Archief

Een goede nachtrust, een goed ontbijt, zon en een harde voorband beter kan de dag niet beginnen.
B&B uitbater heeft een motorservices in de buurt gevonden. Volgens de site reparatie van alle merken specialisatie Harley.

Na het ontbijt ga ik dan op zoek naar een nieuwe voorband. De Harley specialist kan ik niet direct vinden maar ik kom wen bij een bandencentrale uit. Dat valt mee denk ik, en zwierig rij ik de Try de parking van de centrale op. Ik leg het probleem uit en krijg dan een ongelofelijke opmerking. We kunnen je wel helpen als je zelf gereedschap kunt geven. Hoezo gereedschap, jullie hebben wel banden maar geen gereedschap om en voorwiel te demonteren. Ik bedank ze hartelijk en ben weg hier.
Bij een garage zouden ze mij kunnen helpen maar ze moeten een band bestellen , die zouden ze misschien morgen kunnen hebben. Geen optie voor mij.

Uiteindelijk vind ik de Harley specialist met zijn prachtige website PTH motorservices. Een heel vriendelijke joviale uitbater die zelf ook motor rijdt. Maar banden, neen die heeft hij niet kan er wel één bestellen maar dat duurt wel een paar dagen.
Rond half elf ben ik terug bij de B&B met nog altijd een keiharde band. Inpakken en wegwezen en maar zien hoe het af zal lopen.
Na een uurtje rijden zitten we in de Burren en rijden door mooie beschermde landschappen. Honderden kilometers muurtjes zijn er hier te zien in de weilanden en langs de wegen. De soeppauze wordt een theepauze met gebak in een mooi aangeklede Thea-room.
Onder een strakke blauwe lucht rijden we verder door de Burren naar de Cliffs of Moher. Eindelijk eens nat van het zweten. Het is prachtig weer, de stranden en terrassen zijn bezet. Eindelijk een zomers gevoel.

Langs een zeer mooie kustweg rijden we naar de Cliffs. In 2002 ben ik hier geweest met Theo en André, wat is dat hier veranderd en commercieel geworden. Grote aangelegde parkeerpleinen, inkom betalen, diverse winkeltjes en een groot bezoekers centrum. Ook hier staat in een folder vermeld dat de Cliffs de meest bezochte bezienswaardigheid van Ierland is. Volgens mij zijn hier alle bezienswaardugheden de meest bezochte;

Na dit bezoek is het de hoogste tijd om naar de B&B te rijden. Toch kan ik, het niet laten om te stoppen bij een groepje muzikanten die op straat Ierse liedjes aan het spelen zijn. Een geweldige sfeer is het hier wel.
Tamelijk laat in de B&B aangekomen, deze ligt echt wel ver van alles afgelegen en is te bereiken langs een slecht stuk weg. Een restaurant is hier dan ook in geen velden of wegen te bekennen. Ook dit is vandaag geen probleem. De uitbaatster van de B&B speelt zonder probleem voor taxi. Na het eten een wandeling langs het haventje, telefoon naar de B&B voor de taxi en het is weeral bedtijd.

De voorband rijdt als nieuw en de weersvoorspellingen is voor morgen uitstekend.
Morgen rijden we door de streek van de Shanon naar Killorgin.

Het ziet er goed uit deze morgen als ik een foto neem van de B&B. Regenkleding blijft dan ook in de koffer. Bij de foto van de viser staat het logo van The Wild Atlantic Way die heel de route perfect aan geeft.

Na vijftig kilometer gaan we de ferry op die ons over de vier kilometer brede rivier Shannon (grootste rivier van Ierland) vaart. Als we aan de overkant aankomen begint de miserie. Regen, een gps die van geen kanten haar wek doet en nog wat mist er bovenop. Wat één van de mooiste ritten moest worden valt letterlijk en figuurlijk compleet in het water. Het duurt meer dan een uur dat ik eindelijk in de gaten krijg wat er aan de hand is met de gps.

