Archief

24/05/14 Oswiecim

Aangezien er vandaag een ritje van 150 km op het programma staat nemen we alle tijd om tot de laatste seconde te genieten van dit hotel. Vroeg wakker na een goede nachtrust, om zes uur schijnt de zon al volop en ik begin dan ook aan een ferme wandeling. Het is mooi in de bergen zo vroeg, geen lawaai van auto’s en de opkomende zon verandert voortdurend de kleuren in het landschap. Na een goed ontbijt vertrekken we min of meer tegen onze zin. Het is hier echt de moeite om terug te komen.

Volgens mij rijden we hier door welstellend deel van Polen. Mooie huizen, een goed wegdek en weinig zichtbare armoede. Ook het landschap blijft bekoren. We rijden door een Nationaal park met talrijke grote meren.

Rond twaalf uur arriveren we in Oswiecim, we hebben hier een kamer voor twee nachten geboekt zodat we tijd genoeg hebben om Auschwitz te bezoeken dat drie kilometer hier vandaan ligt. Deze middag een bezoek aan het concentratie kamp brengen zit er niet in wegens onweersbuien met regen. Morgen hebben we ook niet veel tijd omdat we onze plannen drastisch hebben verandert.

Als we op de kamer komen valt die zo ongelooflijk tegen dat ik hier absoluut geen twee nachten wil blijven. De dunnen matras zit vol met spiralen die er bijna door de matras komen. Als ik hier twee nachten op moet slapen ben ik gebroken. De ontvangst was ook verre van aangenaam. Als er binnen de vijf minuten drie keer gevraagd wordt om af te rekenen is dat niet direct aangenaam. Met een credit card betalen was niet mogelijk, en de gastheer bleef maar aandringen dat we geld uit de muur kunnen halen. We gaan het stadje in op zoek naar Poolse Zloty’s (100 PZ is 25 €) wat geen probleem is want op bijna elke hoek van de straat staat een bank. Drinken ingeslagen, een heerlijke koffie gedronken op het plein voor het gemeentehuis waar een betoging passeert met op kop natuurlijk de harmonie. Het is een hele stoet achter de harmonie met opvallend veel pastoors en nonnen onder de betogers. Uit de vlaggetjes waar de betogers mee lopen te zwaaien kunnen we opmaken dat het een betoging tegen abortus is.

Als we terug aan de kamers komen zit de gastheer ongeduldig te wachten. Hij moet de reservering hebben en een paspoort. We betalen en hij maakt een kwitantie op Armin zijn naam. Na die kwitantie wil hij er één op mijn naam maken. Ik maak hem duidelijk dat de volledige som voor de twee kamers al op de kwitantie van Armin staat. Na een redelijke pinnige discussie krijg ik gelijk. De gastvrouw die ook op het kantoortje zit heeft dan tot nu toe nog geen woord gezegd. Niet als we binnenkomen en niet als we terug weg gaan. Op de kamer begin ik weer te proberen om een internet verbinding voor elkaar te krijgen. Na de zoveelste mislukte poging schiet ik in mijn welbekende colère, vlieg met mijn laptop de trap af gooi die op het bureau van de gastheer en vraag hem om mij een fatsoenlijke connectie te geven. Direct geeft hij mij een beveiligde verbinding en het paswoord. Binnen enkele seconden heb ik een snelle internet verbinding. Waarom in godsnaam kan dit niet direct geregeld woorden vraag ik me dan af. Mijn besluit staat dan ook vast, morgen ben ik hier weg. Op mijn kamer bel ik naar het hotel in Tsjechië en vraag of we een dag vroeger kunnen komen en twee nachten kunnen blijven in plaats van één nacht. Geen enkel probleem, dus vanavond inpakken, morgenochtend even langs Auschwitz’ rijden en wegwezen hier.

Hoe het zal aflopen? Morgen het vervolg op de ondertussen druk bezochte blog.

Na een uitstekende maaltijd nog een paar foto's genomen tot dat er zware onweersbuien komen opzetten.

25/05/14 Policka

Zoals verwacht een slechte nacht gehad. Om half zeven zitten we al in een nonstop benzinestation aan het ontbijt. Ik stuur een sms naar de verhuurder van de kamers dat we door omstandigheden geen tweede nacht van zijn kamer gebruik wensen te maken. Oke is het korte antwoord dat ik om zeven uur krijg.

