De naam BB King is hier in dit blog al meermaals gevallen. Daarom zet ik hier de biografie van deze Blues-legende.
King spendeerde een groot deel van zijn jeugd samen met zijn moeder en grootmoeder werkend als een sharecropper (1). Hij zegt dat hij, voor hij van zijn andere talenten weet had, 35 cent voor elke 45 kg katoen betaald kreeg. Reeds vroeg raakte King in de ban van zwarten als T-Bone Walker en Lonnie Johnson, en jazz-artiesten zoals Charlie Christian en Django Reinhard. Snel ontwikkelde King zijn eigen muzikale vaardigheden in de kerk bij het zingen van gospel. In 1943 verhuisde B.B. King naar Indianola, Mississippi. Drie jaar later verhuisde hij weer naar Memphis, Tennessee waar hij zijn gitaartechnieken verfijnde, met de hulp van zijn neef, Country-Blues-gitarist Bukka White. Uiteindelijk begon King zijn muziek live op het radiostation van Memphis WDIA te brengen, een station dat juist een draai had gemaakt door enkel zwarte muziek te spelen, iets wat zeer raar was toen. On air begon King The Pepticon Boy te gebruiken, wat later Beale Street Blues Boy werd. Die naam werd afgekort tot gewoonweg Blues Boy, wat uiteindelijk B.B. werd. In 1949 begon King songs op te nemen onder contract met RPM Records. Veel van zijn vroege opnames werden geproduced door Sam Philips, die later het legendarische Sun Records zou stichten. In de jaren 1950 werd B.B. een van de belangrijkste namen in R n B muziek, met een imposante lijst van hits zoals "You Know I Love You", "Woke Up This Morning", "Please Love Me", "When My Heart Beats Like a Hammer", "Whole Lotta' Love", "You Upset Me Baby", "Every Day I Have The Blues", "Sneakin' Around", "Ten Long Years", "Bad Luck", "Sweet Little Angel", "On My Word of Honor" en "Please Accept My Love". In 1962 begon King bij ABC-Paramount Records. In November 64 nam B.B. King het legendarische album Live at the Regal op in het Regal Theater te Chicago. King vond zijn eerste succes buiten de bluesmarkt in 1969 met zijn remake van Roy Hawkins' melodie, "The Thrill Is Gone", dat een hit werd in zowel de pop- als de R&B-hitlijsten, een zeldzame gebeurtenis, zeker in die tijden. Kings succes bleef duren in de jaren 1970 met liedjes als "To Know You Is to Love You" en "I Like to Live the Love". Van 1951 tot 1985 verscheen King maar liefst 74 keer in de Billboard-R&B-charts. De jaren 80, 90 en 2000 leverden niet zoveel platen op, maar King bleef wel zeer actief in televisieshows, films, en treedt zo'n 300 keer per jaar op. In 1988 bereikte hij een nieuwe generatie fans via de single "When Love Comes To Town", opgenomen samen met de Ierse band U2. In 2000 duetteerde King met gitarist Eric Clapton om Riding With The King op te nemen. In 2004 werd aan King een eredoctoraat overhandigd van de Universiteit van Mississipi. Tevens had hij ook z'n uitgebreide bluescollectie geschonken aan het 'Ole Miss Center for Southern Studies'. Met zijn 80 jaar heeft King een zeer vol en zeer actief leven geleid. Hij bezit een vliegbrevet, is bekend als gokker, vegetariër, niet-drinker en niet-roker. Als diabeticus sinds meer dan tien jaar, is King een van de spreekbuizen van de strijd tegen diabetes.
Lucille B.B. King speelt vooral op Gibson-gitaren en noemt ze traditiegetrouw "Lucille".Dit is ontstaan in de winter van 1949. King speelde in Twist, een plaats in Arkansas, Amerika. Tijdens zijn optreden begonnen twee mensen te vechten en ze stootten een vat brandende benzine om die als verwarming dienst deed. Daardoor kwam het gebouw in brand te staan. Toen iedereen buiten was, realiseerde King zich dat hij zijn gitaar had achtergelaten. Hij riskeerde toen zijn leven om zijn gitaar te halen. Toen King later hoorde dat het gevecht over een vrouw ging die "Lucille" heette, besloot hij zijn gitaar zo te noemen, om zich er aan te herinneren nooit meer zoiets te doen.
--------------- (1) ± Pachter (vooral een bewoording uit het Zuiden van de States)
Een dubbel-CD die ik onlangs cadeau kreeg was The Years of the Blues. Laat ons zeggen: de titel klink goed! De ondertitel is: With BB King; dat klinkt ook goed. Maar op die ondertitel moet je zeker niet afgaan, want op de twee CDs vindt u slechts 4 nummers van BB King. Een kleine misleiding dus!
Dit terzijde gelaten is Years of the Blues toch een heel goed overzicht van wat de Bluesmuziek ons tot hiertoe heeft gebracht. Het gaat hier vooral over nummers van de groten der aarde uit de Blueswereld: o.a. Big Joe Turner, Muddy Waters, Howlin Wolf, Leadbelly etc. etc
Het is natuurlijk een overzichtscollectie, dus heel veel nieuwe dingen zal de doorwinterde bluesfanaat hier wel niet ontdekken, maar toch stonden er voor mij een paar dingen op die ik nog niet kende of waarvan het lang geleden was dat ik ze nog eens gehoord had. Dus als je dubbelaar in je CD-wisselaar steekt heb je toch een hele tijd zeer aangename muziek. Gezien sommige nummers al heel oud zijn heeft de digitale remastering soms weinig uitgehaald, maar ook bij die nummers is de geluidskwaliteit toch behoorlijk.
