van de commissie in beslag werden genomen. "Dit druist in tegen het recht op vertrouwelijkheid waarvan de slachtoffers die zich tot de commissie hebben gericht, moeten kunnen genieten. Een dergelijke actie bemoeilijkt het noodzakelijke en uitstekende werk van de commissie aanzienlijk", besluiten de bisschoppen van België. (belga/dea)
Dank voor deze nieuwe morgen. Dank voor de zon. Dank voor deze spijzen die u ons geeft en de mensen die wij zullen mogen ontmoeten. Dank voor de muziek. Dank voor de kleuren. Dank voor mijn handen en voeten. Dank dat ik mag zien. Dank dat ik mag horen. Dank dat ik kan spreken. Voor dit alles en voor zoveel meer wat ik dagdagelijks zo vanzelfsprekend vind, zeg ik U, dank mijn Heer en God!
Je mag nog zo diep in de put zitten, jezelf waardeloos voelen, dan nog mag je geloven dat God je in het leven wil en dat hij je liefheeft. Hij heeft je echter niet alleen gewild op het ogenblik dat je leven begon in de moederschoot. Hij is nu ook nog bezig met ons te willen. Je mag een fundamenteel vertrouwen in Go hebben. HIJ SCHRIJFT JE NIET AF.
Elke dag worden wij aangespoord te geven. De noden zijn wereldwijd dan ook bijzonder groot. De vragen tot hulp komen de laatste tijd als een tsunami over ons heen. Ik hoor dan wel eens zeggen dat ht voor rijken wel gemakkelijker is te geven, want dezen geven uiteindelijk toch meer. Of dat ook zo is laat ik hier in het midden, want het zijn nog vaak zij die geven van wat zij niet bezitten.
Het is inderdaad God die de gelukkigen de ongelukkigen laat zien. Armen geven beter dan rijken. Bedenk dat er veel leed is in de wereld, en zweert u het verdriet niet af.
Dheeraj Sabu IMS received an impelling call from the Lord to set apart himself to prepare the laity for the spread of the word of God. He organized groups and gathered people from among the catholic communities of South India and brought them to North India where the need of proclamation and evangelization is much. The Jesus Youth collaborates with him.
Voor het geloof is het van levensbelang dat wij mensen zijn die, ondanks een technische zakelijke bekwaamheid, zin krijgen en blijven hebben voor het oneindig vele dat aan ons ontsnapt.
Aan de kerk hebben we inderdaad heel veel te danken, ook al bekritiseren we haar, terecht of tenonrechte. Maara ls kinderen, zieken, beproefden, armen, ongelukkigen, hopelozen en angstigen naar ons toekomen, dan hebben we dat te danken aan de kerk. Wij zijn wel veel te zondig en te zwak om zoveel vertrouwen te genieten dat mensen blijven komen. En dat al eeuwen lang. Uit onszelf zouden we nooit zoveel krediet verdienen! Maar het is een grote vreugde in dienst van de kerk te staan en zo van al die mensen. Misschien ook een reden dat we hier zijn, zowel om te geven als te ontvangen?
"Ik wil niet medeplichtig zijn aan het nog slechter laten verlopen door het kwade uit te vergroten".
Nog een late reactie op de vraag die men me stelde hoe ik stond tegenover de diverse spottende publicaties en de grote oogst aan grappen rond Mgr. Vangheluwe. Ik heb deze dan ook bewust niet doorgemaild.
Ik vond deze tekst in één van onze kranten heel toepasselijk als antwoord én als wederwoord. Het is triest te zien hoe mensen meeheulen, zelfs van katholieke, christelijke huize!
God, goede Vader laat over ons komen uw Geest van barmhartigheid dat wij genade vinden in Uw ogen verzoening ademen en van vreugde zingen om de nieuwe schepping
en dat Zijn vuur ontvlamme en onze lippen zuivere van leugen als wij bidden vergeef ons onze schulden zoals ook wij vergeven.
Geloven wij in hetgene waarvoor wij bidden? Of is het enkel lippendienst, verstooid rondkijkend ...
Als wij tijdens de mis de kans krijgen om te bidden en te danken voor de ander, denken wij dan niet heel spontaan aan onze moeder en vader, aan die verre vriend of die lieve zus, of zelfs aan die buur die ernstig ziek is ... Inderdaad, dat doen we.