Om kwart voor acht staan we met een vreemd gevoel op de parking van het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. We zijn alleen, buiten de parkeerwachters die ons een plaats toewijzen voor onze Trophy’s. Stipt om acht uur kunnen we het terrein op, we lopen onder de ijzeren boog met de ironische slagzin ARBEIT MACHT FREI. Ik ga dit gedeelte sereen houden, de details van wat er te zien is en hoe je je daar bij voelt hou ik ook voor mezelf. Ik zie het niet als mijn taak om een mening te geven over de gruwelen die hier gebeurt zijn. De jonge parkeerwachter waar we een heel gesprek mee hadden zegde met een paar woorden alles; Je kunt de dood voelen. Na anderhalf uur vinden we dat we genoeg gezien hebben. Stil en onder de indruk verlaten we dit verschrikkelijke oord. Ondertussen staan er op de parking al tientallen bussen die bezoekers uit de meest verschillende landen naar hier brengen. Bij het wegrijden gaan mijn gedachten naar Syrië. In 2010 heb ik daar veel vriendelijke mensen ontmoet tijdens een motorreis door het Midden-Oosten. Deze mensen leven ook weer al sinds 2011 met de gruwel van een oorlog. Het stopt dus niet.

We rijden verder door het vlakke landschap van Polen op weg naar de Tsjechische Republiek. De bewolking is opengebroken en de temperatuur stijgt van 17 graden naar een aangename 23 graden. We hebben nog 275 km voor de boeg naar onze volgende overnachting. DE wegen zijn goed, het weer is goed we zien dan ook ruim op tijd in het hotel aan te komen.
Geen grensovergang tussen Polen en de Tsjechische Republiek. Het verschil tussen de landen is simpel. In Polen is de maximum snelheid op de snelweg 140 km per uur in de Tsjechische Republiek 130 km per uur. En, we gaan van Zlothy's naar Koruna's.

Bij een mooi houtsnijwerk rijden we de regio Zuid Bohemen binnen. In het eerste stadje staat er een hoge paal met de welbekende M er op. Met geen geweld krijg ik de Trophy hier voorbij. De Big Mac was zo lekker dat ik er twee in mijn kas heb geslagen. Rond 14 u stuur ik een sms naar de dame van het pension dat we omstreeks 16 u zullen aankomen. Ik krijg onmiddellijk een bericht dat ze aanwezig zal zijn om ons in te schrijven.

Om 15u45 komen we in Policka aan, een stadje, dat fungeert als een toegangspoort tot de Zdar Hilss, een van de mooiste delen van de Tsjechisch-Moravische hoogvlakte. Het historisch centrum van de stad(waar we overnachten) is omringd door een indrukwekkende muur, versterkt met 19 torens.
Vijf minuten later arriveert de dame van de receptie, geeft ons een prachtige plaats waar we de Trophy’s kunnen stallen en laat ons de uitstekende kamers zien. We verblijven hier twee nachten. Het is nodig om een dag rust te nemen. Deze week staan er nog twee dagen autosnelweg te nemen.

Vervolg foto's Policka

26/05/2014 Rustdag in Policka

Gisteren natuurlijk laat gaan slapen. Heb op de laptop het debat kunnen volgen over de verkiezingsuitslag. Omdat dit een reis blog is onthoud ik me van commentaar op het resultaat van de verkiezingen. Al moet ik zeggen dat ik daar wel moeite mee heb.

Na een zeer goede nachtrust zitten we om acht uur aan een degelijk ontbijt. We moeten niets inpakken vandaag dus we hebben alle tijd. Na het ontbijt de politieke commentaren gelezen, kleren gesorteerd, mails beantwoord, foto’s bewerkt. Onze Trophy’s staan ook heerlijk te genieten van een dagje rust.

Rond de middag gaan we bij een plaatselijke bakker een belegd broodje eten met een goede koffie. Na het eten gaan we het centrum verkennen, natuurlijk wordt de Marian Pilar, een van de meest opmerkelijke monumenten in zijn soort in de Tsjechische Republiek gelegen in het centrale plein in de buurt van het barokke stadhuis gefotografeerd.(amai een hele uitleg voor één foto) Het dominante kenmerk van de stad is de St; -Jacobskerk. Internationaal bekende componist Bohuslav Martinu werd geboren en groeide op in een kleine kamer in de toren.
Van uit het centrum lopen we rond het stadje langs de indrukwekkende muur die rond het historisch centrum loopt. Sommige stukken zijn nog 1.220 m lang en volledig intact lang. Aan verschillende van de 21 torens zijn renovatiewerken bezig.

Na een avondwandeling sluit ik de dag af met een heerlijke maaltijd(een mooie carpaccio, 0,5 l bier, drie stukken vlees met friet 15,5 €) in de kelders van een historisch pand.
Morgen rijden we via Tabor naar Cesky Krumlov voor een laatste overnachting in de Tsjechische Republiek.

