Klik op de foto voor een uitvergroting
Ik sta aan het roer van mijn leven.
Soms windstil, soms door stormen.
Maar ik hoop ooit een haven binnen te varen
waar het geluk aan de kade zal staan.
© Chauffeurke
Chauffeurke
Wie er de streekkrant “De Beiaard” op naslaat, leest er niet naast. Naar het wekelijkse cursiefje van Chauffeurke wordt steevast uitgekeken.
Sinds mijn twaalfde ken ik hem. Voor een klein stukje groeiden we samen uit de kluiten hoewel de ene van de andere niet wist in welke aarde we aardden en hoe woorden ons beheersten of hoe wij de toekomst zagen. Ook wisten we nog niet dat we elkaar later als een broer en een zus zouden gaan beschouwen. Evenmin wist ik wie zich schuilhield achter het clowneske. Chauffeurke is een grappenmaker 1ste klas, maar hij weet verdomd goed hoe de ernst te verdoezelen. Of hij een masker draagt? Niet helemaal, hij draagt enkel een rode neus. Via een grap of een frats heeft hij aan de verstaanders veel te vertellen.
Zijn roepnaam spreekt voor zich: hij is chauffeur bij de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Van kindsbeen was hij geboeid door taal, zijn innerlijke taal. Als kleine jongen schreef hij zijn eerste gedichtje en als hij dan strafopstel kreeg, kon hij zich niet beperkten tot drie bladzijden, hij schreef er vier of vijf. Sinds 2000 keerde hij terug naar zijn geboortedorp Deftinge waar zich toelegde op het schrijven van cursiefjes.
Chauffeurke is iemand die niet achter de barricade van het leven staat. Hij staat er middenin en uit dat als een typetje met woorden en gedachten en vooral herinneringen die spontaan opborrelen of ontspruiten uit zijn fantasie in een taal die iedereen begrijpt. Op die manier draagt hij bij tot contacten tussen mensen en beweegt hij iedereen tot een lach of een traan.
Toen ik hem vroeg zichzelf te beschrijven, antwoordde hij:
“Ik werd geboren te Opbrakel ergens midden april 1959.
Sinds 2000 liet ik mijn naam voor wat het was en stap ik door het leven onder de naam chauffeurke.
Opgegroeid in het dorp Lierde tot mijn zes jaar volgde ik daarna mijn ouders naar Brussel.
Schoolgaand bij de broeders hebben ze mij daar een serieuze pater geschilderd.
Op jonge leeftijd verliet ik de schoolbanken met veel vragen.
Zo stapte ik de wereld in waar sport en werk een groot deel zouden vullen.
De eerste acht jaren werkte ik als groot licht in een lusterbedrijf en sinds 1983 deden ze beroep op mijn diensten in het Parlement.
Ongeschoold of toch bijna kreeg ik meer en meer interesse tot schrijven.
Dit opende deuren en poorten waar de pen als sleutel diende.
Ludiek baande ik mij een weg in een virtuele wereld op weg naar de realiteit.
Humor diende niet alleen als rode neus maar was ook de rode draad in mijn leven op weg naar...
Ernst grenst vaak aan een wereld die tussen de regels beschreven wordt.
Op zoek naar de mens kom ik vaak mezelf tegen in een wereld van herinneringen.”
Lees hieronder één van zijn levendigste herinneringen:
“Moeder,
Vandaag kom ik niet bij je langs wegens te druk.
Gisteren stond ik nog voor je grafsteen zoals ik wel vaker doe.
De herfstzon weerspiegelde het beeld van mijn lichaam op het zwarte graniet en in feite was het die steen die ons scheidde.
Niet meer dan een zwarte steen is de scheiding tussen leven en dood.
Stilzwijgend prevel ik de woorden in mijn binnenste en dat is het zoveelste stille gesprek dat ik nu sinds jaren met je voer.
Wel duizend vragen heb ik ondertussen al gesteld maar sinds zeven jaar moet ik mezelf de antwoorden fluisteren.
Zelfs met de zon in mijn rug voelt mijn schaduw koel en kil op je steen.