Wat ik heel tof vond aan deze CD (buiten de muziek dan) is het begeleidende boekje met daarin redelijk wat informatie over de artiesten en de nummers. Wel moet ik erbij zeggen dat ik wel een leesbrilletje nodig had om de teksten zonder schele koppijn te kunnen lezen
Bij het horen van een aantal van de liedjes op de CDs kreeg ik spontaan zin om mijn gitaar en harp (u weet nu allen wat ik met harp bedoel) ter hand te nemen en te beginnen meespelen.
Dus kortom een goeie Blues-verzameling!
Gelieve deze CD niet te verwisselen met een CD met dezelfde titel die je voor 5 Euro koopt in de Compact 500 en die op niets trekt! Op die CD staan enkel wat commerciële Bluesnummers opgenomen in een kwaliteit die een beschadigde fonoplaat evenaart. Ik wil hier geen kwaad spreken over goedkope CD-winkels; het gaat hier specifiek over die bepaalde CD. Voor de rest heb ik bij Compact 500 al heel wat goede dingen gevonden.
Spijtig genoeg heb ik de bijgevoegde foto niet in mijn bezit
Aangezien ik gemerkt heb dat er hier bij de Bloggers een paar Elvis-Fans zitten, heb ik hier even een biografie van hem gezet:
Presley wordt geboren op 8 januari 1935 als enige overlevende van een eeneiige tweeling . Elvis ouders waren trouwe leden van the first Assambley of God , een kleine kerk, niet ver van hun huis. Daar komt Elvis,op zeer jonge leeftijd, voor het eerst in contact met muziek, in de vorm van Gospelsongs. Wanneer hij opgroeit, zingt hij met zijn ouders op kampbijeenkomsten, revivals en samenkomsten van de kerk. Voor zijn 8e verjaardag krijgt hij van zijn ouders een 2e-hands gitaar waarop hij, geholpen door zijn ooms, leert spelen. Hij luistert via de radio naar populaire countryzangers zoals Jimmy Rodgers en bluesartiesten zoals Arthur Smith; die natuurlijk zeer belangrijk zijn voor zn latere loopbaan als zanger. Op 10-jarige leeftijd doet hij mee aan een muziekwedstrijd. Hier wint hij voor 5000 mensen de 2e prijs met het liedje Old shep. Verder was Elvis een beleefd en verlegen kind.(Zo verlegen zelfs dat hij buiten alleen maar durfde te zingen als het donker genoeg was zodat de mensen hem dan niet konden zien) Ook deed hij niets liever dan naar radiostations met overwegend zwarte blues luisteren.
Vanaf zn pubertijd vertoonde Elvis in zn gedraguitingen steeds meer blijk van 2 sterk tegenover elkaar staande persoonlijkheden; de een met opvattingen van goedheid en de ander met het kwade. Vernons lange afwezigheid had een grote invloed op Elvis ontwikkeling. Vanaf de tijd dat hij 2,5 was tot zn 11e was Elvis altijd alleen met zn moeder en werd daardoor een echt moederkindje. Dit was ook niet zo raar want Gladys (moeder) aanbad haar zoon, ze verloor hem nooit uit het oog en begeleide hem altijd naar en van school. Ze verbood hem te zwemmen en andere dingen te doen die maar het minste beetje gevaarlijk leken. Het meest suggestief in deze relatie is wel de buitengewone fysieke intimiteit. Hij sliep tot zn pubertijd bij mama in bed.
Na verschillende baantjes wordt hij in 53 , net zoals zn vader, vrachtwagenchauffeur en passeert hij regelmatig voorbij MEMPHIS RECORDING SERVICE, een zusteronderneming van Sun Records Company.Daar hing een bord dat je voor 4 dollar je eigen grammofoonplaat kon maken. Op een dag waagt hij het erop en gaat binnen met een smoesje dat hij zn moeder wil verrassen voor haar verjaardag. Hij neemt 2 singels op:Thats where your heartache begins en my happiness ( hits van een populaire zwarte groep) Marion Keiser, eigenares van M.R.S. is erg onder de indruk en stuurt een van de 2 liedjes naar Sam Phillips, producer, en baas van SRC. Sam hoort algauw dat deze anonieme zanger mogelijkheden heeft. Toch duurt het nog bijna een jaar voordat hij Elvis belt om in zn studio een aantal nummers te komen zingen. Tevens nodigt Phillips gitarist Scotty Moore en bassits Bill Black uit voor deze sessie. Hij verzoekt het 3-tal bijzonder goed te oefenen, want een blanke met de stem van een zwarte kan wel eens een uitkomst betekenen voor zn niet al te grote onderneming. Er wordt de eerste paar weken hard gerepeteerd. In de zomer van 54 komen enkele nummers op band, I love you because en Blue Moon. De liedjes draaien echter niet uit op een hit zoals verwacht en tijdens een koffiepauze begint Elvis wat op zn gitaar te rammen gevolgd door de 2 andere spelers. Iedereen vindt het fantastisch en de resultaten waren Thats allright, mama en Blue moon of Kentucky. Toen dit op de radio gedraaid werd ,werd deze overspoeld met telefoontjes, waardoor Elvis die avond uit de bioscoop meegesleurd werd naar de studio voor een live interview . De sensationele reacties werden hoofdzakelijk veroorzaakt door het feit dat de luisteraars niet konden geloven dat de stem, die die liedjes zong, die van een blanke was. Elvis overtuigde de luisteraars met de verklaring dat hij op Hume High School gezeten had (een school alleen voor blanken).