MAAR het is je wellicht ook al overkomen dat de eucharistieviering al bijna zijn einde nadert zonder we maar een moment hebben gedacht aan - laat staan gebeden voor - een broer of zus waar we het helemaal niet zo goed mee doen, omwille van welke reden dan ook.
Dan maar een schietgebedje om het goed te maken voor het slapen gaan. Neen, zo werkt het niet en dat voelen we. Dat zegt die GEEST van ons aan.
Mea culpa.
Onze Vader, die in de hemelen zijt ... En vergeef ons onze schulden, gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.
De meimaand sluit bijna zijn deuren, maar de meimaand van 2010 was niet als de voorgaande. Er was de aanhoudende koude, geen lentebloesems, geen zon, maar vooral werd de meimaand als Mariamaand overschaduwd door wat ons is aangedaan. Wij, gelovigen, christenen, kerkmensen werden gehuld in een mantel van rouw. Het lichtblauw van Maria werd grijs tot zwart. Haar beeltenis vond je pas in de schaduw, misschien al met de ogen half gesloten in bed. We konden niet meer bidden hoe graag we ook wilden. We werden als mens diep gekwetst en wij hadden het moeilijk onze ogen te richten op Jezus (de bisschopsleuze trouwens van Mgr. Vangheluwe) en op onze hemelse Moeder. Zeker voor mensen van het bisdom Brugge was deze meimaand niet als alle andere. Je kon het ook merken op mijn beide blogs. Willens nillens werden we er dagelijks mee geconfronteerd via de media. Zelfs de Bloedprocessie te Brugge moest er bijna aan geloven. Voor mensen die geworteld zijn in een Mariaoord, die gedronken hebben aan de genadebron van Onze-Lieve-Vrouw, was deze meimaand een maand van pijn en smarten. Misschien een moment, een gelegenheid wat echt belangrijk is aan te stippen. Terug te gaan naar die bron; uit alle vakantiebestemmingen alles achter laten en op reis te gaan, op bedevaart naar LOURDES.
Onze-Lieve-Vrouw .... van waar dan ook, met welke titel dan ook, BID VOOR ONS.
Als de vreugde in ons ontbreekt - of in onze kerk! - moeten we ons afvragen: zijn we wel klein en arm genoeg? Waar de kleinen zijn, heerst vreugde. Daar is immers de Geest van Jezus.
Als ik vandaag denk aan het ontslag van bisschop Vangheluwe en aan alle beschadiging die dit heeft meegebracht voor de kerk vandaag bij ons en elders, dan stel ik mij de vraag wat het slachtoffer daarmee bereikt heeft voor zichzelf. Dezefeiten zijn zeker erg, langs geen kanten goed te praten en zeer pijnlijk in de familie. Maar, rekening houdend met het feit dat het over feiten gaat zo ver in het verleden dat ze niet meer strafbaar zijn voor het gerecht, vraag ik mij af welke instantie er achter zat om dit op die manier in het nieuws te brengen. Het kan mijn inziens alleen wraak zijn die erop uit is en de dader te vereenzelvigen met deze daden en de kerk, in het bijzonder in haar ambtsdragers, zeer grote schade toe te brengen. Deze beschadiging was trouwens al volop bezig. deken Dewulf van Lokeren
De basis van het geloof - al is die op meerdere manieren weer te geven, precies omdat deze zo rijk en veelomvattend is - is dat er altijd een uitweg is, om het even waar je als mens bevindt.
We lezen sinds jaar en dag dat liefde een werkwoord is; daar zal ik zeker niets van af doen, integendeel, maar misschien is de tijd aangebroken om van ons geloof meer dan ooit een werkwoord te maken. Dat ons werk mag gezegend worden door de Heilige Geest!
Bij deze wens ik jullie allen een Zalige Hoogdag van Pinksteren!
