Archief

Vervolg Istanbul

09/05/14 Istanbul in de gietende regen.

Na een goede nachtrust staan we fris gekapt en geschoren om acht uur aan het ontbijt. De regen klettert letterlijk tegen de ramen. We besluiten dan ook om een paar uur terug te gaan naar de kamer. Maar jongens, een paar uur op een frisse hotelkamer zonder verwarming(die werkt maar een paar uur per dag) duurt echt wel lang. Om een uur of tien gaan we toch maar eens buiten kijken. We hebben nog geen vijf stappen gezet of we worden bestormd door paraplu verkopers. Drie euro voor een doorzichtige paraplu, we kopen er een natuurlijk goed wetende dat ze geen kloten waard zijn. Maar half Istanbul loopt met die brol rond en het is echt wel nodig met dit weer. Vijftig stappen verder steken we een straat over, er komt achter de hoek van achter de hoek wat wind gewaaid en de Kees zijn paraplu is per total. Vijftig stappen voor drie euro is eigenlijk wel genoeg betaald. Dan maar een zwarte paraplu gekocht ziet er iets steviger uit en wie weet kan ik hem heel de dag heel houden. Mijn nieuwe paraplu was bijna in stukken toen ik tien meter verder precies dezelfde zwarte paraplu kon kopen aan de helft van de prijs die ik had betaald. Volgens de receptie van het hotel moeten we de tramsporen volgen om bij de meeste bezienswaardigheden te komen. Oei, denk ik tramsporen volgen in miljoenen stad waar naar ik schat minstens 500 km tramsporen liggen in de gietende regen, er zijn volgens mij leukere dingen te doen dan dat. Als het mijn baas zou vragen ging ik op de loop en hij zou me nooit meer terug zien. Maar goed, min of meer opgewekt steek ik mijn zwarte paraplu omhoog en roep Fellow me my friends. In een tik en een wip liepen er een stel Japanners, Chinezen en nog allerlei andere nationaliteiten achter ons. Volgens mij hadden ze dezelfde instructies gekregen in de respectievelijke hotels dan wij. Als we bij het Topkapi-paleis komen zien we zo’n driehonderd paraplu’s staan allemaal met een mannetje of vrouwtje eronder. Er is maar eens even een wachttijd van anderhalf uur om er binnen te geraken. We kijken het even aan, de Kees steekt zijn paraplu de hoogte in, roept Fellow me my friends en zwemt naar de Blauwe Moskee met zijn zes slanke minaretten. Wat ik gisteren al gezegd had aan de receptie van het hotel maar daar werd tegengesproken was een feit. De Blauwe Moskee is enkel open voor prayers (mensen die komen bidden) Het is vandaag vrijdag dus gebedsdag. Geen bezichtiging van de 21.000 muurtegels uit Iznik op de muren van de galerijen. Gelukkig heb ik dit allemaal al gezien met prachtig weer bij een vorig bezoek aan Istanbul. Fellow me my friends, we peddelen naar de graftombe van een sultan wiens naam ik vergeten ben en trouwens ook niet kan schrijven. Nadat we dat hebben gezien begint den Armin al van dege natte voeten te krijgen, ik hoor aan het soppend geluid dat hij nog in mijn buurt loopt. Hoog tijd om een heerlijke gloeiende Turkse thee te drinken met overheerlijk gebak. Na de thee vluchten we de overdekte Grote Bazaar. Als het tijd is voor het gebed worden er diverse gangen versperd door biddende verkopers die hier voor even de toeristen vergeten. We hebben het gezien en gaan door de nog altijd gietende regen terug naar het hotel. Daar aangekomen zijn we allebei nat tot op ons hemd. Het is geen sinecure om tegen morgen onze schoenen en kleren droog te krijgen, alle middelen helpen tot zelfs het beetje warmte dat de koelkast van de mini bar afgeeft.

De weersvoorspellingen voor morgen zijn niet veel beter, de kans is groot dat ons een zware natte rit staat te wachten naar Bulgarije. We verblijven daar in Nesebar dat aan de Zwarte Zee ligt.

10/05/14 We zitten in Bulgarije.

