Archief

Vervolg foto's Vama 1

Vervolg foto's Vama

20/05/14 Naar Vama.

Gisterenavond en goede maaltijd in het restaurant van het hotel, een goede nachtrust en vroeg op. Om zeven uur zitten we aan het ontbijt en staan de Trophy’s startensklaar. Het weer valt tegen 7 graden en dikke mist. Jammer want vandaag zitten we heel de dag midden in de Karpaten. Om acht uur vertrekken we in de mist. De zon doet zijn best om de mist verdrijven maar is voorlopig nog niet krachtig genoeg. Het gevecht tussen zon en mist is mooi om te zien vanaf de motor. Er zijn momenten van mistflarden waar het een schimmenspel is van lichtstralen om daarna de zon weer zien te verdwijnen. Na een uurtje heeft de zon de strijd gewonnen en krijgen we een mooie blauwe hemel met slagroomachtige wolkjes. Juist op tijd want beginnen aan een beklimming van een col die ons op 1.300 m hoogte brengt.

Fantastische vergezichten krijgen we voorgeschoteld. Helaas weinig parkeermogelijkheden om een foto te kunnen nemen. Het is te gevaarlijk om de motor aan de kant van de bochtige weg te zetten, ook hier wordt er niet nauw omgesprongen met de verkeersreglementen. Ik zou zeggen, wie het wil zien stap op je motor of neem de auto en rij naar e Karpaten. Het is eens iets anders dan de Ardèche en zeker niet minder van natuurpracht en uitzichten. Na de beklimming rijden we Lacu Rosu (Rode Meer) Dit is en natuurlijk stuwmeer. 150 jaar geleden kwam een ijzerhoudende bergtop naar beneden, blokkeerde de beek en gaf het water een roestachtige kleur. Boven het water steken hal versteende boomtoppen. Na 18 km komen we bij de Bizackloof, één van de grote natuurwonderen van het land. De hoog oprijzende rotsen zijn soms wel 300 meter hoog, de weg is smal en wordt slecht onderhouden. Na de werkelijk schitterende kloof komen we via een makkelijke weg bij het cementstadje Bicaz. Geen foto’s van de kloof weinig parkeergelegenheid en mijn toestel is te klein om 300 meter hoge rotsen te fotograferen. Na de kloof blijven we door schitterende landschappen rijden. Het is prachtig weer 23 graden en we rijden werkelijk door een filmdecor. De rit van vandaag is 283 km lang het zijn 283 kilometers die meter voor meter prachtig zijn. Jammer dat er van de 283 km die we rijden 200 km van de wegen bar maar dan ook echt barslecht bijliggen. We kunnen amper een gemiddelde snelheid van 55 km per uur aanhouden. We hebben medelijden met onze Trophy’s die onnoemelijk veel putten, builen en ribbels moeten verwerken. Ook voor de rug en ribben van de motorrijders is het verre van aangenaam. Het weer en het decor maken echter veel goed. Vergeten zijn de regendagen, kou en miserie. We hebben vandaag een topdag, echt en dag die een dergelijk reis als de deze de moeite waard maakt. Op een mooie bank drinken we koffie.

Nadat we een fantastisch groot stuwmeer gepasseerd zijn begint onze lieve heer met zijn airco te spelen. De temperatuur zakt van 22 graden naar 17 graden. Hij strooit ook nog een paar honderd regendruppels over ons hoofd en laat wat donkere wolken over de bergtoppen komen. Met een paar ferme vloeken kunnen we het onheil vermijden en krijgen we de zon terug.

Na en mooie afdaling komen we aan de oevers van een brede rivier. We stoppen op een parking waar en loopbrug over de rivier is gemaakt om wat foto’s te nemen. Als ik van de brug kom na de verplichte foto op deze plaats doe ik teken naar een oudere Roemeen die hier met zijn fiets en paardenspan staat dat je door het gewiebel van de brug makkelijk zat kunt worden. Hij begrijpt het direct, in een mum van tijd ben ik in een Roemeens gesprek verwikkeld. Het gesprek resulteert in een fotosessie. Trots poseert deze lieve vriendelijke man bij zijn fiets en paard. Hij vindt het prachtig wanneer hij de foto direct kan bekijken en nodigt ons uit op zijn paardenspan om nog meer foto’s te nemen. Dit zijn de echte mooie momenten van dit soort reizen. We nemen afscheid van onze vriend en rijden de laatste 60 km over een fantastisch wegdek naar het pension in Vama waar we vandaag overnachten. Na wat gezoek zijn we rond vier uur aan het prachtige huis van het gezin waar we overnachten in en sobere maar mooie kamer met een geweldig terras in de zon waar het heerlijk zitten is met een temperatuur rond de 25 graden. Voor mij was het tot nu toe de mooiste dag van deze reis. Morgen nog heel de dag in de bergen. Een rit van 285 km brengt ons naar Viseu de Sus. Het is morgen de laatste dag in Roemenië. Een prachtig land met ongelooflijke tegenstellingen en lieve vriendelijke mensen.