Vervolg foto's Cesky Krumlov

27/05/14 Cesky Krumlov

Om stipt zeven uur zitten we na een goede nachtrust aan het ontbijt. Zware bewolking maar het is droog. De weersvoorspelling geeft onweersbuien over het hele land. Regenkleding niet te ver weggestoken. Vol goede moed beginnen we aan en mooie rit door Zuid Bohemen. Als we vertrekken valt er en miezerige motregen en is er van vergezichten niet veel te zien wegens de laaghangende bewolking. We rijden weer over de kleinste verharde baantjes die op de kaart te vinden zijn. Aangezien er in deze streek veel aan landbouw wordt gedaan licht er af en toe redelijk wat slijk op de weg. De gashandel wordt dan ook met zachte hand gebruikt. Veiligheid voor alles is nog steeds het motto. Het weer blijft grillig met een temperatuur van 14 graden. Als de zon er af en toe doorkomt, zitten we met 21 graden het is dan ook moeilijk om de juiste keuze van kleren te bepalen. De regenkleding blijft inde koffers zitten we zijn genoeg beschermd voor het beetje motregen dat er valt. Omdat er in deze weersomstandigheden geen al te beste foto’s gemaakt kunnen worden poseren we zelf nog maar eens trots met onze Trophy’s. Trophy’s die het moet nog eens gezegd worden formidabel rijden.

Om elf uur komt de zon er goed door en wordt het aangenaam rijden over een droog wegdek. We hebben wat geluk met de buien die in de verte passeren maar waar we geen last van hebben. Nog 30 km en we zijn in Tabor, een mooi stadje waar ik een foto stop heb ingelast. Het heeft echter niet mogen zijn. Bij het binnen rijden van Tabor breekt er een onweer los onder begeleiding van kletterende regen. We zetten de Trophy's aan de kant om te schuilen. Het kleuterklasje dat voorbij komt kan het allemaal niet deren ze stappen in kleurige regenkleren lustig verder. Na een minuutje of tien is het wat minder aan het regenen maar de goesting om nog een wandeling in Tabor te gaan doen is ver zoek. Van alle buien die we hebben kunnen ontwijken is er toch wel één bui die ons bij ons pietje heeft zeker en dan juist in dit stadje. Door een wirwar van kleine straatjes met blinkende kinderkopjes rijden we voorzichtig de stad uit. Niet te geloven maar tien minuutjes later schijnt de zon, we hebben na dit intermezzo geen druppel regen meer gehad.

Cesky Krumlov komt in zicht. Volgens de reisgids zonder enige twijfel de mooiste stad van de regio Zuid-Bohemen. Na Praag is het de grootste toeristische attractie van heel Tsjechië. De historische binnenstad met en prachtig centrum staat sinds 1992 trots op de werelderfgoedlijst van Unesco. Voor het verhaal van verval en herstel verwijs ik graag naar Google. We hebben het geweten dat het een historische binnenstad heeft. Kees had niet beter gevonden dan juist in het historisch centrum en hotel te boeken. Er is geen doorkomen aan, Garmien stuurt ons allerlei kanten op waar we absoluut niet door kunnen. Teneinde raad parkeren we de Trophy’s op één van de vele parkings rond het centrum, nemen de benenwagen en gaan op zoek naar het hotel. Na een paar keer de weg te vragen vinden we het. Er is een mogelijkheid om tot aan het hotel te komen, we krijgen een soort bewijs dat we in de binnenstad moeten zijn en een kaart waarop staat aangegeven hoe we moeten rijden. Met de benenwagen terug naar de parking en starten maar. Garmien lat zien dat we juist dezelfde weg aan het rijden zijn die was aangegeven, alleen bij een straat waar een bord staat alleen toegankelijk voor voetgangers daar moeten we in. Had ik dit verkeersbord genegeerd bij het binnenrijden van de stad waren we twee uur vroeger in het hotel geweest. Voordat we bij het hotel komen zijn we een soort bezienswaardigheid voor de honderden toeristen die hier wandelen door de verkeersvrije straatjes. We zullen bij tientallen Japanners in het fotoalbum terecht komen. Bij het hotel aangekomen bagage afgezet en terug de motor op om die buiten het centrum te gaan parkeren. Niet te doen, om half twee stonden we op de eerste parking, om kwart voor vijf konden we eindelijk onder de douche. We spreken af dat we om zes uur de binnenstad gaan verkennen.

Morgen via binnenwegen naar Duitsland dan de autosnelweg op naar Kimberg voor onze laatste overnachting van deze reis. Het weerbericht voor morgen is bar slecht!!

28/05/14 Kirnberg in Duitsland.