Fantastische goede nacht gehad. Jammer genoeg is dit één van de weinige positieve dingen die we vandaag hebben mee gemaakt. Kwart voor zeven opgestaan, gordijnen open en het regent niet. Vol goede moed begin ik mijn bazaar in te pakken. Zodra ik beneden kom, geloof het of niet, begint het weer te regenen. Niets aan te doen, rap de binnen tassen in de koffers en het kettingslot er af halen. Nu beste vrienden als je met een motor onderweg bent moet rap uit den boze zijn. Rap en een motor is water en vuur. Dit was de Kees even vergeten, het gevolg is dat hij de sleutel van het kettingslot breekt. Geen probleem zullen er veel denken. Het gebroken stukje er uit halen en het slot openen met de reserve sleutel. Hier komen we aan les nr. twee. ALTIJD een reserve sleutel mee nemen, ook daar had de Kees even niet aan gedacht. Ondertussen sta ik al redelijk nat beteuterd naar de Tri te gapen. Les nummer drie heb ik gelukkig wel geleerd op mijn diverse reizen, met gapen wordt er niets opgelost. Kloten in de handen nemen en actie ondernemen. Ikke met mijn probleem naar de mijnheer aan de receptie, hij komt eens even naar het probleem kijken en heeft direct en oplossing. Schud een beetje met het kettingslot, stukje gebroken sleutel valt er uit, strooit met een brede glimlach nog wat zout in de wonde door te zeggen; walla opgelost je pakt je reservesleutel en rijden maar. Rood tot achter mijn oren vertel ik hem dat deze optie niet van toepassing is. De ketting van gehard staal (volgens de beschrijving) moet doorgezaagd worden. Na en meelijwekkende glimlach gaat hij terug naar zijn receptie en belt een vriend om te vragen of die met en slijpschijf kan langskomen. Ik zie het al gebeuren. Duizenden vonken die mijn koetswerk van mijn geliefde Tri gaan beschadigen maar helaas zie ik ook geen andere oplossing. Ondertussen, al redelijk nat gaan we toch maar ontbijten, het ontbijt is goed en wel binnen en daar staat een dikke vriendelijke Turk met een piepklein slijpschijfje. Zonder woorden pakt hij een stuk karton, zet dit tussen het koetswerk en de ketting, zwiert zijn slijpschijfje in gang en slijpt de ketting door. Gehard staal? Mijn oor, het schijfje vliegt er door of het was een stuk boter. De ketting lag in twee voordat ik nog maar de kans had om een foto te maken. Hij wilde geen geld, heb hem toch 70 Lira gegeven voor de moeite. Het waren trouwens mijn laatste Turkse centen. Al bij al zijn we dan toch met weinig oponthoud kunnen vertrekken in de gietende regen.

Na een paar kleine navigatie foutjes zijn we drie kwartier later uit de onnoemelijk grote stad Istanbul geraakt. We rijden door mooie Turkse landschappen waar we helaas af en toe maar iets van te zien krijgen wegens regen en mist. Het wegdek dat we voor onze wielen krijgen is van alle soorten, van zeer slecht tot zeer goed. We rijden op een mooie nieuwe baan in aanbouw en moeten er af voor een stukje omleiding. Een verschrikkelijk slecht stuk van amper 5OO meter maar redelijk bergop. Het laatste stukje, voordat we terug op de rijbaan komen is zelfs steil. Niet simpel, om zo op de rijbaan te komen want we hebben natuurlijk geen voorrang. En hier gebeurt het. Armin zit en versnelling te laag en zijn motor blokkeert als hij de rijbaan op wilt rijden. Het is onmogelijk om een afgeladen motor die over zijn kantelpunt komt recht te houden. Je kunt er alleen maar voor zorgen dat je niet onder je motor terecht komt. In mijn spiegel zie ik dat Armin gevallen is, zet mijn motor aan de kant en we krijgen met twee de motor niet zonder moeite terug recht. Een vriendelijk Turk die passeerde vroeg of we hulp nodig hadden maar al bij al viel het nog al mee. Armin mankeert niets en de schade aan de Tri beperkt zich tot wat krassen op de zijkoffer. Elk foutje dat je hier op dit soort wegen maakt wordt onmiddellijk afgestraft. Daarom ook dat het zo vermoeiend is om in dit soort landen met de motor te rijden. Na even te bekomen van de schrik moeten we verder, het is nog een twintigtal kilometers voordat we aan de grensovergang Turkije-Bulgarije zijn. Zonder noemenswaardige gebeurtenissen bereiken we nog altijd in de gietende regen de grens. Eerst buiten aan een kotje paspoort controle. Dan honderd meter rijden, motor achter laten en een redelijk groot gebouw binnenstappen voor de andere controles. Mijn ervaring aan de grenzen die ik heb opgedaan met mijn reis naar het Midden-Oosten komt nu goed van pas. Twee stempels en een half uurtje later moet er nog één loket gepasseerd worde. Daar moeten we een formulier invullen met een stuk of twintig vragen zoals: hoeveel overnachtingen in Turkije, wat hebben de overnachtingen gekost, waar geslapen, hoeveel geld aan eten, benzine, cadeaus besteedt. Enz, enz. Ook deze hindernis kan ons niet tegenhouden. De motor op voor een laatste controle van de bagage. We komen bij de controle aan zeggen dat we uit Belgica komen en mogen doorrijden zonder een koffer te moeten openen. We hebben meer geluk dan een gast die zijn camionet volledig moest leeg laden. Maar ook in Bulgarije gietende regen en spekgladde wegen. We worden moe, nog 115 km. Als we aan de Zwarte zee komen stopt het eindelijk met regenen we vinden de temperatuur van 17 graden zelfs aangenaam nadat we een poos op zeshonderdvijftig meter gereden hebben met 9 graden. Na een derde stop rijden we het mooie schiereilandje op waar Nessebar ligt. We worden verwelkomd door de Duitstalige eigenaar van het Guest-house. Hij laat ons de werkelijk prachtige kamers zien en zegt waar we de motors kunnen parkeren. Van op het terras van de kamer kan ik een meeuw zien zitten broeden.