Ik vind de bank zo mooi dat de foto twee keer op de blog staat. Het kan ook aan de snaps liggen die we hier bij het eten gepresenteerd kregen.

Vervolg foto's Viseu de Sus

21/05/14 Naar Viseu de Sus

Na een goede nachtrust en geheel nuchter kondigt de dag zich mooi aan met een heldere hemel. Om kwart voor zeven zitten we aan het sobere ontbijt. De bagage zit dan al in de motors. Om halfacht nemen we afscheid van ons vriendelijk gastgezin. Een gastgezin dat naar Roemeense normen 10 € per nacht te veel vraagt voor een kamer. Het avondeten was eerlijk gezegd ook sober voor de prijs die we er voor betaald hebben. De eigenaar kent zeer goed de prijzen in België, hij heeft er vier jaar gewerkt. 10 euro is voor een buitenlander niets zal hij denken en hij verhuurt dan ook zijn kamers voor 26 € per nacht via Booking.com. De gemiddelde kamerprijs van de hotels/pensions op het platteland is 18 € per nacht. Maar eerlijk is eerlijk hij is de slimste.

De eerste zestig kilometer moeten we over een drukke verbindingsweg. En of we dat geweten hebben. Diverse wegpiraten halen in op de meest gevaarlijke plaatsen. Met piepende banden snijden  ze de weg af om op het laatste moment in te voegen. Armin krijgt de schrik van zijn leven als ik voor een dergelijke gek vol in de remmen moet, hij zou er mijn voorwiel uitgereden hebben. Ik besluit dan ook om iets agressiever te gaan rijden en me aan de snelheden van het verkeer aan te passen. We hebben tot nu toe heel de reis braaf de opgelegde snelheden gereden en hebben tot nu toe weinig problemen ondervonden. Maar als je dat op deze weg doet wordt je vierkant in de kant gereden. We rijden maar op twee wielen maar hebben power overhoop.

Als we eindelijk verlost zijn van deze weg komen we op mijn geliefde binnenwegen. We rijden door stadjes en dorpjes in het graafschap Covasna, het valt op dat er in deze streek veel minder armoede zichtbaar is. Mooie nette afgewerkte huizen. In plaats van mistroostige grijze blokken flatgebouwen van de voorbije dagen zien we hier appartementen in frisse kleuren het doet allemaal wat opgewekter aan. De paardenspannen zijn ook uit het straatbeeld verdwenen en het is buitengewoon aangenaam rijden hier zeker met een temperatuur van 24 graden.

We rijden door mooi heuvelend landschap tot we aan de eerste beklimming van de dag beginnen. Goed asfalt weinig verkeer en vloeiende bochten. We komen op 1.260 m hoogte en hebben een mooi uitzicht over de Karpaten. De heldere hemel maakt dat we prachtige foto’s kunnen maken. Proficiat voor de planner van de ritten ze vallen reuze mee. Laat ik dat toch zelf gedaan hebben zeker. . De rest van de dag rijden we eigenlijk over het dak van de Karpaten. Prachtige vergezichten en schitterende wegen. De hoogte waarop we rijden varieert tussen zeshonderd meter en twaalfhonderd meter. De weiden waar grazende kudden schapen op lopen moeten zeker niet onder doen voor de Alpenweiden ook niet wat begroeiing betreft. De temperatuur varieert samen met de hoogteverschillen tussen 19 en 24 graden. Het is ook deze dag genieten met de grote G.

De laatste 90 km is echter de hel. Een erbarmelijk slecht wegdek. Putten van twintig cm diep is absoluut geen zeldzaamheid, de Trophy’s krijgen het verschrikkelijk te verduren. Tot overmaat van ramp moeten we nog over een col van 1.415 m. Bloed zweet en tranen kost het om in de haarspeldbochten de putten, gaten, steenslag en zand te vermijden. Na deze helse 90 km komen we bij een benzinestation met een koffie een beetje terug op adel. Nog 15 km en we zijn in Viseu de Sus waar een prachtige kamer op ons wacht. We zitten nog altijd op een hoogte van 500 m.