Elvis en zijn band traden voor het eerst live op in juli van dat jaar in een openluchttheater. Zn live optreden stond echter in het middelpunt van de belangstelling. Zijn verschijning alleen al schokte de meeste Amerikaanse volwassenen want zijn vetkuif, zijn lange bakkebaarden en zijn voorkeur voor hardroze en felle kleuren, die geheel tegen de normen waren. Om nog maar te zwijgen over zijn schokkende heupbewegingen, zijn knievallen en zijn arrogante grijns. Na een korte rustpauze nam Elvis carrière plots een grote vlucht. Dont be Cruel, You aint nottin but a Hound Dog en Love Me Tender waren datzelfde jaar allemaal gigantische hits. Het laatste nummer werd zijn eerste gouden plaat. Van een regionaal talent werd de pas ontdekte zanger een nationaal en uiteindelijk een internationaal fenomeen. Met zijn gitzwart geverfde haar verscheen Elvis in zijn eerste twee films als een soort zingende James Dean, maar de derde film Jailhouse Rock was een totaal ander genre. Deze speelfilm, waarin Elvis een misdadiger doodt en dan zelf gearresteerd wordt, was ongetwijfeld de beste die Elvis ooit gemaakt heeft. In de loop der jaren speelde Elvis in 30 films waaronder King Creole, Love me Tender enz. Daarbij kwamen nog enkele documentaire films zoals Elvis Thats the way it is en Elvis on Tour en een aantal televisiespecials zoals Aloha from Hawaï.
Maar hoewel Elvis Presley waarschijnlijk de meest beroemde man ter wereld beneden de 25 jaar was, moest hij tocht in militaire-dienst, de plaag van jonge Amerikaanse mannen. Elvis moest in maart 1958 in militaire dienst. In oktober arriveerde hij als gewoon soldaat nr 53.310.761 voor een diensttijd van 18 maanden. Om Elvis succes hoog te houden bracht manager kolonel Tom Parker. Bracht Tom Parker een paar nummmers, uit de verzameling opnames die Elvis voor dat hij in dienst ging had opgenomen, uit. Zoals Old Shep dat het eerste nummer was dat hij in het openbaar zong. Andere nummers zoals Love Me Tender, Reddy Teddy, Dont be Cruel en zijn allergrootste hit You aint Nottin but a Hound Dog, zorgden voor een gelijkmatige stroom van singles in de hitlijsten.
Wanneer Elvis tijdens een vakantie naar huis komt, sterft zn moeder. Vernon, maar vooral Elvis zijn hier erg kapot van omdat hij vroeger een heel erg nauwe band had met zn mama.
Toen Elvis dus in maart 1960 uit dienst ontslagen werd, wachtten vele mensen vol spanning op zijn comeback. Ze worden dan ook steeds lastiger. Bij velen moeten alle romantische dromen dan ook in één klap kapot geslagen zijn toen hij eindelijk zijn ware liefde had ontmoet. Het was een beeldschoon meisje van 14 jaar : Priscilla Beaulieu. Na 10 jaar verkering trouwden ze uiteindelijk toch omdat hij haar en haar vader had beloofd dat hij met haar zou trouwen. Dit huwelijk liep echter niet op wieltjes. Elvis leefde erg losbandig, was ontrouw en slikte veel drugs en slaappillen. Een jaar na hun huwelijk werd hun dochtertje Lisa Marie geboren. Alhoewel de verkoop en hitlijstresultaten voor iedereen een opmerkelijk succes zou betekenen was Elvis zeer teleurgesteld. Via Tv-specials bereikte hij het grote publiek. Hierdoor waren zn live-concerten uit de jaren 70 altijd uitverkocht. De Tv-show Aloha from Hawaï werd vanuit Honolulu in 40 landen uitgezonden en werd door meer dan 500 miljoenen mensen bekeken. Toch was Elvis er nooit in geslaagd zn vroegere glorie te heroveren na zn ontslag uit het leger. In 73 liet hij zich scheiden van Priscilla,de moeder van zijn kind, Lisa. Een tijdje na de scheiding ging Elvis, na amper 2 weken verkering, een verloving aan met Ginger Aldan. Ook bij haar nam hij nog steeds veel drugs en kalmeermiddelen. Telkens als ze wilde op te stappen dreigde hij met zelfmoord. Elvis deed steeds weer optredens in Las Vegas, het podium dat hij als een soort thuishaven zag. Intussen moest hij echter rekening houden met een overvol en hectisch tourschema. Zn bekendste liedjes van die tijd waren Devil in disguise en Falling in love. Van maart 75 tot januari 76 reisde hij naar 74 verschillende steden. Aan dit alles kwam een einde op 16 augustus 1977,wanneer hij op het toilet een hartaanval kreeg, veroorzaakt door een overdosis. Deze gebeurtenis haalde niet alleen de plaatselijke bladen, maar werd echt wereldnieuws. Uit onderzoeken van Elvis lichaam bleek dat hij meer dan 9 verschillende soorten drugs binnen had, waaronder Valium, Valmid, Codeïne, Morfine enz.
In mijn CD-bespreking rond "Route 66" staat dat het liedje "Born To be Wild" van The Troggs is. Dit nummer is eigenlijk van Steppenwolf. Sorry voor de vergissing!
Dit is alvast een korte beschrijving over het leven van Blues Legende Howlin Wolf. Een uitgebreide biografie volgt later.
