Istanbul in de gietende regen

Vervolg Istanbul

Istanbul boottocht op de Bosporus en bezoek aan de grote Bazaar.

Na een redelijke nachtrust en redelijk ontbijt gaan we tickets kopen voor onze geplande vijf uur durende (althans volgens de verkoper) rondvaart op de Bosporus. De Bosporus vormt de grens tussen Europa en Azië. Om tien uur worden we als een kudde schapen naar een busje begeleid die ons naar de rondvaartboot brengt. We bevinden ons in een gezelschap dat uit diverse landen komt. Het is na elf uur dat de rondvaart eindelijk start, één uur van de rondvaart is dus al voorbij. We steken de Bosporus over en vertrekken langs de Aziatische kant. Verdomme, wat is het koud op die boort zeg. Er waait een snijdende wind over de Bosporus die dwars door je kleren gaat. Al redelijk snel ga ik benedendeks een plaatsje uit de wind zoeken. Het is hier veel draaglijker om te staan en uitstekend om ongestoord foto’s te nemen. Ik doe teken naar Armin om ook naar hier te komen. Juist een half uurtje later wordt het dringen om je plaats te behouden.

Na een uurtje keert de boot juist voor de laatste brug over de Bosporus om langs de Europese kant terug te varen. Als we terug bij ons vertrekpunt komen varen we nog een kwartietje verder voordat er aangemeerd wordt. Het is de bedoeling dat we van hier uit met een kabelbaan naar en uitkijkpunt gaan (kosten 3 Turkse Lira(1 euro) niet inbegrepen) We betalen aan de gids en gaan naar boven. We krijgen een half uur de tijd en moeten dan in groep terug naar beneden. Daar staat dan een bus klaar die ons terug brengt naar het vertrekpunt. Kees en Armin kennende trekken die zich natuurlijk geen kloten aan van dat half uur. Ze bekijken de bezienswaardigheden op het gemakje, Kees eet een lekkere krakeling en een soort plat gebakken deeg met geitenkaas. Na dit eetfestijn zakken we nog af voor een Turkse koffie en thee. Dit krijg je natuurlijk nooit gedaan op en half uur. Terug bij de kabellift aangekomen was er geen enkel schaap met een badge meer te bespeuren. We tonen onze badge aan de kabelliftman en denken dat we dan wel mee naar beneden kunnen gaan. Niet dus, de man trekt zich geen zak aan van onze badge en ons verhaal dat we hier met een groep zijn aangekomen en dat de kabelbaan al betaald is. Bekijk het maar denkt deze Turk, zonder een jeton te kopen komen jullie niet in de cabine om naar beneden te gaan. Drie Lira opgevist, jeton gekocht naar beneden gegaan waar de bus die ons terug moest brengen natuurlijk al lang was vertrokken.

Een taxichauffeur zit op klanten te wachten, dat komt dus goed uit. We hebben zelfs een kaartje bij met de naam en adres van het hotel dus dat mag geen probleem zijn. We geven het kaartje aan de chauffeur, hij zet zijn brilletje op, bestuurt het kaartje lans alle kanten en komt tot de conclusie dat hij niet weet waar we naar toe willen. Wablief, een taxichauffeur van over de zestig die waarschijnlijk al zijn hele leven met dat gele ding door Istanbul rijdt weet geen hotel te vinden dat midden in het oude stadscentrum ligt. Raar maar waar, we maken er geen woorden meer aan vuil en beginnen aan een lange, lange wandeling langs de Bosporus weliswaar in de zon. Na een uurtje wandelen een terrasje gepikt en onverwachts terecht gekomen op de grote Bazaar van Istanbul. Spijt hebben we allang niet meer over onze wandeling en we duiken in de Oostersfeer van de Bazaar ar we allerlei spulletjes kopen en afdingen als of we nooit iets anders hebben gedaan. Na dit bezoek vinden we redelijk snel ons hotel inmiddels is het over vijf uur. We besluiten om een paar uurtjes platte rust te nemen alvorens naar een Turkse barbier te gaan om ons haar te laten knippen en iets te zoeken om te eten. En zo is al weer een fijne dag verstreken met en boottocht van twee uur in plaats van vijf uur en een wandeling van tweeëneenhalf uur in plaats van tien minuten. Morgen het vervolg van ons verblijf in Istanbul.

Vervolg Istanbul

07/05/14 Naar Istanbul

Na een goede nachtrust en goed ontbijt starten we rond half negen de motors richting Istanbul. De lucht is helder en het beloofd een mooie dag te worden. Garmien loost ons goed de stad uit en na een half uurtje snelweg zoeken we de kleine wegen op. Op de prachtige binnenwegen (slecht wegdek) ruiken we, voelen we en ondergaan we Turkije. We rijden door dorpjes waar de tijd nog geen vat op heeft gehad. Alle hoofden draaien onze richting uit als we met de Tri’s de terrasjes passeren. Bij onze pauzes zijn we zelden alleen, direct staat er en groepje Turken rond de motors te draaien, zowel jong als oud is geïnteresseerd in de snelheid van de motors. We rijden door een mooi heuvelend landschap met veel landbouw. We passeren kudden schapen en koeien die begeleidt worden door schaapherders en koewachters. Groepen van tientallen ooievaars maken gebruik van de thermiek om al zwevend grote cirkels boven de velden te maken. Plotseling zien we na één van de vele bochten de Zee van Marmara. Na een lange afdaling komen we op en mooi plekje om wat foto’s van deze kust te nemen. We moeten nu nog 138 km langs deze zee rijden om op onze bestemming te komen.