Morgen rijden we langs de grens van Oekraïne om in Hongarije te overnachten. We hebben niets meer gehoord of gelezen over de toestand in Oekraïne en  zijn dan ook benieuwd of er iets van spanningen te merken is in het grensgebied.

22/05/14 Naar Tokaj in Hongarije

We moeten tot onze spijt na een geweldig avondmaal een goede nachtrust en een zeer goed ontbijt dit Pension verlaten. Het is op deze reis het beste onderkomen dat we al gehad hebben. We verlaten het dorpje en rijden door een mooi dal richting Hongarije.
Er is veel houtsnijwerk in deze streek en mooi afgewerkte houten huizen. Ook verschillende kerken zijn helemaal in hout opgetrokken. De dennenbomen en sparren hebben plaatgemaakt voor loofbomen. We rijden door prachtige bossen waarbij ik me goed kan voorstellen dat daar ergens beren in rond sjokken. Goed asfalt, we laten de Trophy’s eens lekker snorren tijden de beklimmingen en afdalingen. Op een bepaald moment rijden we zo dicht langs de grens van Oekraïne dat onze gsm op een Oekraïense provider staat. Het is prachtig weer, heldere hemel en al snel 20 graden.
Op de velden wordt er door hele families met man en macht gewerkt. Hele velden aardbeien moeten geplukt worden, aardappels moeten aangeaard worden en hier en daar trekt een paard moeizaam een ploeg. Het valt op dat er veel vrouwen aan het werken zijn op de velden. Alles gebeurt hier nog met handkracht. Met grote schoffels wordt er gewied. In de bergen zien we weer mensen in onmogelijke hutjes wonen echt absurde situaties. Voordat we de bergen uit zijn worden er nog wat actie foto’s gemaakt.
Bij een benzinestation wordt er water ingeslagen, het is nu rond de middag en de temperatuur is opgelopen tot 30 graden. Eindelijk nat van het zweet in plaats van doornat van de regen. Buiten mag er gerookt worden op een terrasje bij een goede cappuccino. De pompbediende kijkt bijna het sigaartje dat ik heb opgestoken uit mijn mond. Ik presenteer er één die in dank wordt aangenomen. De sigaar wordt langs alle kanten besnuffeld en betast voordat hij hem aan steekt. Als hij de sigaar heeft aangestoken komt er een klant aangereden, snel roept hij zijn college en vraagt hem even te vervangen nu hij aan het roken. Trots steekt hij de sigaar omhoog en roept I’m Mister President. Lachend poseert hij voor de foto. Na en flinke handdruk zijn we weg. We rijden over mooie binnenwegen(af en toe tamelijk slecht wegdek) door het hevelend landschap.

Langzaam maar zeker verlaten we de bergen over mooie binnenwegen(bij de Kees zijn binnenwegen echte binnenwegen) en komen we in de laagvlakte aan. Nog 40 km en we zijn aan de grens van Hongarije. Met de boordpapieren van de motor naar een loketje om het wegenvignet in orde te maken. We krijgen een kwitantie als bewijs van betaling. Voor elke motor 7,5 €. Van het loket rijden we naar de paspoortcontrole, er deden zich geen problemen voor. Er heerste wel een bepaalde zenuwachtigheid want de eerste minister van Roemenië was op komst voor een bezoek aan Hongarije. Nog één loket te gaan. Ik stop 50 cm voor de witte lijn en werd er direct op gewezen door een zich belangrijk voelende klakmans dat ik tot tegen de witte lijn moet rijden. Eenmaal dat ik op mijn plaats sta gebeurd er iets wat ik nog aan al mijn talrijke grensovergangen heb mee gemaakt. Ik had het niet durven schrijven indien ik alleen was geweest zo ongeloofwaardig is het. Maar Armin kan getuigen dat elk woord waar is. Ik sta dus tegen die lijn en een andere klakmans komt naar me toe en zegt. DOE EENS VROEM. Ik kijk hem aan met de ogen van een koei die naar een paal staat te kijken en hakkel, wablief mijnheer. Hij weer, DOE EENS VROEM en doet teken met zijn hand dat ik aan het gas moet draaien. Nadat ik dat begrepen heb geef ik klakmans een prachtige VROEM. Hij vindt het precies leuk want hij geeft nog een teken dat ik er een draai aan moet geven. Ik schakel naar eerste versnelling en geef een flinke vroem zodat ik als een speer weg rij, denkend bij mezelf bekijk het maar. Armin moet het maar oplossen als er nog gevroemd moet worden en inderdaad Armin moest ook vroemen maar zijn motor viel stil. Terug gestart en toch ook maar doorgereden.