Chester Arthur Burnett, genoemd naar een negentiende eeuwse president, kreeg een bijnaam die synoniem staat voor de kracht van de blues, Howlin' Wolf.Hij werd in 1910 geboren in West Point, Mississippi. Hij werd er vrij jong beïnvloedt door Charley Patton, Willie Brown, en Sonny Boy Williamson 2. Na W.O.II vestigde hij zich in Memphis,Tennessee, en speelde lokaal biij een aantal blues-groepen. Hij was een begaafd harmonica-speler en bundelde omstreeks 1950 zijn krachten om de electrische gitaar onder de knie te krijgen. Al spoedig nam hij een plaat op bij Sam Phillips' Recording Service in Memphis. Hij tekende bij Chess Records in 1953, alwaar hij Spoonful, Little Red Rooster, Back Door Man, I Ain't Superstitious, Smokestack Lightnin' en Killing Floor opnam. In de jaren zestig bleef hij er als blues-muzikant torenhoog uitsteken. In 1976 stierf hij dichtbij Chicago.
Hoewel er na de verwoestende doortocht van Hurricane Katrina er momenteel weinig sprake zal zijn van een georganiseerd leven in New Orleans, heeft deze stad toch in het verleden een typische blues-sound geleverd: the New Orleans Blues. Laat ons hopen dat de stad snel terug opgebouwd is en dat het gewone (blues-) leven gauw terug kan hernemen....
De oorspronkelijke Blues van New Orleans werd aangedreven op het ritme van de piano en de blaasinstrumenten. De typische sound van daar is ook doorspekt met Caraïbische invloeden en ritmes die een echte feest-atmosfeer uitademen. In tweede instantie vindt men ook veel invloeden uit de Dixieland-stijl die ook een onlosmakelijk deel uitmaakt van de muziek uit die streek. De muziek heeft een vriendelijk en opgewekt karakter, hoe somber de teksten ook mogen zijn. De ritmes op zich hebben een duidelijk luiheidsgevoel, maar op de achtergrond horen we toch relatief complexe ritmes met een hoofdslag die net ietsje achter de tel valt. Qua vocalisering zijn is er in de New Orleans Blues veel verscheidenheid: van emotioneel, laid-back over crooning tot luidkeelse Gospelgezangen.
Miles Davis werd geboren in Alton, Illinois, in een relatief welgestelde zwarte familie. Zijn vader was een succesvolle tandarts in East Saint Louis.
Zijn moeder was een redelijk goede pianiste die wilde dat hij viool zou leren spelen. Maar van zijn vader kreeg hij voor zijn dertiende verjaardag een trompet, waar hij zich onmiddellijk op toelegde.
Toen Miles Davis vijftien was speelde hij voor publiek met bandleider Eddie Randall en studeerde hij onder trompettist Elwood Buchanan. Tegen de mode van die tijd in benadrukte Buchanan het belang van spelen zonder vibrato, en Miles Davis zou deze kenmerkend heldere toon zijn hele carrière behouden.
Eerste New Yorkse periode
In 1945, nadat hij zijn middelbare school had afgerond en een korte tijd met Charlie Parker in Billy Ecksteins band had gespeeld, verhuisde Davis naar New York, ogenschijnlijk om met een beurs voor de Juliard School of Music te studeren. In werkelijkheid verwaarloosde hij zijn opleiding en ging hij onmiddellijk op zoek naar zijn helden, zoals Charlie Parker, Thelonious Monk en Coleman Hawkins.
Tegen 1949 had hij aan zijn 'proeftijd' als medespeler voldaan, zowel op het podium als op de plaat. Zijn eigen opnamecarrière begon op te bloeien.
In datzelfde jaar begon Davis samen te werken met Gil Evans. Deze samenwerking zou de volgende twintig jaar voor veel van zijn grote werken blijven bestaan. De platen die zij in de late jaren veertig maakten zouden de eerste tien jaar slechts beperkt gepubliceerd worden.
1.Heroïne
Via de jazzclubs van New York kwam Davis regelmatig in contact met zowel gebruikers als verkopers van illegale drugs. Tegen 1950 had hij, net als veel van zijn tijdgenoten, een serieuze heroïneverslaving opgelopen, mogelijk verergerd door de weinig enthousiaste ontvangst van zijn eerste persoonlijke opnames.
In het eerste deel van de jaren vijftig leek het talent dat Davis bezat verloren te gaan. Hij speelde veel sessies (gigs), maar deze waren ongeïnspireerd. Davis was zich hiervan bewust en in 1954 keerde hij terug naar East Saint Louis, waar hij met hulp van zijn vader probeerde af te kicken. Echter, die dacht onterecht dat het met zijn gebit had te maken. Davis sloot zich letterlijk van de maatschappij af tot hij vrij van zijn drugsverslaving zou zijn. Hoewel hij later beweerde dat hij sindsdien geen drugs meer had gebruikt, schijnt hij in werkelijkheid verslaafd te zijn gebleven.
2.Terug in New York: het Miles Davis Quintet
Als herboren keerde hij terug naar New York en richtte er de eerste grote versie van het Miles Davis Quintet op. In deze band speelden de jonge John Coltrane (oorspronkelijk tenor- en later sopraansaxofoon) en soms enkele andere bekende jazzartiesten zoals Sonny Rollins (tenorsax) en Charles Mingus (bas).
Muzikaal ging de groep door waar Davis in zijn sessies in de late jaren veertig was opgehouden. Ze vermeden de rythmische en harmonische complexiteit van de overheersende bebop en Davis kreeg
de ruimte om lange, legato en in wezen melodische lijnen te spelen, waarin hij de modale muziek kon leren doorgronden. Dit was namelijk al een levenslange obsessie voor hem.