Als we op 30 km van Istanbul zijn wordt het verkeer al chaotisch. We zitten op een baan met een stuk of vijf rijvakken en moeten hier al beginnen met het voor te sorteren om Istanbul binnen te rijden. Garmien wet het precies ook niet goed hoe dit allemaal moet gebeuren en geeft te laat en te onduidelijk aan welke rijbaan we moeten volgen. Als het te laat is krijg ik van Garmien in mijn helm te horen dat ik niet op de goede route zit. Er zit niets anders op dan de route te laten herberekenen. Dit tot een keer of drie. Als we langs het vliegveld van Istanbul rijden weet ik dat we het ergste achter de rug hebben, we kunnen van hier uit altijd op hetzelfde baanvak blijven rijden tot we het centrum van Istanbul bereiken. We stoppen naast het vliegveld en timen dat er elke 45 seconden en vliegtuig vertrekt. Op de landingsbaan daalt er bijna om de twee minuten een vliegtuig. De lucht stinkt hier naar de kerosine en het gebulder van de opstijgende vliegtuigen is indrukwekkend.

Tientallen mastodonten van schepen liggen voor de haven van Istanbul te wachten. Het verkeer is nog hectisch maar we kunnen goed volgen. Eenmaal in het centrum wordt het steeds moeilijker. Files in de nauwe fel stijgende en dalende straatje vergt al onze concentratie en het is dan ook best vermoeiend. Als we nog maar eens stilstaan is er weer volop aandacht voor onze motors en waar we vandaan komen. Duimen worden opgegeven, verwonderde blikken als we de vraag beamen of met de motor vanuit België naar hier zijn gekomen. Eerlijk gezegd streelt het onze ego wel een beetje. De eerste aanloop naar het hotel gaat volledig mis. Het straatje waar we in moeten is volledig afgesloten door een geparkeerd voertuig. De optie om zo maar te blijven staan is er niet. Ons ego kan dan wel gestreeld zijn, er is gen enkele Turk die achter twee motorrijders gaat staan wachten tot ze misschien eens ooit rechtsaf gaan. Het toertje van nog gen twee kilometer opnieuw aanvatten is de enige mogelijkheid. Niet echt plezant als je weet dat je daar ongeveer drie kwartier over doet. DE tweede keer lukt het wel, maar vlakbij het hotel geven ze een omleiding waarlangs we het hotel niet kunnen bereiken. Aangezien we dan maar een goede 200 meter van het hotel zijn negeer ik het verkeersbord dat zegt dat we niet rechtsaf mogen. Na een spuit gas slaan we rechts af de straat in. Enkele voetgangers doen teken dat we terug moeten maar ik trek het me niet aan. Nog honderd meter dan links af en we staan voor het hotel. Armin rijdt me stoïcijns achterna. We stappen af kijken elkaar eens aan en vinden dat we dit weer goed geregeld hebben. Om nu te zeggen dat we in een tik en een wip in het centrum waren is wat overdreven. Het was eerder een uur of twee zwoegen en zweten. Maar de douche was weer heerlijk en het eten verrassend, namelijk klaargemaakt met vuur en vlam. We zitten op wandelafstand van de voornaamste bezienswaardigheden van Istanbul zoals de overdekte bazaar, Hagia Sophia, Blauwe Moskee(zo genoemd naar de twintigduizend blauwe tegeltjes die verwerkt zijn in het interieur) Galata toren enz. Morgen staat er een boottocht op de Bosporus op het programma.

Istanbul

06/05/14 Naar Edirne in Turkije

Amai, beste vrienden wat een dag. Goed geslapen, matig ontbijt, geen regen amper slecht wegdek en een ideale temperatuur om met de motor te rijden. Wat wil een mens nog meer. Eindelijk kunnen we genieten van bij momenten prachtige uitzichten in Bulgarije. We zitten nog in de bergen en we komen voor de eerste keer deze reis boven 1.000 m. Als we bijna op de top van de berg zijn slaan we een zijweggetje in om een monument te gaan bezichtigen dat op de top van de berg staat. Na de nodige foto’s en een Bulgaars vlaggetje gekocht te hebben rijden we nog een uurtje door de bergachtige streek om dan langzaam af te dalen naar het laagland waar voornamelijk aan landbouw wordt gedaan. We snappen niet dat er grote stukken grond onbewerkt bij liggen. In elk dorpje staan er als stille getuigen bombastische beelden die aan het Sovjet tijdperk herinneren. Garmien vond het blijkbaar wat saai want ze stuurde wilde ons een brug oversturen die gesloten was voor alle verkeer.

Tamelijk onverwachts staan we aan de grens Bulgarije – Griekenland zonder problemen wordt de passage gedaan. Na een half uurtje Griekenland komt de grens van Turkije in zicht. Driehonderd meter voor de grens overgang passeren we enkele zwaarbewaakte soldaten, ook bij de grensovergang staat een gewapende soldaat. Er waren geen noemenswaardige problemen om de grensovergang te passeren we hebben er hoog uit een half uurtje gestaan. Het enige probleem was dat de Kees een sigaartje had opgestoken en dit is verboden aan de grensovergang. Weg sigaartje en probleem opgelost. Honderd meter na de passage van de grens zetten we ons aan de kant om de papieren en ons paspoort op te bergen. Een enthousiaste boer komt met zijn tufmachine langs en nodigt ons uit om een foto te nemen. Welkom in Turkije. Nog 10 km en een foutje van Kees om het hotel te bereiken zijn we aangekomen rond de klok van vijf. Prachtige kamers, een heerlijke douche en een aangename stadje. Eigenlijk hebben we spijt dat we morgen hier al moeten vertrekken. Na de douche een wandeling door de gezellige kleine straatje van de bazaar en onze eerste Turkse maaltijd genuttigd. Kees maakte de fout om een beet van een geroosterde rode peper te nemen die ze op tafel hadden gezet. Geen kou meer gehad deze avond. Als we terug naar het hotel wandelen stapt Kees bij Oscar binnen om zich met een vlijm scherp mes zich lekker te laten scheren.