Heel veel mensen zijn tegenwoordig bezig met de 'geest'. Je hoort zeggen: 'De geest is eruit, we zijn de spirit kwijt.' Sommige mensen laten moedeloos de armen hangen: de fut is er uit. Er zijn ook velen die op zoek zijn naar 'geest' en veelal langs ongebaande wegen. Zinzoekers speuren naar buitenaardse krachten, verkennen heidense gebruiken. En wij christenen? Wij hebben toch de heilige Geest. De hele bijbel staat er vol van, van de schepping tot de voltooiing. Ik weet het, ook ik moet een mea culpa slaan want die Bijbel ligt er wel, maar geraakt ondanks vele zelfgemaakte beloftes zo moeilijk in mijn handen. Of zijn we de 'spirit' ook kwijt? Dan is het tijd dat we op zoek gaan naar vindplaatsen van de Geest, misschien naar medestanders zoals Maria mocht ondervinden toen ze openstond voor de kracht van Gods Geest die haar een handje kwam toesteken in de figuur van haar nicht. Het feest van Pinksteren valt niet voor niets in deze Mariamaand.
(n.v.d.r. Eddy is zelf herstellend van een zware longoperatie. Het siert hem dan ook dat hij de moed opbrengt in deze moeilijke periode dit getuigenis achter te laten. Het doet ons even bidden. Dank Eddy!)
Dank voor de vele bezoekjes - zeker de voorbije dagen -, en mijn excuses toen je me gisteren niet vond precies toen jullie te hoop liepen voor mijn 'boodschap'. Toch dank voor de verdere aandacht, zeker in deze moeilijke tijden voor onze kerkmensen.
Terwijl het kwaad van een kerkvorst van een bijzondere aard is doet dit niet zozeer een aanslag op de wetten, als wel op de zielen van de mensen. Rechtsgeleerden kunnen dat kwaad niet de baas hoe goed ze zich nu verzamelen in commissies. Alleen Gods kerk kan een dergelijke zaak aan. Het is de plicht van de kerk waakzaam te zijn voor het kwaad en het te ontmaskeren. In dit verband rond o.m. 'Geloof en sexualiteit' vind je wat meer op mijn blog: https://blog.seniorennet.be/maarten1955/
Diep getroffen door het nieuws over bisschop Vangheluwe deed broeder Benoit Standaert van de abdij van Zevenkerken in Brugge een oproep, om een week lang dagelijksde zeven boetepsalmen te bidden. Die psalmen dragen in de Bijbel de nummers 6,32,38,51,102,130 en 143 en ze spreken van schuld en ellende, van vergiffenis en redding. "In moeijlijke situaties bidden wij, monniken, met die zeven psalmen", legt Standaert uit. "De stem die spreekt in de psalmen kan ook het tekende slachtoffer zijn, maar ook de dader. Dieper is de spreker ook Christus zelf, dei de slachtoffer en de dader op zijn schouders neemt en meetrekt. Christus in ons bidt de psalmen mee."
Voor mensen die proberen wegwijs te geraken in de Bijbel kan het lezen van de boetepsalmen een goede hint zijn de psalmen verder te lezen en op deze manier de Bijbel te ontdekken. Ik zal in elk geval eens die boetepsalmen ter hand nemen, want zijn wij niet allen mensen die soms door moeilijke tijden gaan?!
De Heer van de schepping wil al vanaf het begin relatie met de mens en Hij maakt duidelijk hoe Hij zelf uit is op gemeenschap met de mens. De Heer van de bevrijding overhandigt op stenen tafels tien leefregels, wegwijzers ... waarbij één die klinkt als volgt: "Heilig steeds de dag des Heren".
Op die dag samenkomen, gemeenschap vormen - het is een goddelijke wens -. Er het leven - in zijn wel en wee - laten klinken. Er Zijn woord beluisteren en als het even kan Zijn brood delen, Zijn wijn drinken. Het bindt ons. Het maakt ons vrij.
Hij maakt ons vrij van dagelijkse sleur. Hij gunt ons de tijd om bij onszelf te komen, rust te nemen, stil te staan, los te komen van consumptie, stress, agendaverplichtingen ... Een aanbod ... nieuwe adem, zuurstof voor je geloof.
Het is een vorm van dankbaarheid naar Hij die groter is dan ons hart, naar Hij die ons draagt, die elk van ons kent ... zoals we zijn - met tekorten en onvolmaaktheden -.
Je mag verschillend denken, moet het ook, maar het geloof van een volk van vele nationaliteiten dat één wil blijven, moet één zijn. Anders staan ons tweedracht en de volledige teloorgaan van de moraal te wachten.