Eenmaal als we op de goede weg zitten naar het schiereiland Dingle begint het weer steeds slechter te worden. Bij mijn motormaat Theo zal waarschijnlijk een lichtje gaan branden als het over Dingle gaat. In 2002 hebben we hier de Corner pass gereden in zeer dichte mist en eigenlijk geen bal gezien van het blijkbaar mooie schiereiland. Het is niet te geloven maar ik rij nu anno 2016 in precies dezelfde weersomstandigheden. Gietende regen en een dichte mist op de Connerpas.

Na de afdaling heb ik er mijn buik van vol en laat het laagste stuk van de rit op Dingle voor wat het is. Er is niets te zien van de vergezichten wegens de mist en de regen blijft gestaag vallen.
Bij het verlaten van het schiereiland komen we op de Ring of Kerry een populaire toeristische rondrit in Ierland. Ook hier is jammer genoeg ban de vergezichten weinig te zien wegens de laaghangende wolken.

Als we in het stadje Killorglin aankomen waar we overnachten is het je raad het nooit nog altijd aan het regenen. Wat een klote dag ,zelfs de ontvangst in de B&B trekt op geen botten. Koel en afstandelijk, op de kamer geen koffie of thee faciliteiten wat nochtans in Ierland redelijk normaal is.

Tussen twee buien door het stadje in voor een heerlijke maaltijd. Het is me niet gelukt om droog terug aan te komen laat staan om hier nog een wandeling te maken. Mijn voorband was nog het beste vandaag, die geeft geen krimp en plakt aan de baan ook met dit regenweer.

Morgen naar Adrigole, we rijden nog een stuk over de Ring of Kerry en een stuk over de Ring of Beara. Ook staat de Healy Pass op het programma. De weersvooruitzichten voor morgen zijn buien.

Gisterenavond is het dan toch nog redelijk weer geworden. Ik profiteer hiervan door een wandeling naar het stadje te doen. Onderweg kom ik er achter dat ik mijn sigaartjes vergeten ben. Aangezien ik geen zin heb om terug te gaan besluit ik om een pakje sigaretten te kopen. Amai mijn oor, viel dat even tegen, €10,90 voor een pakje met 20 sigaretten. Dus Armin, als je ooit naar Ierland zou gaan hang dan maar een aanhangwagen aan je motor anders gaat dat niet goed komen.

Vanmorgen het vertrek weer maar eens uitgesteld wegens gietende regen en harde wind. Rond half tien is het min of meer droog en de hoogste tijd om te vertrekken. We rijden direct over de ring van Kerry een bekende toeristische route in Ierland. Helaas is er door de mist die hier hangt niets te zien van de vergezichten die we regelmatig tegenkomen. Zolang we beneden blijven gaat het nog maar zodra we wat klimmen rijden we letterlijk de laaghangende bewolking in. Ik heb dan ook maar één foto van een vergezicht om te laten zoen in wat voor weer we hier rijden.

Rond de middag klaart het wat op, ondertussen rijden we op de ring van Beara en kan de lunch op een terras in het zonnetje genomen worden. Zelfs met een mooi uitzicht. Persoonlijk vind ik de ring van Beara een stuk mooier dan de ring van Kerry. De bussen met toeristen komen hier niet wegens te smalle wegen en het is er ook een stuk minder druk met de personenwagens. We rijden door prachtige dorpjes waar de huisjes netjes in diverse verschillende kleuren geschilderd zijn. Er hangt hier ook nog wel wat mist maar veel minder dicht dan op de ring van Kerry.

Na deze ring gaan we richting Dursey Island, een eiland dat men alleen kan bereiken door middel van een kabelbaantje. Volgens de reisgids de enige kabelbaan ter wereld die over de Atlantische Oceaan gaat. Om het kwartier vertrekt de gondel, een retourtje kost € 8. Zeker de moeite om dit te doen als je hier in de buurt bent. Op dit ogenblik wonen er nog zes personen permanent op het eiland. Je kan er een prachtige wandeling maken. Het kabelbaantje is open tot 19 uur.
Na het bezoek aan dit eiland is het nog een veertig tal mooie tot zeer mooie kilometers rijden naar Adrigole waar de overnachting voor vandaag is gereserveerd. Helaas heb ik hier geen foto’s van wegens problemen met het toestel.(deze problemen zijn ondertussen opgelost).