Als alles goed gaat slapen we morgen in Istanbul. Een deel van de route gaat langs de kust van de Zee van Marmara.

05/05/14 NaarVeliko 

                                                                                                                                                                  Het is vandaag de eerste keer dat de Kees op al zijn reizen te laat is opgestaan. Natuurlijk kan ik uitleggen waarom. Nadat ik vannacht voor de tiende keer ben wakker geworden was het op mijn gsm half vijf, net iets te vroeg om op te staan moet ik met mijn slaperige kop gedacht hebben. Natuurlijk vergeten om mijn gsm aan de tijd van Bulgarije aan te passen het was dus wel degelijk half zes. Als ik de elfde keer wakker wordt is het half zeven op de gsm. Op mijn dooie gemak sta ik op en begin aan de nu al dagelijkse routine van het inpakken. Ik ben echter nog niet half weg met inpakken als Armin op mijn deur staat te kloppen, het is tijd voor het ontbijt. Hoe ontbijt, wat ontbijt ik heb nog meet als een half uur. Eindelijk had ik in de gaten dat ik een uur achter liep.

Na een heerlijk Bulgaars ontbijt, het avondeten gisteren was trouwens ook van degelijke kwaliteit gaan we de motors laden. Direct worden we geconfronteerd met de armoede hier. Een bedelaar is al vroeg op pad om zijn dagelijkse kost bijeen te scharrelen. We kunnen hem natuurlijk niet verstaan maar het internationale teken voor geld was hem niet onbekend. Jammer genoeg hebben we in het credit card tijdperk geen enkele Bulgaarse Lev in ons bezit. We kunnen hier letterlijk alles vlot betalen met Maestro. Aangezien we nog altijd met bar slecht weer zitten zie ik het ook niet zitten om nu mijn enige trui die ik bij heb weg te geven. Gelukkig bracht een goede ziel in de straat een oplossing door de bedelaar een jas te geven. Het is een schrijnend moment om even bij stil te staan en er ons van bewust te zijn in welke weelde we leven in België.

Zoals juist gezegd nog altijd bar slecht weer, geloof het of niet we hebben vandaag weer heel de dag in gietende regen gereden. Ik heb onderweg één ondermaatse foto getrokken om te laten zien wat voor zichten we hebben in de bergen waar we door rijden. Ik zal proberen uit te leggen in welke omstandigheden er foto’s getrokken moeten worden. Trek en paar waterdichte leren handschoen aan, zet de douchekop op massagestraal hou daar je handen en kwartiertje onder, dat is zeker niet te lang want wij rijden ongeveer een uur of zes door de gietende regen. Zet de waterstraal van de douche terug normaal, pak je reiskoffer waar een fototoestel in zit en ga daar mee onder de douche staan. Handschoenen uittrekken, fototoestel pakken, foto maken, fototoestel opbergen en met je natte handen handschoenen terug aantrekken. Ik kan jullie verzekeren dat je geen zin zult hebben om dat en keer of vijf te doen. Daarom beste vrienden worden er onderweg weinig foto’s getrokken. Toch twee foto’s van de A2 een zogezegde autosnelweg en één van de prachtige bergtoppen die in de wolken liggen.

Ere wie ere toekomt, Armin rijdt natuurlijk nu ook al drie dagen in dit barslechte weer. Ik heb hem bij het voorbereiden van deze reis een paar keer gewaarschuwd over de staat van de wegen hier. Maar het is toch wel even andere koek als je er met je splinternieuwe motor over moet. Toch is er nog geen klacht over zijn lippen gekomen, hij zegt me zelfs dat hij ondanks alles van elke meter die hij rijdt geniet. Dat is dan de tweede persoon die ik ken die uit het goede hout gesneden is om met mij mee te rijden op de af en toe toch wel speciale reizen. Ook den Theo die mij vergezelde naar het Midden-Oosten is zeker zo iemand.

Na de verkwikkende douche is het zowaar gestopt met regenen, we maken van deze korte regenpauze gebruik om wat foto’s te maken en een heerlijk pizza te gaan eten. OP verzoek ook een foto van een lachende Armin.

Overmorgen zitten we voor drie nachten in Istanbul. Ik heb dan eindelijk tijd om te reageren op de gewaarde reacties en mails die binnen komen. Het is nu onmogelijk om dit er nu nog bij te nemen door het barslechte weer rijden we twee tot drie uur langer over de ritten dan was voorzien.

Met de gedachte dat het nog nooit is blijven regenen en dat er na regen zonneschijn komt kruipen we met een nog altijd uitstekend moraal lekker onder ons zacht dekbed. Als alles goed gaat slapen we morgen in Edime een grensstadje in Turkije