Maria, moeder van Jezus en onze moeder, wij zijn hier samen om te bidden en te danken ... wij weten dat U altijd over ons waakt dat U altijd voor ons zorgt. Wees onze moeder, vandaag en morgen, alle dagen van ons leven... en geef ons de kracht om ook voor elkaar en voor iedereen die we ontmoeten
“moeders” en “vaders” te zijn,“broers” en “zussen” ... Geef ons de kracht om voor elkaar zorg te dragen, om mekaars zorgen te dragen om mekaars vreugden te delen in het voetspoor van uw zoon, Jezus, onze Heer. Amen.
Hemelvaart is afscheid nemen om je bestemming te bereiken. Geen bestemming die je hebt bereikt op de kap van anderen, door vriendjespolitiek maar wel om altijd weer om te kijken naar de lamme, de Lazarus, de blinde op je weg. Kortom aandacht geven, Samariaan zijn en het worden. Het wordt in BZN zo mooi uitgedrukt: Het hart wil (aan)geraakt worden'. Je kan ook maar afscheid nemen van iemand als je daar een relatie mee hebt opgebouwd. Zo een mens was Jezus van Nazaret. Ze vonden in hem een richtingwijzer, een schouder om even op te leunen, zelfs om boetvaardig neer te knielen, ja zelfs tot op zijn eigen kruis! Het was moeilijk afscheid te nemen van Hem, ook al hadden ze Hem verraden. Als mens moeten wij van bij de geboorte telkens opnieuw afscheid nemen en dit valt ons niet altijd even gemakkelijk; maar wel noodzakelijk, soms enkel en alleen maar om keuzes te maken. Deze keuzes kunnen pas gemaakt worden eens we in schoonheid hebben afscheid hebben genomen, onze bestemming hebben bereikt, de bestemming die ons uitnodigt terug te keren naar zoveel mensen met zoveel vragen, in de zekerheid dat Jezus ons niet heeft verlaten maar met en in ons meegaat. Brengen we Hem naar elk-ander, in alle eenvoud maar gemeend. Dan wordt het een beetje hemel voor de gene die geeft en de gene die ontvangt in de Naam van Onze Heer Jezus Christus. Amen.
Mis, het is heel mis, als ik je mis. Gedurende een uurtje mis kom ik gewis tot vree in eigen stee. Heradem ik de geuren ontdek opnieuw de kleuren en voel de waarde van uw reikende hand op deze aarde die brandt.
Mis, het is heel mis als ik je mis. Gedurende een uurtje mis word ik uitgenodigd aan Uw dis. Gij die me wilt voeden van het kwade behoeden me wilt sterken langs de baan. Geef me de kracht de wil en macht zodat ik nooit meer wil missen één van Uw zondagsmissen.
Geknield zat ik voor het beeld van de Vrouw, mijn Hemelse Moeder, in die holte van de grot wanneer alle bedevaarders weg waren en toen één jongeman naar de rots holde, ze hulpeloos aanrakend, vragend en smekend naar een laatste woord van redding, zijn blik gericht op het verlichte beeld alsof Zij zo naar hem toe zou stappen.
Vandaag nog zie ik dat vertrouwen voor me. Geknield zit ik telkens opnieuw wanneer ik te Dadizele kom en me echt als kind van Haar thuis voel, zo voor haar beeltenis die niet langer een beeld is maar …. Hoe zeg je dat wanneer er geen woorden meer zijn, maar enkel een Ware Aanwezigheid?!
Mag ik jullie allen van harte nog een deugddoende meimaand toewensen … langs Vlaamse wegen, meikapelletjes, maar vooral in volle overgave en vol vertrouwen in Haar, de vrouwelijke kant van God. …. (geïnspireerd naar PauloCoelho en de mooie momenten te Lourdes).
Stel je voor wat er zou gebeuren, als we met onze Bijbel op dezelfde manier zouden omspringen als met ons mobieltje. Dat zou betekenen dat we:
- onze Bijbel constant op zak zouden hebben - er meermaals daags een blik zouden in werpen - meteen naar huis of kantoor zouden snellen, als we hem hadden vergeten - hem zouden gebruken voor het verzenden van berichten naar onze vrienden - hem zouden behandelen alsof we nooit zonder hem hadden kunnen leven - hem aan onze kinderen zouden meegeven, voor hun veiligheid en om met hen te kunnen communiceren.
In tegenstelling tot een gsm heeft een bijbel nooit storing op het netwerk. Op elke locatie is er verbinding. We hoeven ons geen zorgen te maken over beltegoed, want Jezus heeft de rekening al betaald en wij kunnen onbeperkt bellen.