Morgen naar Waterford voor de laatste nacht in Ierland.

Mijn trouwe kameraad die nooit de moed opgeeft en in alle weersomstandigheden paraat is staat ook deze morgen enigszins triestig in de regen te wachten tot hij kan vertrekken. Inderdaad de regen komt weer met bakken naar beneden en er staat een felle wind met windstoten tot 70 km per uur. Dit is niet het weer om meer dan driehonderd km over smalle bochtige wegen te gaan rijden. Ik laat Garmien dan ook een andere route berekenen en sla het laatste stuk van The Wild Atlantic Way over. Eigenlijk is dat niet zo erg want dit stuk heb ik in 2002 met mijn Limburgse motormaat Theo al gereden.

Tegen de wind en regen inbeukend zijn we rond half drie in Waterford voor de laatste overnachting in Ierland.
Eindelijk nog eens een hotel, en dan nog met een mooi uitzicht op de rivier Suir.Na veertiern dagen B&B een veraseming. Ik weet dat er talrijke mensen zijn die graag overnachten in een B&B maar mijn ding is het toch niet. De volgende reis zal terug een hotel reis worden daar ben ik nu al zeker van. Als dat weer een reis zou worden met regen dan denk ik eraan om maar tuinier te worden in mijne hof, dan kom ik buiten wanneer ik wil maar zeker niet in de regen.
Bij gebrek aan foto’s en een verslag over deze rechtstreekse rit naar Waterford geef ik maar een beetje geschiedenis over deze stad.

De stad Waterford werd in 914 gesticht door de Vikingen en is hiermee de oudste stad van Ierland, nu wereldberoemd om zijn kristal. De County Waterford heeft echter veel meer te bieden dan alleen maar geslepen glas. Met zijn ideale mix van bergen, stranden en stads vertier (behalve op zondag) is deze een uniek stukje Ierland. Met zijn schitterende ligging aan de zonnige (ha ha ha) zuidoost kust zijn de stranden een van de aantrekkelijkste punten. Populaire bezienswaardigheden zijn: het Dungarvan Castle gebouwd in 1185 aan de rivier Colligan, De Waterford Crystal fabriek (ga ik morgen bezoeken) en het Waterford Treasures museum waar een uitgebreide collectie van zeldzame kunstvoorwerpen te bewonderen zijn.
Amai, nu ben ik echt wel de culturele toer opgegaan.

Morgen ten laatste om 14 uur in de haven van Rosslare inchecken voor de overtocht naar Cherbourg. Aankomst in Cherbourg dinsdagmorgen rond elf uur. Dan een ritje van 685 km en we zijn weer thuis.
Beste lezers, profiteer nog van het mooie weer in België want als de Kees terug in het land is zal de regen daar heel waarschijnlijk ook zijn.

Wakker geworden van het getuf van een bootje dat over de rivier vaart, zalig. Na een goed ontbijt is er nog tijd voor een wandeling door het stadje. Een bezoek aan een glasblazerij is mooi meegenomen. Ook het bezoek aan het Waterford Cristal museum is de moeite waard. De prijzen die bij de kunstwerken staan zijn niet direct voor mijn portemonnee maar het is wel mooi.(toch maar niets gekocht) De koets met de vier paarden is te koop voor € 40.000,00. Btw wel inbegrepen.

Na de wandeling is het tijd om te vertrekken we moeten ten laatste om 14 uur in de haven van Rosslare zijn voor de overtocht naar Cherbourg. De overtocht wordt verzorgd door de Irisch Ferries. We varen met de Oscar Wilde.
Motor ingeladen , starten en de zon verschijnt. De Ieren zullen blij zijn dat de Kees vertrokken is kunnen ze van het goede weer gaan genieten. Het Waterford Marina hotel is zeer aan te raden. Ruime kamer, goed restaurant en een zeer goed ontbijt. Goed gelegen bij het oude stadscentrum van Waterford.