04/05/14 Naar Belogradchik

De weersvoorspelling in Servië maakt blijkbaar geen fouten. Wakker geworden in ons fantastisch appartement door de regen die letterlijk tegen het raam kletst. Dat belooft weer voor vandaag. De bedoeling was om voor dat we zouden vertrekken een wandeling naar de Donau te doen en tijdens deze wandeling iets te zoeken om te ontbijten. We hadden echter geen van twee zin om te gaan wandelen in de gietende regen. Om mijn suiker op peil te houden en mijn pillen niet op een nuchtere maag moet nemen heb ik dan ook mijn noodrantsoen aangesproken dat ik voor dit soort akkefietjes bij heb. Armin heeft zijn avond wat gevuld om zijn aan flarden getrokken rits perfect te repareren. Kees heeft zich zoals gewoonlijk tot een uur of half twaalf met zijn blog bezig gehouden. We blijven nog wat triestig door het raam kijken maar dat wilde ook niet veel helpen om de regen te laten verminderen. De lucht zit pot dicht en het ziet er naar uit dat we het weer een kletsnatte rit gaat worden. Rond acht uur besluiten we dan toch maar om met de nodige tegenzin de regen te gaan trotseren. Armin vertrekt heel wijselijk ook met regenkleding aan. Garmien weet ons te vertellen dat er vandaag een rit van 312 km op ons staat te wachten. De laatste 100 km wordt in Bulgarije over binnenwegen gereden. Voorzichtig en heel geconcentreerd rijden we Belgrado uit maar Garmien wil niet meewerken en stuurt ons gewoonweg terug van waar we komen. We stoppen om te kijken wat er aan de hand is, ik had de verkeerde route ingebracht!! Ik zal het maar op de ouderdom steken dan hoef ik niet toe te geven dat het waarschijnlijk een gebrek aan slaap is geweest. We zijn blij dat we tamelijk snel op de autosnelweg rijden. De max. snelheid is hier 120 km per uur maar deze snelheid is onder deze belachelijke omstandigheden niet te halen zonder levensgevaarlijke toeren uit te halen. De snelweg is een lappendeken van spekgladde reparaties en in de sporen die door het vrachtverkeer gemaakt zijn blijft tamelijk veel water staan. Bij het passeren van de vrachtwagens moeten we werkelijk dor een muur van opspattend water rijden. Als of we nog geen miserie genoeg hebben steekt er een felle zijwaartse wind op. We hebben weinig klachten over onze motors maar het valt toch wel een beetje tegen dat ze tamelijk gevoelig zijn voor de wind. De temperatuur is ondertussen gezakt tot een schamele 10 graden. Handvatverwarming en de verwarming van mijn binnenvest staan op het maximum om het toch een beetje aangenaam te houden. Wat je ook al aangenaam kunt noemen.

Na een uurtje geven we er de brui, de kou begint toch wel door te dringen en we hebben nood aan een warm drankje. Aangezien ze in Servië geen Euro’s aannemen wissel ik terplaatse 10 Euro. Hou je vast, ik kreeg 1087,37 Dinar. We konden er drie koffies en twee ferme stukken pizza mee betalen na de fooi die we geven houden we nog 170 Dinar over om in het plakboek te plakken. We blijven redelijk lang zitten met de ijdele hoop dat de regen een beetje zou minderen, niet waar dus. Natte kleren terug aantrekken en rijen godverdomme het hotel wacht op ons. Toch nog even vermelden dat mijn nieuwe pak goed bestand is tegen deze weersomstandigheden. Na een paar onnozele Euro’s aan peage te hebben betaald staan we aan de grens tussen Servië en Bulgarije. De douane aan Servische kant was op een vriendelijke manier heel geïnteresseerd waar we naar toe gingen. Na het presenteren van een sigaartje (ja wel Theo ik heb er toch een paar gevonden)was het ijs helemaal gebroken. Een heel verhaal in hetzelfde brabbel Engels dat ik gebruik was het gevolg. Er stond ondertussen een personenwagen achter ons te wachten maar trok hij zich niets van aan. Handenschuddend verlaten we Servië. Aan het Bulgaarse grenskantoor moeten we voor de eerste keer deze reis onze papieren van de motor boven halen. Ook hier dezelfde interesse voor onze reis en ook hier geen enkel probleem om de grens te passeren. Ik heb het ooit al anders mee gemaakt.

Als we Bulgarije binnen rijden moeten we de klok een uur voor uit zetten, weer een uurtje slaap minder. Rond een uur of één is het gedaan met de autosnelweg. We komen op de beruchte Bulgaarse binnenwegen en zitten we ook in de bergen. Gelukkig is het droog maar boven de vijfhonderd meter is het mistig en hebben we nog 7 graden. Ik wist het en toch verraste het me weer, de wegen zijn werkelijk verschrikkelijk slecht. Gaten, uitgefreesde stukken die niet opgelapt zijn, half wilde loslopende honden, geiten, schapen , en beekjes die gewoonweg over de weg stromen. We hebben meer dan drie uur nodig gehad om 150 km te rijden en komen ongelooflijke armoede tegen. We stoppen in een stadje, direct staan er mensen om te vragen of we hulp nodig hebben, enthousiast worden er foto’s van de motors genomen. Ik moet en foto maken van een biker die naast de motor kom staan om zijn vest te laten zien.

Rond vijf uur zijn we in het zeer eenvoudig hotelletje. De douche die we nemen moet de kou en vermoeidheid maar wegspoelen. Vanuit onze kamer hebben we zicht op de beroemde rotsen van Belogradchik. Hier over is veel informatie te vinden op het internet. De motors staan aan een ketting onder het raam van de slaapkamer zodat we gerust aan de nachtrust kunnen beginnen.

03/05/14 Naar Belgrado

Ik moet het af gaan leren om op mijn oude dag (61) na meer dan zeshonderd kilometer met de motor te rijden om half twaalf naar bed te gaan en om half s ’morgens op mijn laptop de toer die we gaan rijden aan te passen. Toch fris opgestaan en na een heerlijk ontbijt even pauzeren op het terrasje van het hotel. Het mag gezegd worden, een uitstekend hotel. De jonge eigenaar, Mr Iva Kozelj heeft me gevraagd om de gegevens van het hotel op de blog te zetten. Hostel Sonce GSM +386 31 361 982 e-mail hostel.sonce@gmail.com            www.hostel-sonce.com.                                                                       Een echte aanrader voor weinig geld in een mooie streek.