In deze maand wordt nog eens stilgestaan bij de figuur van de Heilige Damiaan. Vele vieringen hebben dan ook her en der plaats met al dan niet een inwijding van een nieuwe kerk of kapel, een standbeeld of gedenkteken. Heel velen vinden blijkbaar moed bij de heilige pater Damiaan. Misschien omdat deze man alle angst heeft overwonnen en was niets menselijks hem vreemd.
Zo heeft ook Kardinaals het beknopt samengevat. Het vergaat ons inderdaad soms inderdaad zoals de leerlingen in de boot bij de storm op het meer. En of we nu in een storm zittten! Meer dan ook moeten we luisteren naar de woorden van Jezus zelf: "Waarom heben jullie zo weinig moed? Geloven jullie nog steeds niet," (Mc 4, 38 e.v.). En later zal hij het nog eens herhalen: "Wees niet bang kleine kudde ..." (Lc. 12,32). Weet u wat onze ziekte is? Niet de problemen maken ons ziek. Het is de schrik die ons ziek maakt: we zijn bang, veel te bang. Vijf keer een handicap, één naam: de schrik.
Risico's nemen: 'Dat durf ik niet' Er is elders betere zaaigrond: 'Hier zaai ik niet' Een hopeloze opdracht: 'Dat doe ik niet' Mijn onkunde en mijn gebreken: 'Ik kan dat niet' Over God spreken? Dat is 'not done'. 'Dat staat niet in onze tijd'
Wees toch niet bang. Dat zegt Damiaan tot elk van ons. Vooral niet bang zijn te zeggen waar we onze kracht halen: Bij God en in het evangelie.
Beste mensen, mag ik jullie uitnodigen naar één van de vele vieringen die doorgaan in en rond de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele. Voor de juiste data en uren kun je even gaan Googelen.
Straffen "Als men overgaat tot de banalisering van de seksualiteit, is het duidelijk dat dit alle gevallen raakt. Homoseksualiteit is één geval. Vroeger praatte men niet over homo's. Als men begint te zeggen dat zij rechten hebben gaan sommigen denken dat pedofielen rechten hebben", aldus aartsbisschop Grings.
Telkens als ik uw woorden hoorde, nam ik ze als voedsel tot mij. Uw woorden gaven mij een diepe vreugde, want ik behoor u toe, o HEER, God van de hemelse machten. -- Jeremia 15:16
"Hoe kunnen we ons priesterschap vieren zonder dat we denken aan de kinderen en minderjarigen die het slachtoffer zijn geweest van seksueel misbruik door een priester of een ander lid van de kerk", zei Mgr. Vangheluwe tijdens zijn homilie op Witte Donderdag, omringd door priesters."Sommigen van hen hebben vele jaren lang hun lijden in stilte gedragen. Het is goed dat ze nu hebben kunnen spreken. We zullen al het mogelijke doen opdat zoiets niet meer zou gebeuren. Maar vandaag willen we ook denken aan de overgrote meerderheid van de priesters die hun opdracht met grote eerlijkheid en toewijding vervullen. We willen hen danken en bemoedigen in hun zending."
Wist de bisschop toen al wat hem boven het hoofd hing? Blijkbaar wel als je dit zo leest, en dit op het hoogfeest van alle priesters: Witte Donderdag ...
In meerdere gesprekken heb ik ervaren dat velen zich nu pas realiseren dat ze geremd werden in hun seksualiteit en dat dit bij nader toezien voor een groot deel zou te wijten zijn aan de kerk en het christendom. Sensualiteit was inderdaad heel lang een vorm van verering van het lichaam. Maar doorheen de geschiedenis is seksualiteit echter voor de mensen een zonde geworden. Het christendom heeft daar zeker aan meegewerkt, want alle erotiek en de daaruit voortvloeiende seksuele opwinding werd straffe Gods.