Na de douche beging ik aan het verslag van vandaag. Om 19 u klop ik bij Armin aan, hij heeft een kamer boven de mijne. Het blijft verdacht stil en na nog enkele keren te kloppen besluit ik om hem te laten slapen. Hij is dan ook werkelijk steendood aangekomen. Waarschijnlijk recupereer ik vrij snel, ik zit nog redelijk fris en ga op pad om een restaurantje te zoeken. Ook moet ik nog iets zien te vinden waar we kunnen ontbijten. De temperatuur is aangenaam aan het worden en ik geniet met volle teugen van het vergezicht over de Zwarte Zee. Een restaurantje gevonden waar ik goed heb gegeten, een goede koers krijg voor mijn Euro’s en waar we morgen kunnen ontbijten. Terwijl een waterachtig zonnetje onder aan het gaan is wandel ik terug naar mijn kamer. De foto’s en het verslag op de blog zetten en gaan slapen.

Nessebar vervolg foto's

11/05/14 Nessebar. Het bovenste stadsgedeelte.

Heerlijk geslapen, gewekt door het gekrijs van een paar meeuwen, meer moet dat niet zijn voor onze Kees. Terrasdeur opgegooid en jawel, het is prachtig weer. Rond negen uur is Armin ook bovenwater en gaan we samen ontbijten. We hebben hier een kamer gehuurd bij particulieren en er is geen eten voorzien. Na een paar overheerlijke pannenkoeken op een terras met zicht op de Zwarte Zee genuttigd te hebben gaan we terug naar onze fantastische kamer. Armin heeft besloten om vandaag op zijn kamer te blijven hij is te vermoeid neemt vandaag een rustdag. Kees gaat alleen op pad. Ik besluit om vandaag in het oud stadsgedeelte te blijven. Bij een kopje thee op één van de vele terrassen krijg ik van de uitbater een stukje geschiedenis over Nessebar. Volgens hem zijn de meeste van de geplaveide straatjes nog de originele van uit de Romeinse tijd. De vele houten huizen die hier nog staan zijn minsten 250 jaar oud. Voor de geïnteresseerden in de geschiedenis van Nessebar raad ik het internet aan waar veel interessante informatie over dit stadje te vinden is. Het is prachtig weer en een genot om door de kleine smalle straatjes te wandelen. Ik kan hierboven dan ook gemakkelijk mijn dag vullen Het oud stadsgedeelte ligt boven op een heuvel en geeft je mooie vergezichten op de Zwarte Zee. Op een pleintje wordt er in een soort ruïne een concert gegeven door twee zangkoren. Rond een uur of vier ben ik moe en eindelijk bezweet terug op mijn kamer. Vandaag een mooie plek ontdekt waarlangs ik naar beneden kan gaan om morgen het onderste stadgedeelte te verkennen. Het zijn verschillende trappen die via terrasjes naar beneden gaan. Morgen dus de foto’s van Nessebar aan de zee.