Aangezien we in de buurt van Vukovar waren hebben we besloten om de rit van vandaag aan te passen om daar eens te gaan kijken. Verleden jaar ben ik er ook geweest tijden mijn reis langs de Donau en het is beslist de moeite. De beschrijving is te lezen op de blog onder Donau van bron tot monding. Door de aanpassing van de rit gaan we vandaag weer vlot over de 500 kilometer. Maar we hadden er zin in en het was goed weer dus rijden maar. Om half acht rijden we over een mooie brug die de Drava overspant Ptuj uit. Geen half uur later wordt de lucht pikzwart en het onvermijdelijke is weer daar een zondvloed krijgen we over ons heen. Dit is de tweede keer dat ik als een verzopen kat door Kroatië rij. Theo mijn reisgezel op de reis naar het Midden Oosten kan dit beamen. Armin die zijn koffers barstens vol met kleren heeft besluit als hij tot op zijn hemd nat is om toch maar zijn regenkledij aan te trekken. Een raar mannetje is die Armin wel. Ik kan jullie vertellen (uit ervaring) dat het niet simpel is om een regenbroek aan te trekken over kleren die werkelijk zeiknat zijn. Het is een getrek en gesleur om die rot broek over je moterbroek te krijgen. In een tik en een wip was de rits van zijn regenbroek finaal aan flarden. Een elastiek rond de broekspijp was de oplossing om de rits te vervangen. We hebben verdomme heel de verdere dag de enen na de andere zware bui over ons heen gekregen. Met momenten konden we amper zestig kilometer per uur rijden op de snelweg. We passeren de grens Kroatië- Servië onder begeleiding van zware donderslagen en hevige bliksemflitsen. Een mens zou er bang van worden. In Osijek, een tamelijk grote stad was het asfalt spekglad en was het een hels karwei om onze toch wel zware motors overeind te houden. Blij met alle elektronica die we aan boord hebben zoals ABS en een anti slipsysteem. Tot overmaat van ramp komen we op een wegomleiding waar geen touw aan vast te knopen is. Ook Garmien kon ons niet helpen die bleef maar mekkeren kere weer, daar heb je natuurlijk weinig aan in de gietende regen. De wegenkaart geraadpleegd, ook geen pretje als je daar mee in dit weer staat te klooien. Al bij al hebben we daar op zijn minst een uur mee verloren. Toch in Vukovar aangekomen en het was daar toch wel droog zeker. De kapotgeschoten huizen en watertoren gaan bekijken, contact opgenomen met booking.com om te zeggen dat we zeker niet voor 19 uur in op onze bestemming zouden zijn. Dit was geen probleem ze hebben doorgegeven dat we tussen 19 en 20 uur zouden aankomen. We zijn nog geen half uur uit Vukovar vertrokken of het is weer zo. Donder, bliksem en zware regen is weer onze metgezel. Het stopt niet tot we in Boekarest zijn. Gelukkig moeten we niet in het centrum van de stad en zijn we om 19 u 45 op onze bestemming. We hebben elk een prachtig appartement waar een heel leger in kan logeren. De kers op de taart is het hydro massage bad dat in de badkamer staat. Heeeeeeeeeeeeeeeerlijk van genoten. En nu is het weer 23 u 30.

Morgen vertrekken we om een uur of negen voor een ritje van 300 kilometer grotendeels binnendoor. Jammer genoeg geeft de weersvoorspelling ook voor morgen regen.

02/05/14

Piepklein kamertje , ongelooflijk slecht geslapen en dikke regendruppels tegen het raam. Hoera de Kees is weer weg. Toch nog een lichtpuntje, het late ontbijt was goed. De motors stonden onder een soort afdak weliswaar achter slot maar het was maar zo zo. Tot onze verbazing rekende de hotellier 5 euro per motor voor de stalling. Al bij al was het negen uur voordat we konden vertrekken onder een zwaar bewolkte hemel geen regen maar zeer fris. Garmien zag het ook niet zitten en liet me wat sukkelen om uit het stadje te geraken. Eenmaal op de goede weg reden we fluks aan de wettelijke snelheid van 130 km per uur nar Slovenie. Een tamelijke rit van 680 km. Af en toe vielen er nog wat druppels maar al bij al is het goed mee gevallen.

Aan de grens van Oostenrijk plakken we ons eerste wegenvignet op de ruit (4,90 euro). Als we Oostenrijk binnen rijden is het weer helemaal opgeklaard en rijden we met een aangename temperatuur van negentien graden over en perfect wegdek. De slechte nacht en de regen zijn we weeral vergeten . Bij één van onze rustpauzes klaagt Armin dat ik te snel wil vertrekken. Ik zeg hem dat ik niet snap dat zo’n snotneus die ouwe zak van een Kees niet kan volgen. Hij kon er mee lachen en we zijn dan toch maar vertrokken.

Bij de volgende stop gebeurd er iets raars. Ik ben al veel op reis geweest en heb toch al het één en ander gezien maar wat ik nu zag heb ik van mijn leven niet gezien. Ik ben een slokje aan het drinken en zie dat Armin zijn zakmes boven haalt. Nieuwsgierig bekijk ik van op een afstandje wat hij daar mee van plan is. Mijn ogen werden zo groot als theeschotels toen hij zijn onderste gebit uit zijn mond haalde en dit begon af te schrapen met zijn zakmes. Hele krullen schraapte hij van het gebit. Vol verbazing vraag ik waarom hij dat doet. Laat jullie fantasie werken en los deze vraag op. Ik zie met plezier de antwoorden tegemoet, komt er geen reactie op dan zal ik in de loop van volgende week het antwoordt geven. 