Deze opnames, beginnend met Relaxin' with the Miles Davis Quintet, zouden samen met de 'Birth of the Cool'-opnames uit 1948 het geluid bepalen van de cool jazz, een van de dominante trends in de muziek voor het komende decennium en later.
1.Miles Ahead en Milestones
Terwijl de rest van het muziekestablishment nog steeds probeerde de vernieuwingen van Davis te accepteren, was hij zelf alweer verder. Herenigd met Gil Evans nam hij een serie albums van grote verscheidenheid en complexiteit op, waarin hij in vrijwel elke muzikale context zijn meesterschap over zijn instrument toonde.
Op het eerste album, Miles Ahead (1957), speelde hij met een traditionele jazzbigband. Deze bigband had een gedreven kopersectie die fraai was gearrangeerd door Gil Evans. Naast jazznummers (waaronder The Duke van Dave Brubeck) gingen de twee ook het gevecht aan met Les Filles de Cadix van Léo Delibes. Dit was de eerste keer dat Davis Europese klassieke muziek opnam.
Muzikaal gezien omvatte dit album zowel het verleden als de toekomst van de jazz. Miles Davis liet zien dat hij blues en bebop kon spelen (vakkundig door Coltrane begeleid), maar het centerpiece is het titelnummer, een compositie van Davis rond de Dorische en Aeolische modi met de vrije improvistionele modale stijl die Davis zich eigen zou maken.
Op zondag 30 oktober is er in Rupelmonde weerom een muziekgebeuren waaraan ik zal deelnemen; nl. het Muziektreffen. Het is een namiddag en avondvullend programma met optredens van fanfares, harmonieën en brass bands. Iedere deelnemende formatie zal +/- één uur spelen. Het zijn voornamelijk stukken uit hun eigen repertorium. Alles gaat van start om 15.00 in de Clara Hamendtzaal, Hellingstraat te 9150 Rupelmonde. Voor meer informatie mag je me steeds mailen stantonproductions@worldemail.com Gelieve in de onderwerpsregel even Muziektreffen te vermelden.
Wanneer mensen denken aan een harp denken ze meestal aan het grote instrument met de vele snaren of het harpje waarmee Engelen soms worden afgebeeld in de oude religieuze kunst. Maar naast deze bekende harpen heb je er ook eentje dat gemakkelijk in je zak past en zelfs geen snaren heeft. Het namelijk the Blues Harp. Een Blues Harp is eigenlijk niet meer of niet minder dan een mondharmonica die gestemd is in een bepaalde toonaard (in tegenstelling met de chromatische mondharmonicas). Deze Blues Harpen worden al jaren gebruikt in de traditionele bluesmuziek (Delta-Style) om bepaalde impulsen te geven maar zijn ook geschikt om schitterende solos op te geven. De goede Blues Harpenisten hoef je niet alleen in The States te zoeken. Ook in België vind je een aantal begenadigde spelers! Onder de grote Amerikaanse Blues Harp-spelers vind je onder andere Sonny Boy Williams.
Er bestaan vele soorten van Blues. De stijl en kenmerken zijn dikwijls geografisch bepaald. Om u een idee te geven van welke stijlen en stromingen er in bestaan ga ik hier regelmatig eens een stukje schrijven over een bepaalde soort van Blues. Vandaag begin ik met de Delta Blues.
De Delta Blues komen uit het diepe Zuiden van de Verenigde staten; meer bepaald uit de Mississippi Delta. Deze plaats wordt wel eens de Geboorteplaats van de Blues genoemd. In den beginne waren het voornamelijk de zwarte Afro-Amerikaanse slaven die op de plantages deze vorm van muziek beoefenden. Het was voornamelijk muziek die gedomineerd werd door begeleidingen op gitaar. Hoewel de muzikanten normaal gezien in een groep speelden werd op de eerste opnamen in de jaren 20 gebruik gemaakt van solo-artiesten die zichzelf begeleidden op gitaar (ook slide-gitaar). Ze zongen krachtig en passioneel en legden zo hun diepste zielenroerselen bloot. De teksten op zichzelf waren ook heel passioneel en kunnen in hun beste vorm beschouwd worden als sterke poëzie. De originele vorm van de Delta Blues blijft tot op heden bestaan en wordt voortgezet door nieuwe generaties van jonge muzikanten die in de oude traditie blijven spelen.
Big Joe Williams niet te verwarren met Big Joe Turner, die ik hier al eerder besprak!
Bluesgrootmeester Big Joe Williams werd geboren als Joe Lee Williams op vrijdag 16 oktober 1903 te Crawford, Mississippi. Big Joe Williams was waarschijnlijk een van de arrogantste en vechtlustigste mannen die op aarde heeft rondgelopen met een gitaar in de hand. Maar tegelijkertijd was hij ook een briljante bluesmuzikant: een begenadigde songschrijver, krachtige vocalist en ongelooflijk idiosyncratisch gitaarspeler. Ondanks zijn reputatie als vechtersbaas genoot hij een enorm respect van de andere muzikanten. Ze kozen er toch voor om soms niet met hem te spelen, want als je met hem speelde was dat volgens ZIJN regels. Volgens zijn protégé Davit Honeyboy Edwards was Williams in zijn vroege Delta-dagen een muzikant die zowat op alle mogelijke en onmogelijke plaatsen gespeeld heeft van Memphis over New Orleans tot Chicago. De platenmaatschappijen waarvoor hij gewerkt heeft zijn vele zoals Vocalion, Paramount, Bluebird, Prestige etc. Williams gebruikte zijn gitaar dikwijls als guitar-as-drums waarbij hij op de klankkast klopte, tegen de nek tikte, de snaren liet knallen en heel wat effecten toevoegde. Iedereen kent wel de gitaar als een instrument om melodieën mee te maken, maar in de Afrikaanse traditie bestond ook het feit van een snaarinstrument als percussie te gebruiken. Dit is iets wat Big Joe Williams wist en ook perfect beheerste.