Ik schik de bloemen van pa en kennissen en door het jaar zal mijn boeket er terug eenzaam staan.
Met twee en toch zo eenzaam!
Jij eenzaam in de dood en ik in een leven waar ik je mis.
In een doolhof van onbeantwoorde vragen slenter ik tussen de graven waar dode bladeren onder mijn stappen de stilte doorbreken.
Op zoek naar een beeld van hoe je was zie ik je als moeder en probeer ik het beeld van de laatste weken te vergeten.
Op wandel met de ziekte slenterde je uitgemergeld tot aan je dood.
Pijnlijk telkens ik er aan denk en toch probeer ik mijn wonde te helen door de mooie herinneringen te delven uit gelukkiger tijden.
Moeder, vandaag kom ik niet bij je langs wegens te druk.
Misschien zouden anderen mijn verdriet niet begrijpen na al die jaren.
Misschien wil ik het wel alleen dragen zoals ook jij voor vele dingen alleen stond in het leven.
Moeder, volgende zondag kom ik terug bij je langs!
Ik kom dan de bloemen herschikken en je terug een paar vragen stellen.
Och…ik weet wel dat ik geen antwoord zal krijgen en misschien is het wel mijn straf voor al die keren dat ik je geen antwoord gaf.
Toch blijf ik volharden, in stilte.
Moeder, verdriet is niet altijd zichtbaar!
Soms sta ik aan je graf in de regen en mengen druppels zich met mijn tranen.
Ze plenzen met duizenden anderen op je steen en doen hem nog meer blinken, daar waar het een dof en mat gebeuren in mijn leven was.
Moeder, vandaag kom ik niet bij je langs wegens te druk. Maar ook uit schrik dat je graf teveel op dat van anderen zou lijken.
Dezelfde kleur, dezelfde bloemen onder hetzelfde verdriet.
Nee moeder ik wil je apart houden, ook in de dood!
Ver van het Allerheiligengewoel zal ik vandaag aan je denken zoals elke dag.
Moeder, vandaag kom ik niet bij je langs want het is Allerheiligen.
Een dag die ik liever zou vergeten en daarom blijf ik nog meer aan je denken op alle andere dagen.
Zoals met kerstmis waar je steeds een pakje voor mij had gelegd onder die boom met oude bollen die al jaren dienst deden.
Zoals met Nieuwjaar waar we elkaar steeds het beste wensten en waar het de enige malen waren dat we elkaar kusten.
Zoals met Pasen waar je het leuk vond om zelf de eieren te verstoppen voor je kleinkinderen en ze toch nog de tips gaf om ze te vinden.
Zoals…zoals elke dag die geen speciale naam had, maar waar jij hem zo speciaal maakte met de persoon die je was.
Moeder, vandaag kom ik ni…, het valt me moeilijk te zeggen dat ik niet kom, maar weet dat ik er morgen weer zal zijn.
Kijkend naar een foto waar je al lachend naar het leven kijkt, weerspiegelt mijn bedroefd gezicht.
Waarom moest jij vertrekken naar die wereld van al die anderen die zoveel verdriet achter lieten?
Waarom is het heengaan niet voor iedereen gelijk?
Waarom verlaten we niet allemaal samen deze wereld?
Misschien omdat er anders niemand meer zou zijn om ons te begraven en het verdriet te dragen?
Moeder, vandaag kom ik niet bij je langs wegens te druk.
Maar weet dat ik ook niet bij bompa en bij grootmoeder ga.
Weet dat ik ook niet bij mijn goede vriend Rogéke ga.
Weet gewoon dat ik vandaag naar het leven kijk dat ons elke dag wat dichter bij jou brengt.
Moeder, morgen is een nieuwe dag en dan sta ik terug aan je graf met duizend vragen.
Stilzwijgende gesprekken tussen jou en mij.
Moeder, vandaag sluit ik mijn gesprek af zoals we het steeds samen hebben gedaan.
Moeder, tot straks…”
~*~
Als een ketting
hangt mijn leven aan elkaar.
Soms gebonden,
en dan weer gebroken.
Maar ik blijf verbonden
tot ik de juiste schakel vind.
© chauffeurke
Gaby dendert