                                           
Ondanks dat we een wegenvignet hebben gekocht moeten we nog een paar keer peage betalen in Oostenrijk. Eigenlijk niet te verwonderen want ik denk dat we alles bij elkaar en kilometer of dertig door tunnels hebben gereden. In de langste tunnel liep de temperatuur op tot 27 graden.
Aan de grens met Slovenie wordt het tweede wegenvignet op de ruit geplakt (7,50 euro)Indien we dit in elk land dat we doorrijden moeten doen is de ruit van de Triumph te klein. Ondertussen is het al tamelijk laat geworden het is dan ook bijna half zeven als we in het hotel aankomen.

We zitten nu in Ptuj een mooi stadje dat aan de Drava ligt. Inschrijven en snel douchen. Als we alle twee in onze onderbroek staan komen we tot ontdekking dat er geen zeep en handdoeken in de badkamer aanwezig zijn. Terug aankleden en in mijn welgekende brabbel Engels het nodige gaan vragen. Na de verkwikkende douche wandelen we naar het stadje voor ons avondmaal en het half litertje bier. We eten op het terras en worden bediend door een vriendelijke ober. Ik ga nu niet elke dag een foto van wat we eten op de blog zetten maar dit wil ik laten zien zodat jullie weten wat je hier krijgt voor twintig euro. Terwijl we aan onze pint zitten te lurken komt er een meneer het terras op haalt een kabeltje en een gsm uit zijn zak steekt heel de boel in en stopcontact aan de muur , bestelt een koffie en is weg als zijn gsm is opgeladen. Mooi om te zien. Het is bij halftien als we terug op de kamer zijn, het verslag van gisteren op de blog zetten, het verslag van vandaag schrijven en gaan slapen. Zo is er weer een einde aan een tamelijk zware maar plezante dag gekomen.

01/05/14
Eindelijk, maanden naar uitgekeken en nu zijn we dan toch vertrokken. Mijn laatste reis was solo langs de Donau, heel plezant maar het mocht weer wel eens een reis met gezelschap worden. Armin rijdt deze keer mee. Ik ken hem al jaren , het is dan ook niet de eerste keer dat we samen op reis gaan. Op medisch gebied passen we goed bij elkaar. Armin moet zoveel pillen mee sleuren als ondergetekende en dit door een zwaar ongeval dat hij negen jaar geleden met de motor heeft gehad. Milt weggenomen en ribben onherstelbaar beschadigd. Het gevolg diverse medicatie en zware pijnstillers. De vaste lezers van de blog weten ondertussen wel hoe het met mijn gezondheid is dus dit hoofdstuk sluiten we af?
Na de groepsfoto vertrekken we stipt om acht uur in mist en met een temperatuur van een frisse 10 graden. Dit kan echter de pret niet drukken.. Aangezien we 650 km autostrade hebben gereden valt er over de rit niet veel te vertellen. Geen files geen regen en van af een uur of tien zonneschijn ideaal en een temperatuur die rond 18 graden schommelde. Ideaal motorweer. Met de regen hebben we wel wat geluk gehad, we hebben de buien niet ingehaald wel regelmatig over nat wegdek gereden.
Rond 17 uur zijn we in Rotenburgh ob der Tauber waar we onze eerste overnachting hebben geboekt. Over het hotelletje valt weinig te zeggen. Een piep klein kamertje met een douche meer is het niet. Geen tv, geen Wi-Fi, dus geen verslag en/of foto’s. Het ergste is dat we pas om acht uur kunnen ontbijten, dat is jammer want we hebben een rit van 680 km voor de boeg. Na een heerlijke douche zijn we het interessante stadje gaan verkennen en hebben we een fijn restaurant gevonden. De maaltijd was goed en de Duitse halve liters zijn nog altijd top. Als we terug naar het hotel wandelen, vragen we aan een Italiaanse madam die we tegen komen om een foto van ons te nemen. Blijkbaar vond ze de gebouwen mooier dan de mannekes die op de foto moesten.

Morgen rijden we door Oostenrijk naar Slovenië. We overnachten in het wijnstadje Ptuj. Na Slovenië gaan we door Kroatië, Servië en Bulgarije. Vervolgens Turkije(drie dagen Istanbul) daarna langs de Zwarte Zee kust van Bulgarije naar Roemenië. Via de Karpaten naar de Poesta in Hongarije dan Slovakije, Polen en Tsjechië waar we door de Bohemen rijden richting Duitsland. Er zal volgens mij nog heel wat te beleven zijn op deze reis, zeker de moeite om de blog te blijven volgen.
Morgen het verslag van uit Slovenië, we hebben daar en hotel met Wi-Fi. Reacties en voorstellen zijn natuurlijk altijd meer dan welkom. Voor ons is het zelfs heel plezant om s ’avonds de reacties te lezen. Dus laat jullie maar gaan, als er tijd genoeg is zal er zeker gereageerd worden op vragen en voorstellen die van jullie komen.
Voor de geïnteresseerden we rijden beiden met een Triumph Trophy SE (die van Armin is nog maar enkele weken oud)
( het verslag van 02/05/14 komt morgen op de blog wegens te laat aangekomen in het hotel)

Op 31/03/2014 beslist de Russische Federatie dat er een visum nodig is om door de Krim te reizen.

Via CIBT visas direct een aanvraag gedaan om dit visum aan te vragen. Het visumbureau heeft een dossier ingediend bij de Russische Federatie maar op 27/04/14 nog steeds geen antwoord gekregen. Aangezien we op 01/05/14 vertrekken wordt dit allemaal te laat.