Een term die je in de Blues-muziek soms hoort is Juke Joint. Zoals bijvoorbeeld in de zin See you at the Juke Joint, Baby. Een term die door en door Amerkaans is en wel goed in het gehoor ligt door de alliteratie. Maar wat is nu een Juke Joint??
Eerst en vooral wil ik hierbij zeggen dat het absoluut niets te maken heeft met drugs.
Een Juke Joint is eigenlijk een informele bijeenkomst van Bluesmuzikanten die een concert geven. Wegwijzers met daarop Juke Joint moet je niet zoeken in de Mississippi-Delta aangzezien het meestal gaat om onaangekondigde optredens. De term zelf zou zijn oorsprong hebben in de West-Afrikaanse talen waarin Juke ongeveer hetzelfde zou betekenen als Wicked (een goeie Nederlandse vertaling vond ik hier niet voor). Juke Joints zijn er voor bekend dat ze nogal rumoerig zijn. Op de meeste van die samenkomsten kan je drinken (véél drinken!), eten, dansen en soms zelfs gokken (ook al is dat meestal illigaal dan). Maar steevast word je ontvangen met Zuiderse gastvrijheid!
Prachtig optreden in café "Cotton Fields" (Antwerpen)
Gisteren was ik aanwezig in café Cotton Fields op de Antwerpse Groenplaats. Daar vond een prachtig Jazz-concert plaats. De artiesten waren niet van de minsten: - Little Eddy Murlot (Keyboard) - Jef Tommelijn (Tenorsax) - Jean ?? (gitaar) (zijn familienaam ontsnapt mij even) Toch mensen die al heel lang meedraaien in de Jazz en dus alle knepen van het vak kennen. De muziek die zij brachten was een soort Jazz dat voor iedereen toegankelijk was. Altijd gespeeld met een aanstekelijk optimisme. Het trio mengde zich regelmatig in het publiek zodat iedereen zich betrokken voelde bij het gebeuren. Je kon dadelijk zien dat de muzikanten perfect afgestemd waren op elkaar; dit komt natuurlijk omdat ze goeie muzikanten zijn die al lang met elkaar optrekken. Pianist Little Eddy is een opmerkelijk muzikant die in zijn muziek zeker niet Litlle is. Hij beheerst het keyboard perfect is niet vies van hier en daar een aantal effecten te gebruiken. Hij maakt ook gebruik van de ingebouwde drum-computer die in zijn keyboard aanwezig is, dit geeft zeker extra schwung aan de muziek. Jef Tommelijn is voor mij persoonlijk een van de beste tenorsaxen die ik ken (en ik ken er heel wat!). Hij speelt met het grootste gemak alle nummers en heeft ook veel contact met zijn publiek. De klanken die hij uit zijn sax haalt gaan van teder tot brutaal dus alles wat je nodig hebt in de Jazz. Ik heb hem gisteren nog gezegd: Zò moet een tenorsax klinken! Gitarist Jean is iemand die nog op de klassieke wijze speelt, zonder veel ornamenten en effecten. Dit maakt hem juist zo goed. Hij is zowel goed in het solo spelen en het begeleiden. Hij speelt gewoonlijk heel zacht maar indien nodig stelde hij het geluid wat bij zodat hij zich goed kon laten gelden in een aantal mooie solos. Het was een zeeer aangename namiddag en voor wie de namen van deze artiesten ergens leest zeker een aanrader om naar een optreden te gaan!!
Stan Getz werd geboren in Philadelphia in 1927. Zijn familie was van oorsprong Russisch. Als tiener kreeg hij een doorgedreven training in bigbands door ondermeer Benny Goodman, Stan Kenton en Woody Herman. Bij de laatst vernoemde werd Stan Getz een ster.
Gedurende de late jaren 50 ging het minder goed met Getz, hij had namelijk een drugprobleem. Rond die tijd heeft hij ook een tijd in Kopenhagen gewoond. Na zijn terugkeer en wanneer hij min of meer afgekickt was ging hij terug werken voor het platenlabel Verve. Hij ging dan ook toeren met de Norman Granz Jazz at the Philharmonic in de USA en Europa. Zijn wereldwijde bekendheid kwam er wanneer Getz begon met spelen van Braziliaanse en Latijnse ritmes. Deze werden bekend onder de naam Bossa Novas. Na zijn Latijnse periode ging Stan Getz zich meer toeleggen op meer uitdagende Jazz, bemerkenswaardig zijn hier zijn samenwerkingen met Bill Evans en Elvin Jones.
Gedurende 4 decennia was Stan Getz een van top tenor-saxofonisten. Hij werd al vroeg beïnvloed door Lester Young, maar hij groeide op zelf een invloed te zijn voor de volgende generaties van saxophonisten. Zijn onmiskenbare toon en zijn gepolijst spel leverden hem de bijnaam The Sound op. Getz was een uitstekend performer bij wie het nooit aan inspiratie ontbrak.