Na een veertig tal kilometers brengt een veerboot ons over de mooie rivier Shannon. Naar het schijnt is deze rivier de grootste van Ierland. Rond 13u30 komen we in de haven aan, geen problemen bij de paspoortcontrole. en we voegen ons bij bonte verzameling van motorrijders die er al zijn. Allerlei nationaliteiten, Italianen, Duitsers, Fransen een Oostenrijker en één Belgische nummerplaat.(die van mij)

Om 14u15 kunnen we aan boord, het is prachtig weer en op dek acht is het genieten van de zon en het gadeslaan van het laden van de ferry. Rijen voertuigen worden deskundig in het vaartuig geloosd mooi om te zien. Stipt om 15u30 zijn we vertrokken voor een overtocht van een uurtje of twintig.

Toch maar pillen genomen, de Ierse zee is zeer woelig en de ferry rolt en stampt dat het een lust is. Na een goed avondmaal nog een uurtje naar een optreden gaan kijken en gaan slapen. Ik wil uitgerust zijn voor de rit van 685 km die morgen op het programma staat.

Ondanks de woelige zee heerlijk geslapen. De zee is een stuk kalmer geworden en het is prachtig weer. Na een goed ontbijt nog even het dek op voordat de motorkleren worden aangetrokken. Als Cherbourg in zicht komt is het tijd om in te pakken en de motorkleren aan te trekken. Nog een foto van de ferry die langzaam tegen de kade manoeuvreert en het cardek 4 gaan zoeken waar de Triumph de nacht heeft doorgebracht. Het ging allemaal wat moeilijk om van boord te geraken . Op dek acht wordt iedereen tegengehouden, enkel de passagiers die op cardek 3 moeten zijn mogen door. Het is een geroep en geschreeuw om het in goede banen te lijden. Ik heb toch al op redelijk wat ferry’s gezeten maar dit nog niet meegemaakt. Uiteindelijk mogen we naar dek vier, daar aangekomen is het al zweten geblazen met de motorkleren aan. Na een tiental minuten komt er beweging in de rijen auto’s die naast de motors staan. Het cardek staat barstens vol en het is bloedheet met een geweldige stank van de startende auto’s. Normaal wordt er tijdens het ontschepen eerst ruimte gemaakt voor de motors zodat die naar buiten kunnen. Deze keer beslist de pipo die het verkeer regelt om eerst al de voertuig te laten vertrekken en de motoren te laten wachten. Na twintig minuten wordt er hier en daar wat commentaar gegeven en stapt een Italiaan naar die pipo om die met allerlei gebaren wijs te maken dat dit zo niet kan. Uiteindelijk komt er een collega van die pipo zeggen dat hij eerst de motorrijders moet doorlaten. Na meer dan een uur kunnen we eindelijk om 11u45 van de ferry af.

De 685 km naar huis zijn voorspoedig verlopen, rond 19u30 staat mijn trouwe maat op stal met 4.029 km meer op de teller dan zestien dagen geleden. Eind van deze maand wordt hij drie jaar en er staan 72.629 km op de teller. Elke kilometer met plezier gereden en zonder één technisch probleem.

De volgende morgen word ik wakker met het bekende geluid van kletterende regen tegen het raam.

The Wild Atlantic Way is zeker de moeite om te rijden. De wegen zijn smal bochtig en de kwaliteit is matig tot slecht. Hier en daar wordt wel aan de wegen gewerkt. Er is een groot verschil van landschappen tussen het zuiden en het noorden. Het noorden is tamelijk ruig terwijl het in het zuiden allemaal wat lieflijker is. Maar, het is Ierland en dus regen. Toch zou ik deze route ooit nog eens willen rijden van het zuiden naar het noorden. Je rijdt dan altijd langs het water en hebt toch weer andere vergezichten.

Maar voorlopig heb ik het wel gezien in de noordelijke landen zoals Ierland,Schotland en Noorwegen. De volgende reis zou ik graag eens rijden met de zon als gezelschap. Waarschijnlijk gaat het Frankrijk worden met name de Loire afrijden van bron tot monding.