De reis zal nu via Istanbul langs de kust van de Zwarte Zee naar Tulcea gaan.                                                                           

Tulcea ligt in Roemenie aan de grens met Oekraïne. We gaan door Roemenie via de Karpaten(bergketen) naar Hongarije. Daar nemen we een stukje Poesta om via Slowakije het Tatra gebergte van Polen in te rijden. In Tsjechië rijden we door de Bohemen Duitsland binnen en zo komt dan aan deze reis ook weer een einde.

Alle papieren kunnen volgens het visumbureau op een tiental dagen in orde zijn. Zodra de betaling is geregeld beginnen ze er aan. Aangezien dit een aanzienlijk bedrag is heb ik tot nu toe deze aanbetaling nog niet uitgevoerd, tenslotte duurt het nog achtenvijftig dagen eer de datum van het vertrek daar is. Maar nu is de situatie in Oekraine zo aan het veranderen dat de hele reis op losse schroeven komt te staan. Hier en daar wordt er in de media zelfs over oorlog gesproken. In bepaalde media schrikken ze er niet voor terug om het woord wereldoorlog drie in de mond te nemen.

Ik heb een mail gestuurd naar de hotels die gereserveerd zijn in Oekraine. Heb redelijk snel een antwoord gekregen. In Odessa dat ongeveer 400 km van de Krim ligt is het rustig het hotel heeft een normale bezetting van toeristen. De manager van het hotel geeft eerlijk toe dat hij geen oordeel kan geven over de situatie in de Krim omdat er in de  Oekrainse media ook veel leugens verschijnen.

De antwoorden die ik heb gekregen van de twee hotels in de Krim komen op hetzelfde neer. Op dit ogenblijk is het niet aan te raden om naar daar te komen. Situatie is redelijk gespannen, niet door de aanwezigheid van de Russische soldaten maar meer door de oneindigheid tussen de bewoners van de Krim. Ze verwachten wel dat dit tegen Mei is opgelost. Ze houden zich er aan om mij op de hoogte te blijven houden over de situatie terplaatse. Indien ik beslis om niet te komen storten ze onmiddelijk het voorschot terug dat ik heb betaald.

Voorlopig wacht ik dan ook om de aanbetaling aan het visumbureau uit te voeren. Ben voor alle zekerheid wel een alternatief voor de reis aan het uitwerken. Een rondreis door Marokko. (kan ook best gezellig zijn)

Nog 115 dagen en ik ben geen stap verder met mijn papierwinkel die we nodig hebben om door Rusland te reizen. Geen stap verder is eigenlijk niet waar. Ik heb van P&V verzekeringen de bevestiging dat er een uitbreiding van mijn groene kaart(verzekeringsbewijs voor de Triumph) voor Rusland mogelijk is. Dus een probleempje minder. Visum Turkije, paspoort en intenationaal rijbewijs zijn geregeld.

                                                                                                                                                                         Het is nu ook officieel, er kan van een reis door Abchazie naar Georgie geen sprake zijn. Georgie wenst geen reizigers te ontvangen die een bezoek hebben gebracht aan een seperatistische staat. De personen die het toch proberen riskeren zelfs gevangenisstraffen. Niet doen dus. Ik heb de route dan ook moeten aanpassen. We rijden van Sochi dwars door de bergen naar Armavir. Daar nemen we de M29 (Russische Highway)  Wegenwiki.nl beschrijft de weg alsvolgt; De M29 loopt vanaf Pavlovskaya door de eindeloze vlakke weilanden, en blijft voor de gehele route voornamelijk ten noorden en oosten van het Kaukasusgebergte. De weg bedient de meeste grote steden in de noordelijke Kaukasus en loopt door diverse autonome republieken. Reizen in dit gebied is vaak lastig, en voor buitenlanders vaak onmogelijk, met Alania, Ingushetia, Chechnya (Tsjetsjenië) en
Dagestan. De weg is goed uitgebouwd, bijna alle grotere plaatsen hebben een rondweg. In de Krais Krasnodar en Stavropol is de M29 over grotere afstand met 2x2 rijstroken uitgebouwd, en ook elders liggen 2x2 delen.
De grens met Azerbeidzjan is alleen geopend voor personen uit de voormalige Sovjetunie. (einde citaat)

De republieken die in deze beschrijving vermeld worden komen niet in aanmerking voor ons. We rijden door de republieken Adygeya, Stavropolskiy kray, Kabardino-Balkarskaya, Severnaya-Osetiye en Gruzija. In Vladikavkaz verlaten we de M 29 om via de A 301 naar Tbilis in Georgie te rijden. We hebben in totaal dan ongeveer 1.300 km op Russisch grondgebied gereden.

De hotels tot aan de Russische grens zijn gereserveerd. Het is nu wachten op een visum en een document waarin verklaaard wordt dat er bepaalde medicijnen mogen ingevoerd worden. Zodra dit is geregeld kan ik de reis verder organiseren. 

Het gaat niet snel maar stapje voor stapje gaan we door de papierwinkel. Mail gekregen van Booking.com dat ze niet voor de vouchers kunnen zorgen. Ze hebben wel een mail naar de twee hotels in Rusland gestuurd om het probleem nog eens uit te leggen. De mail is zelfs opgesteld in het Russisch. Volgens mij gaat er niets van komen en zal ik het met de reserveringen die ik heb moeten regelen met het visumbureau en 55 € per voucher betalen.