McKinley Morganfield, beter bekend als Muddy Waters werd geboren op 4 april 1915 en staat bekend als de vader van de Chicago Blues. De eerste opnames van Muddy gebeurden op een katoenplantage in het diepe Zuiden van de States in samenwerking met Alan Lomax. Wanneer hij verhuisde naar Chicago ruilde hij zijn vertouwde akoestische gitaar in voor een elektrisch exemplaar. In Chicago werd Muddy Waters enorm populair bij de zwarte bevolking en kreeg ook de kans om in grotere bars en clubs te spelen. In het begin was het gewoon Muddy met zijn gitaar die speelden, maar later bracht hij er nog een bas, een ritme-sectie en een mondharmonica bij. Dit werden de instrumenten bij uitstek voor de Chicago Blues. Met zijn diepe, rijke stem en zijn charismatische persoonlijkheid werd Muddy Waters al gauw een van de meest bekende mannen in de blueswereld van Chicago. Zelfs BB King zou Muddy later erkennen als de Boss Of Chicago. Gedurende zijn Tournees in Engeland tijden de zestiger jaren was het waarschijnlijk voor de eerste keer dat ze daar dit soort muziek in zon zwaar versterkte vorm hoorden. Hij moet daar blijkbaar een serieuze indruk nagelaten hebben want the Rolling Stones hebben zichzelf genoemd naar de hit van Muddy Waters Rollin Stone. Andere bekende nummers van Muddy zijn o.a. Hoochie Coochie Man, Ive got My Mojo Working en Long Distance Call. Muddy Waters stierf op 68-jarige leeftijd in Westmont, Illinois en is begraven op het Restvale Cemetary nabij Chicago.
Fats Domino werd geboren in 1928 in New Orleans. Als kind speelde hij al piano en zong hij. Eigenlijk was zijn moedertaal het Frans. Zijn eerste publieke optreden deed hij al op 10-jarige leeftijd. In de jaren 40 kwam hij in aanmerking met Dave Bartholomew, die later de schrijver zou worden van vele van Fats hits. In 1949 tekende Fats Domino een contract met Imperial Records en bij zijn eerste plaat vergewiste hij er zich van dat hij zeker het nummer Hey La Bas kon opnemen. La Bas was namelijk ook de naam van de Voodoo-god van het geluk. Het werd een plaat gewijd aan de muzikale historie van New Orleans. Fats Domino kwam in de Rock n Roll scène in 1959 met het lied Aint that a Shame, wat nadien gecoverd werd door de blanke artiest Pat Boone. De versie van Boone kwam op nummer één; maar die van Fats bleef steken op een bedroevende 10de plaats. In 1956 kwamen er 5 nummers van Fats in de Top 40 waaronder het overbekende Blueberry Hill. Dit nummer ging naar nummer twee in de hitparades, meteen ook de hoogste ranking die Fats ooit behaalde. Wel behaalde hij nog een resem top tien plaatsen in de late jaren 50 met onder andere Im Walking, Whole Lotta Lovin , Be my Guest . Fats Domino heeft een doorrookte stem waar je nog wat van het accent van New Orleans in kan horen; hij maakte muziek die aangenaam is om naar te luisteren. De stijl van Fats piano-spel wordt omschreven als Rolling Boogie Woogie, met vele triplets . Dit was de echte feestmuziek van die tijd. Er was altijd een stevige backbeat en hij deed alles gemakkelijk lijken, alhoewel het dat niet was. In 1960 had Fats zijn laatste top 10 hit met Walking to New Orleans. Hij nam ook nog oudere liedjes op van Hank Williams waaronder Jambalaya en een aantal standards zoals Red Sails in the Sunset; dit laatste nummer was ook zijn laatste top 40 hit. Fats was niet alleen een zanger/pianist, maar ook een acteur. Hij maakte zijn opwachting in onderandere Shake, Rattle and Roll en Jamboree. Hij heeft regelmatig in Las Vegas gepeeld en zelfs in de Royal Festival Hall in Londen (1980). Mr. Domino woont nog altijd in New Orleans met zijn vrouw Rosemary, met wie hij 8 kinderen heeft. Domino heeft veel onderscheidingen gekregen waaronder een Grammy Lifetime Achievement Award en Hall Of Fame-Awards. In 1986 kreeg Fats Domino zijn welverdiende plaats in de Rock and Roll Hall of Fame.
De Folio-Collectie: voor beginnende Jazz-liefhebber
Wat ik hier in de titel tussen aanhalingstekens schreef is geen officiële benaming van de CD collectie, maar heb ik er zelf gewoon bijgevoegd omdat de doorwinterde Jazz-liefhebber hier weinig nieuws op zal kunnen ontdekken.
Het gaat hier om een collectie van 10 CDs die aan een schappelijke prijs op de markt gebracht zijn door een aantal goedkopere platenzaken (ik denk aan Compact 500 e.d.). De CDs geven een overzicht van enkele groten der aarde als Count Basie, Stan Getz, Dizzy Gillespie, Thelonious Monk enz Het zijn eigenlijk alleen de traditionele nummers van die artiesten die zijn opgenomen in de collectie; dus Jazz-minnende mensen zullen die nummers waarschijnlijk al wel ergens op een LP of CD kunnen terugvinden. Maar voor iemand die nog weinig of geen Jazz in zijn platenkast heeft is dit WEL een goede collectie; je hebt dan ineens tien CDs van goede kwaliteit die de interesse kunnen wekken om zich te verdiepen in de wondere wereld van de Jazz.
Het nadeel van deze CD-bundel is dat er op sommige CDs maar weinig muziek staat. Ik denk hier bijvoorbeeld aan de CD van Monk waar maar 4 nummers op hernomen zijn. Dit is toch echt wel te weinig voor een artiest als Thelonious Monk. Maar dat zal waarschijnlijk zijn om de prijs te drukken.