Vervolg 2 laatste dag in Nessebar

Vervolg 1 foto's laatste dag in Nessebar

12/05/14 Laatste dag in Nessebar.
Gisterenavond tot mijn spijt in een ander restaurantje gaan eten, belachelijk duur en een matige kwaliteit van eten. Stom want ik had eigenlijk een goed restaurantje gevonden de avond hiervoor. We gaan samen ontbijten in het restaurant waar we ook vanavond gaan eten. De prijzen zijn er goed en eten is er goed te doen. Na het ontbijt een wandelingetje, Armin gaat terug naar zijn kamer terwijl ik nog een terrasje doe. Heb tijdens de wandeling eindelijk uitstekende sigaren gevonden en geniet met volle teugen van het weer, het uitzicht, een thee met honing en mijn fantastische sigaar. Na het terrasje ga ik naar de kamer om de traditionele postkaart te schrijven voor het diabetescentrum. Mails nagekeken en na een uurtje heb ik het hier weer wel gezien. Ik ga een postkantoor zoeken om de briefkaar te posten. Kom weer in enkele straatjes waar ik nog niet geweest ben en neem nog wat foto’s. Ik verlaat het bovenste deel van Nessebar en ga naar het water.
Beneden aan het water is er een grote bedrijvigheid op de bootjes die met de toeristen rondvaarten doen. Er wordt gelast, geschilderd en gepoetst zodat alles op punt staat om de horde toeristen die hier komen op te vangen. Aan de waterkant zet ik mijn fototoestel op een steen met de zelfontspanner aan om een soort selfie te maken. Redelijk gelukt hoewel de horizon niet helemaal horizontaal is. Op een pier zie ik diverse vissen juist onder de waterspiegel zich tegoed doen aan één van de talloze dode sardien die hier in het water liggen. Hier en daar kruipt er een krab tussen de stenen. Een paar zwanen profiteren van het goede weer om hun veren te poetsen.
Ik kom een mooie koperen maquette van Nessebar tegen terwijl ik over de dam wandel die Nessebar met het vaste land verbindt. Er vaart een vissersboot binnen die zijn lading komt lossen Hij heeft een dertigtal bakken en een tiental zakken barsten vol met een soort wulken gevangen. Ik vraag en krijg toestemming om wat foto’s te nemen. Geen vijf minuten na het afmeren van de vissersboot rijdt er een camionette op de kade. Er wordt en weegschaal weggezet en het lossen kan beginnen. Jammer genoeg hadden ze niet graag dat ik hier foto’s van nam. Onderweg naar boven kom ik voorbij een cremerie en de verleiding is te groot om er zomaar voorbij te lopen. Er liggen diverse soorten heerlijk schepijs, even maar niet aan de suiker denken. Ik bestel drie bollen(gemengd chocolade en vanille) in een grote wafel. Die mens pakt een schep waarvan ik dacht dat hij er een takel voor nodig had om het uit het ijs te krijgen. Na twee scheppen was de wafel boordevol en roep ik dat het wel voldoende is. Tot mijn verbazing wordt hier het ijs niet per bol verkocht maar per honderd gram. Nu begon ik die reuze schep te begrijpen. Het kwam er op neer dat ik met een wafel stond waarin 247 gram ijs zat. Ik kan jullie verzekeren dat dit een massa ijs is. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat het de eerste keer van mijn leven is dat ik een paar bolletjes schepijs niet op krijg. Na een half uurtje neem ik nog een lekker koel glas bier op een terras met zicht op de zee. Terwijl ik daar zit zie ik dat er een weersverandering op komst is. Het is hier nog windstil en warm maar de zee wordt zeer woelig. Dat is geen goed teken. Na het pintje is het de hoogste tijd om de kamer op te gaan zoeken. Het is bij vier uur als ik op de kamer arriveer. Suiker gemeten en insuline gespoten mijn waarde stond op 345 dit is natuurlijk veel te hoog. Ik ga mijn boeltje bij elkaar zoeken en inpakken. Vanavond op tijd naar bed om morgen fris te kunnen vertrekken. We rijden naar Neptun voor een overnachting nog steeds in Bulgarije en aan de Zwarte Zee.
Nog even een woordje van dank aan de talrijke blogvolgers. In de categorie reizen van Seniorennet staat de blog op de vijfde plaats in de top twintig van de meest gelezen blogs. De blog staat vermeld onder de naam Guzzi.

13/05/15 Onverwachts zitten we in Roemenië.