Dan het zogezegde probleemlandje Abachazie. Alle officiële reisadviezen voor dit landje zijn negatief zelfs zeer negatief. Moeilijk binnen te geraken, gesloten grenzen, banditisme enz. Toch maar wat informatie gaan zoeken op het internet. Ik kom een verhaal tegen van een koppel dat dit jaar met paard en kar op reis zijn gegaan onder andere naar Abchazie. Ze zijn blij dat ze de reisadviezen in de wind hebben geslagen. Mooi landje, vriendelijke mensen en geen enkel probleem aan de grens. Volgens het verslag kan het visum voor Abchazie via internet worden aangevraagd.

Op de site van Abchazie is er inderdaad een aanvraag formulier in te vullen. Op hoop van zegen mail ik het ingevulde document naar het vermelde e-mail adres. Ik krijg direct een automatisch antwoord dat mijn mail ontvangen is en dat ik binnen de vijf werkdagen het gevraagde document via mail zal ontvangen. Volgens mij is dit te mooi om waar te zijn. Inderdaad de volgende dag krijg ik een mail van Consular Service Abchazie met de volgende tekst; Good day, You send the application form very early. If you want to come to the May of 2014 You need to send the application from inthe middle of th Aprile.

 Oeps, ik schaam me bijna dood omdat ik zo vroeg om een visum aan het zeuren ben. Ik stuur een mail terug waarin ik ze bedank voor het snelle antwoord. Ik leg ook uit dat het hier ten strengste afgeraden wordt om Abchazie te bezoeken en dat dit de reden is waarom ik zo vroeg een aanvraag heb gedaan voor mijn visum. Ik stel hen ook de vraag of het mogelijk is de grens te passeren van Abchazie naar Georgië. Deze vraag stel ik omdat ik op steeds meer sites te weten kom dat het blijkbaar in Georgië strafbaar is om door een separatistisch gebied (Abchazie) te reizen.

Het reisadvies Georgië zegt letterlijk; De Georgische autoriteiten zullen overgaan tot strafrechtelijke vervolgingen, die tot strenge straffen kunnen leiden, tegen iedereen die zich naar separatistische gebieden begeeft zonder zich aan de wet te houden. De aanwezigheid in een paspoort van en toetredingsstempel afgegeven door de autoriteiten van Abchazie volstaat voor een gerechtelijke vervolging. Moet er nog zand zijn? Dit dus volgens het reisadvies, ben benieuwd naar de reactie van uit Abchazie.

Vandaag mail gestuurd naar Georgie met de vraag of het mogelijk is om de grensovergang Abchazie-Georgie te nemen. 

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Vandaag weer een prachtige mail gekregen van een hotel in Oekraine. Om de reservatie van de kamers te bevestigen vragen ze om 10 dollar te storten via Western Union.

10 dollar is ongeveer 7,56 € Western Union rekent 8,50 € overschrijvingskosten. Dus om 7,56 € te storten moet de Kees 16,06 € storten. In mijn beste Oekrains een mail gestuurd met de vraag of dit niet anders opgelost kan worden. Ben benieuwd naar het antwoord.

Het is weer al even geleden dat er nieuws is verschenen op de blog over de reis rond de Zwarte Zee. Er is echter niet stil gezeten, stapje voor stapje gaan we verder om de documentenwinkel in orde te krijgen.

De twee hotels in Rusland zijn gereserveerd. Ze kunnen mij echter geen voucher bezorgen, zonder voucher kan ik geen visum aanvragen.  Een voucher is een officiele confirmatie van het hotel dat geboekt is. Ze kunnen geen voucher geven maar ze eisen wel een voorschot om de reservering te bevestigen. Geantwoord dat ik pas een voorschot zal betalen indien ik in het bezit ben van een visum. Nog geen antwoord op gekregen. Bij Booking.com gaan ze bekijken of ze de vouchers langs diplomatieke kanalen kunnen regelen. Krijg ook mails van hotels die in Roemenie en Bulgarije geboekt zijn met dezelfde vraag om een voorschot te boeken om de reservatie te bevestigen. Nochtans staat op de bevestigingen van Booking.com waar ik de hotels heb gereserveerd dat er geen aanbetalingen dienen te gebeuren. Mail naar Booking.com met de vraag hoe we dat gaan oplossen.

Bevestiging van de mutualiteit dat deze tussenkomt in Rusland is binnen. Dit document heb ik nodig om visum aan te vragen. Verklaring van mijn behandelende specialist waarin het medicijnen gebruik verantwoord wordt is binnen. Handtekening moet gelegaliseerd worden door de dienst FOD Buitenlandse zaken. Evenzo met de officiele lijst van de medicijnen is binnen maar moet ook via Buitenlandse zaken gelegaliseerd worden. Visum voor Turkije is geregeld kan men via internet aanvragen en wordt per mail bezorgd is 180 dagen geldig. Internationaal rijbewijs en nieuw paspoort is in mijn bezit.  De hotels tot aan de Russische grens zijn gereserveerd. Moest ik onverhoopt toch niet aan een visum geraken dan kan ik toch een reisje tot aan de grens van Rusland gaan doen.

Vandaag bevestiging gekregen van mijn verzekeringsmaatschappij dat ze een uitbreiding van mijn groene kaart voor Rusland toestaan.

Hieronder een mail van een hotel in Bulgarije en een hotel in Oekraïne is best wel grappig om te ontleden.

за потвърждение на резервацията моля да преведене предплата сумата от 45 евро  до 31.11.2013 на доло посочената банкова сметка

 Дарина Петрова Тодорова

Good day,

You have booked two-rooms for 2 person in Hotel "Raduzhnaya" from May, 16th til May, 17th, 2014.

Thank you for your choice.

In order to confirm the reservation please send prepayment in amount of 10% (10 USD) through Western Union to Anna Zelenukh, Ukraine, Kiev and inform us with code and date of prepayment by e-mail.

Thank you one more time.

We are waiting for you in our hotel.