Ook al heeft niemand je dat met zoveel woorden persoonlijk verteld, vanbinnen ervaren wij echter dat erotiek des duivels was en nog vaak is. De Europese beschaving, gebaseerd op het christendom, is ook gebouwd op deze ‘verdrongen instincten’. De innerlijke hevigheid verzwakken was de moraal. Elke verachting van het geslachtsleven, elke verontreiniging ervan door het begrip ‘onrein, was zonde. Het prediken van de kuisheid heeft zo mee gezorgd tot tegennatuurlijkheid. Zelfs mensen die de liefde als liefde bedrijven voelen soms aan dat ‘satan’ tussen hen in staat. Het wordt gezien als dé misdaad tegen het leven, tegen de heilige geest. Wie een deugdelijke christelijke opvoeding heeft gekend via zijn ouders en de school, heeft het vaak lastig zich over te geven aan de ander in sensualiteit, erotiek en seksualiteit.
Enkel de zwakkeren ontsnappen daar blijkbaar aan en geven zich dan ook over aan alle lusten van dit hedendaagse leven.
Het mag dan nog waar zijn dat voor twee mensen die elkaar in volle zin van het woord liefhebben, de seksuele bevrediging niet essentieel is, maar louter symbool, toch is dit verlangen zo universeel menselijk. Vele gelovigen gaan echter geamputeerd door het leven of krijgen nu de rekening gepresenteerd, in welke vorm dan ook.
Vandaag openen wij met velen de meimaand als MARIAmaand, ver weg van 'het feest van de arbeid'. Misschien mogen we onze werkende handen even sluiten tot een gebed ...
Door te aanvaarden dat hij zijn geliefde zoon als brandoffer aan God moet geven, overtreedt Abraham de menselijke wet die kindermoord verbiedt. Maar met een rotsvast vertrouwen begeeft de aartsvader zich naar de berg Moria. Hij zadelde zijn ezel en volgde langzaam de weg. Al die tijd hield hij vertrouwen; hij geloofde niet dat God Isaak van hem wilde eisen, terwiijl hij toch bereid was hem te offeren als dat moest. Hij geloofde op grond van het ongerijmde. En omdat hij gehoorzaamde, hoewel hij als liefhebbende vader werd verscheurd, gaf God hem Isaak terug, de zoon die hij an hem had beloofd.
Dat deze teksten zijn ingegeven door de actualiteit van heden mag u niet verwonderen. Maar het is onze christelijke taak ook deze zijde in het licht te stellen, iets wat we helaas niet zien in diverse media.
Toen men recent aan de Vlaamse zanger vroeg wie voor hem God is antwoordde hij als volgt:
"Een vader en een vriend, ja ik heb er nooit zo over doorgedacht, maar dat zou het kunnen zijn. Ik kan hem inroepen als het nodig is, een echte vriend."
Als je, nadat je een grote fout beging, door de genade van God en zijn heilige Geest in staat bent om berouw te tonen en je te bekeren, kan die grote fout in jou veranderen tot een onweerstaanbare kracht van mildheid voor de anderen. Zo heeft ook Paulus dat ervaren. Er was niemand di minder recht had op de genade van God dan hij die hem vervolgde. Door de vergeving vond Paulus echter de juiste toon om tegen zoveel mensen te zeggen: "Ik vergeef je zonden." Ik nodig je uit om diep in jezelf die houding van beschikbaarheid en openheid, van geloof in de genade en vergeving van God weer tot leven te laten komen. ... Zo kan je ook voor anderen een medelijdend mens worden.
Alle liefde, ook de religieuze liefde, moet de vreugde en volheid, de schoonheid die het waarneembare bevat, aanwakkeren. Laten we dus ook niet te zeer vergeestelijken.
Dat zijn de gevoelens die vandaag overheersen nu we vernemen dat bisschop Roger Vangeluwe zijn ambt heeft neergelegd. Nog niet zolang terug vind je een bijdrage n.a.v. zijn zilveren ambtsjubileum.
Uit de gebedskaart die hij toen in zijn bisdom Brugge liet verspreiden - die nu haast aanvoelt als een gedachtenis bij een overlijden - citeer ik volgende paragraaf uit zijn gebed:
Neem me aan, zend Uw Geest, vervul me met Uw genade zodat ik meer ga leven zoals Jezus Christus, Uw Zooon. Lieve moeder Maria, bid voor mij, arme zondaar, en richt mijn ogen op Jezus, Uw Zoon en mijn Heer. Amen.
Moge ons gebed voor hem in deze moeilijke tijd eeen steun en troost zijn, dankbaar voor wat hij voor ons allen is geweest, een wijs mens, eenvoudig van hart, een groot priester, eerlijk met zichzelf tot op het einde ...
Laat het verleden achter.