Geen avond eten gisteren, de suikerspiegel stond nog te hoog van het ijsje. Vroeg gaan slapen want het is morgen rijden. Goed geslapen, maar als ik terug in de reismodus zit gaat de innerlijke wekker om een uur of zes s ’morgens rinkelen. Benieuwd naar het weer gooi ik de terrasdeur open. Ongelooflijk, drie dagen prachtig weer en als we moeten vertrekken staat het toch wel te regenen zeker. Niets aan te doen, inpakken, betalen en weg wezen. Om half acht staan we klaar om te vertrekken(bij jullie is het dan half zeven) Er moet nog betaald worden en ondanks dat ik een paar had gebeld liet niemand zich zien. We starten de motors en zetten ze al in de goede richting van het vertrek. Dit heeft geholpen om iemand wakker te krijgen. Het oude moedertje dat ook de kamers op ruimt komt slaperig en in een soort pyjama kijken wat er aan de hand is. Nadat ik haar duidelijk had gemaakt dat we willen vertrekken was ze direct klaarwakker, binnen een paar seconden stond ze er met een kladbriefje waarop het bedrag vermeld stond. Geen sprake van om met een creditcard te betalen. We vertrekken dus nog mar eens in de regen. De eerste 150 km gaan door de bergen van Bulgarije we rijden door mooie landschappen. Bergen is misschien wat veel gezegd want we komen niet boven de 650 meter. Maar aangezien de wegen hier weer bar slecht zijn lijken het wel beklimmingen tot 200 meter. Inde bergen wonen hier en daar groepjes Roma’s in een soort zelfgemaakte tenten van doeken en plastic. Hier en daar een paard aan een touw en een oude auto bij de tenten. Het is ongelooflijk dat er nog dergelijke toestanden zijn in Europa in het jaar 2014. Het valt op dat de armoede groter wordt naargelang we verder van de kust rijden. In verschillende dorpen zijn er schooltjes die gelukkig goed bezet zijn, jammer dat de Roma kinderen niet van het onderwijs kunnen/mogen genieten. Onverwachts staan we voor een overweg waarvan de twee slagbomen(houten palen) dicht zijn. Het ziet er verlaten uit en even denk ik dat het buiten gebruik is. Maar Garmien stuurt ons die weg in dus wachten we toch maar even af. Er komt een voertuig aan gereden dat ook stopt voor de slagbomen, en jawel in de verte horen we een trein aankomen. Na en uurtje rijden komt de zon erdoor en is er geen sprake meer van regen. Voorzichtig worden de regenkleren uit gedaan maar nog niet te ver weggestoken. Het is nog maar een schamele 12 graden. Nog een uurtje verder is het echter strakke blauwe lucht en krijgen we een aangename temperatuur schommelend tussen 18 en 20 graden. Tijdens de koffiestop worden de regenkleren dan ook vervangen door onze zomerse uitrusting. Als we de bergen uit zijn komen we op perfect wegdek en rijden we langs een grote inham van de Zwarte Zee de mooi havenstad Varna door. Zonder problemen rijden we door deze stad om dan gedurende een dertigtal kilometer over een prachtige weg langs de Zwarte Zee te rijden. Regelmatig krijgen we mooie vergezichten voor onze wielen geschoven. Het is vandaag heerlijk genieten op de Tri’s. Onverwachts staan we dan aan de grensovergang Bulgarije-Roemenië. Foutje van de Kees want die dacht vandaag nog in Bulgarije te slapen. Zonder problemen nemen we de grensovergang en wisselen we onze Bulgaarse centen voor Roemeense. (1 euro is 4,40 RON) Juist over de grens komen we door het stadje Mangalia waarop een reusachtige scheepswerf een tankschip in aanbouw ligt. De laatste 20 kilometer rijden we door afwisselend landbouw gebied tot we terug naar de kust draaien. We rijden de kustdorpjes Jupiter, Venus om in Neptun te stoppen voor onze overnachting. We slapen in het mooi hotel Decebal. Aangezien de dorpjes bijna alleen uit hotels bestaan en we nog vroeg in het seizoen zitten is het moeilijk om een restaurantje te vinden dat open is. Er is veel gesloten en het lijkt allemaal wat uitgestorven in afwachting van de meute toeristen die vast en zeker in de zomer zullen zijn. Niets houd ons dus tegen om ook vanavond op tijd onder de wol te kruipen om morgen hopelijk wakker te worden door de zonnestralen die in onze kamers schijnen.

Morgen overnachten we in Tulcea gelegen aan de monding van de Donau in Roemenië.

Vervolg foto's Tulcea