Nog een nadeel aan deze CD Box is dat er geen boekjes bij zitten met enige uitleg over de artiesten of de muziek. Ik vind het toch altijd plezant om eens te kunnen lezen waar bepaalde nummers opgenomen zijn of wie de mensen zijn die meegewerkt hebben aan het nummer.
Kortom: Voor wie de Jazz wil leren kennen is deze CD-box best OK.
Big Joe Turner (°1911 - +1985) begon al met de blues in de dagen dat er in de blues-clubs nog geen microfoons voor handen waren. Hij heeft gedurende 7 decennia geleefd in het teken van de Blues. Zijn eerste beroep was eigenlijk barman, maar wanneer hij zich ertoe geroepen vond, zong hij luidkeels de Blues, samen met boogie pianist Pete Johnson. Zij twee speelden gedurende de jaren 30 en 40 steeds samen in een speciale blues-boogie stijl. Deze stijl werd gepresenteerd aan het grote publiek in de befaamde Carnegie Hall in New York City (1938). Dit concert bracht eigenlijk zo wat alle vormen van de toenmalige blues. Het optreden in Carnegie Hall kon zowat het Woodstock van de jaren 30 genoemd worden. Het was net dit concert dat de heropleving van de Boogie-Woogie in de late jaren dertig met zich meebracht. Big Joe was een inspiratie voor vele muzikanten; maar zijn inspiratie was Ethel Waters, waarvan hij zei dat Waters de enige blues artist is die hij bewonderde. Het moet opgemerkt worden dat Big Joe Turner voornamelijk een blues-zanger was waarbij zijn rock n roll en boogie nummers maar heel dunnetjes verspreid werden tussen de rasechte bluesnummers en ballads. Volgens mij is Big Joe Turner wel het meest bekend om zijn originele versie van Shake, Rattle and Roll uit 1954. Dit was een van de eerste rock n roll songs die furore maakte in de mainstream muziek van de Amerikaanse jaren 50. De beste opnames van Turner zijn gemaakt ongeveer midden de vijftiger jaren voor het platenlabel Atlantic Records. Deze platenmaatschappij stond in die tijd garant voor het beste van het beste wat de blues-muziek betrof. De vaste pianist van Big Joe, Pete Johnson (°1904 - +1967) werd een van de vaste waarden in de boogie woogie piano-stijl. Hij was eigenlijk begonnen als drummer in een bandje in Kansas City, maar hij verwisselde in 1926 de drum-stokken voor het clavier van de piano. Hij begon direct in clubs te spelen en om ook regelmatig platen op met Big Joe. Zijn signature plaat is dan ook Roll Em Pete.
Door het enorme succes van het voornoemde optreden in Carnegie Hall werden Pete Johnson en de andere pianist van die avond Albert Ammons de twee meest gevraagde pianospelers. Een tweetal weken na datum werd dan ook de plaat Roll Em Pete geboren. Die zelfde week nog namen Ammons en Johnson nog een paar nummers op voor het nieuwe merk Blue Note Records. Pete Johnson bleef jaren en jaren spelen met de groten van die tijd; heel dikwijls met Big Joe Turner dus (ook voor opnames) en ook met Ammons. Maar een beroerte half van de jaren 60 maakte het noodzakelijk dat Pete het wat rustiger aan ging doen. Big Joe Turner ging door met optreden en opnemen tot in 1983 met de opnames van een plaat voor Roomful Of Blues.
Iemand waar we de laatste tijd vrij weinig van horen is Roger Whitaker; toch is hij nog altijd zeer actief in de muziek-business.
De CD die ik hier ga bespreken is Greatest Hits.
Het is een Cd die al een paar jaar uit is, maar daarom zeker niet minderwaardig. De nummers die erop staan zijn moeilijk onder een noemer thuis te brengen, maar voor het grootste gedeelte zou ik de benaming Geïnspireerde Folk durven gebruiken. Het gaat hier om nummers als I dont Believe in If anymore, Steets of Londen, The Last Farewell Ook zijn er op de CD een aantal echte klassiekers opgenomen als Greensleeves, Durham Town, Scarborough Fair enz Ook de klassieker If I were a Rich Man uit Fiddler on the Roof is niet weggelaten. Whitaker doet hier trouwens voortreffelijk werk met dit nummer. Alle nummers zijn gezongen in een diepe bariton-achtige stem, maar Roger kan ook fluiten als de beste; dit bewijst hij in het nummer Indian Summer, een instrumentaal pareltje! Een van mijn persoonlijke favorieten is het nummer Why. Het is een soort protest-song over de hedendaagse (consumptie) maatschappij, dit gebracht op zeer poëtische wijze. De geluidskwaliteit is perfect op deze CD, gezien alle nummers opnieuw zijn opgenomen, speciaal voor deze CD. Je zit hier zeker niet met ge-re-masterde toestanden. Voor wie houdt van rustige muziek met een achterliggende betekenis en een vleugje nostalgie is deze CD zeker de moeite waard!
Druk op onderstaande knop om een berichtje achter te laten in mijn gastenboek
Over mijzelf
Ik ben Jürgen "Jay" De Cleen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Guitarking.
Ik ben een man en woon in pendel tussen Antwerpen en Rupelmonde (België) en mijn beroep is Muzikant en manager.
Ik ben geboren op 16/12/1978 en ben nu dus 45 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Muziek, filosofie, genieten van het leven.