Nog 108 saaie kilometers over een rechte baan, het uur terug gezet zodat we weer gelijk staan met jullie en ons aanpassen nu we terug in het warme sociale Europa zijn. Tractors in plaats van paarden, jongeren op bromfietsen en verkeer dat wat minder chaotisch is. Om half vier zijn we in Tokaj en is het nog altijd 30 graden. Tokaj is een stadje bekend om zijn wijnen en waar twee rivieren in elkaar komen.

Morgen een zware rit naar Polen.

Vervolg foto's naar Polen

23/05/14 Naar Zab in Polen

De bagage zit al vroeg opgeborgen. Stipt om zeven uur zitten we aan het ontbijt. Over het hotel is weinig te zeggen, hier kom ik niet meer.

We vertrekken langs de Tigra en mooie rivier die door Tokaj stroomt. Al snel rijden we langs de druivenvelden waarvan de bekende wijn uit Tokaj wordt geperst. Het landschap is mooi en afwisselend. Om acht uur hebben we al 20 graden. Ons doel is het dorpje Zab in Polen. De naam van het hotel is Jastrzebiec.
Onze eerste koffie drinken we op een terrasje in Lilafured. Een bergbeklimmer is daar aan het oefenen tegen een rotswand. Het is hier een bekend plaatsje voor mij, ben er in het verleden tien dagen op verlof geweest.

We rijden dwars door het Bukki Nemzeti Park en hebben beklimmingen tot 1.100 m met talrijke bochten over en goed wegdek. In het dal hebben we 28 graden, boven de 1.000 m 20 graden. Als we het stadje Eger gepasseerd zijn rijden we richting Slovakije. Nabij Ozd nemen we ongemerkt de grensovergang naar Slovakije. (niet te verwarren met Slovenië) De grenskantoren zijn gesloten, er is geen kat te zien bij de grensovergang. We zijn echt terug in het warme Europa.

We laten de hoofdwegen voor wat ze zijn en rijden door de nationale parken Narodny Park Slovensky Kras, Narodny Park Slovensky Raj en het Tatrzanki Park Naradowy Om vervolgens het machtige Tatra gebergte in te rijden. We rijden dus bijna de hele dag van het ene park in het andere. Goed tot zeer goed wegdek, weinig verkeer en veel zon meer kan een mens op een motor niet wensen.

Bij een stop aan een leuk riviertje en in de buurt van een IJs grot die te bezoeken is komt er een Duits echtpaar naar de auto om te vertrekken. De achterklep gaat open, ik kijk naar Armin en zeg; we gaan op reis en nemen mee? Twaalf koffers. Er gaan nog wat grapjes heen en weer tot we niet meer kunnen van de slappe lach.

Na driehonderd km komen we in het zicht van de besneeuwde toppen van het machtige Tatra gebergte. Bij een foto stop laat ik mijn rechtse op maat gemaakte oorstopje vallen. Ongelooflijk, maar we vinden het niet terug. 150 € naar de File Stijnen. We blijven nu op een hoogte rijden tussen 800 en 900 meter. Een paar kilometer voordat we in het hotel aankomen doe ik teken naar Armin. Hij komt naast me rijden en ik vraag hem de naam van het hotel.  Ik val bijna van mijn Trophy van het lachen als ik zijn gezicht zie ls ik de naam vraag. Die Gaffel weet het toch niet zeker.

In een prachtig decor met besneeuwde bergtoppen zijn we rond vier uur in hotel Jastrzebiec. Een echte meevaller. Prachtige kamers en vanop het balkon hebben we zicht op de besneeuwde toppen van het gebergte. Jammer dat we morgen weeral moeten vertrekken.
Morgen een korte rit naar Auschwitz waar we twee dagen blijven. Natuurlijk staat er een bezoek op het programma aan het beruchte concentratiekamp.

Vervolg foto's Oswiecim