Verschrikkelijk slecht geslapen. Om kwart over vier klaar wakker. Ik kijk door het raam de regen klettert op de daken. Om kwart voor acht zitten we aan het ontbijt, het is er aan te zien dat ik slecht heb geslapen. Ik pak een grote kom voor mijn thee, als ik er water in doe denk ik amai, die is rap vol. Ik sta gelijk een onnozele water op kom te gieten die ik onderste boven vast heb.

Het regent onophoudelijk en we zien het niet zitten om met de benenwagen de motors te gaan halen. Om bij het hotel te komen om onze bagage op te halen moeten we over twee zeiknatte houten bruggetjes, dan over blinkende kinderkopjes die in de smalle straatjes liggen. Die straatjes gaan dan met momenten ferm omhoog en omlaag met de nodige bochten we zien dit niet zitten om daar aan te beginnen in de gietende regen. We vragen of de wagen van het hotel ons kan brengen, gisteren hadden we die ook gasten zien halen. Opeens verstaan ze geen Engels meer, er is geen auto, de manager is er niet enz.enz. Om een lang verhaal kort te houden, een taxi(terwijl we er op staan te wachten nemen we een foto van het hotel) heeft ons en de bagage voor 7€ naar de parking gebracht waar onze motors hebben overnacht. In de gietende regen wordt de bagage overgeladen. Om kwart voor negen zijn we dan zo ver dat we kunnen vertrekken.
Er staat ons nog en mooie 200 km te wachten maar door dit weer hebben we er niets aan. Het is voorzichtig rijden en van vergezichten is niets te zien.

Nadat we honderd kilometer van de vierhonderdtwintig die we moeten doen stoppen we bij een bushalte om een snellere route op de gps te zetten. We zijn het beu om in dit hondenweer op de binnenwegen te blijven rijden. We geven Garmien opdracht om zo snel mogelijk de autosnelweg op te zoeken. Onder de paraplu die in de bushalte staat wordt de gps van de motor gehaald? De regen komt nu werkelijk met bakken naar beneden. Ik heb een foto waarop te zien is dat het water over de weg naar beneden komt gestroomd het is gekkenwerk om op dit soort wegen te blijven rijden. Na de berekening komt er op het scherm dat we nog 298 km voor de boeg hebben. De temperatuur schommelt heel de morgen tussen 9 en 11 graden. Volgens mij is dit toch wel iets te koud op 28 mei. Op een gegeven moment zitten we op een hoogte van 700 m en rijden pardoes in de laaghangende bewolking. Het zicht is beperkt tot een meter of tien. Ik begin te zingen; en van je hala hola houd er de moed maar in.

Mensenlief waar ben ik mee bezig. 61 jaar, de gezondheid van een zieke koe, en ik lig dan hier op 28 mei in de mist en gietende regen bij een temperatuur van 9 graden rond te dalken. Het ergste van alles is dan nog dat ik nu weer al plannen voor volgend jaar. Of zou ik misschien toch maar in een kaartclubje gaan, of biljarten. Jeu de boule zou dat niet iets voor mij zijn?

Om kwart voor negen dus gestart om kwart voor vijf in het hotel aangekomen. Heel de dag gietende maar dan ook echt gietende regen behalve het laatste half uur. Het is niet te geloven maar als ik uit de douche kom schijnt de zon. Volgens onze gastheer is er hier heel de dag geen druppel gevallen.
Afijn, we zitten in Kirnberg in Gasthof Linde in een mooie kamer en we kunnen de verwarming opzetten een luxe die we een maand hebben moeten missen.

Morgen 630 km autosnelweg naar België en dan kan ik ook deze reis die wederom een unieke ervaring was bijschrijven bij al mijn andere reizen. Morgen dus het laatste verslag van deze reis

29/05/14 De laatste rit van deze reis

Gelukkig fantastisch goed geslapen altijd meegenomen als je een dag autosnelweg voor de boeg hebt. Naar Duitse gewoonte wordt er om half acht een uitstekend ontbijt geserveerd. Kwart over acht nemen we afscheid van de vriendelijke hoteluitbater. Het is zwaar bewolkt maar we houden het buiten een par druppels droog. We hebben nog twintig mooie kilometers maar dan nis het onherroepelijk de autosnelweg op. Het is aan de frisse kant met dertien graden, de verwarming van mijn jas komt dan ook weer goed van pas. Het is al lang mijn gewoonte om bij lange autosnelweg ritten elk uur een korte pauze in te lassen. Benen even strekken, helm afzetten en wat ontspannen. Het is in Duitsland vandaag ook een feestdag dus we hebben weinig last van vrachtverkeer. Dat wil ook zeggen dat we aan een hoge snelheid kunnen rijden. We zetten de cruise-control op 140 km per uur volgens de gps. De kilometerteller van de Trophy geeft 150 km per uur aan.

De rit verloopt vrij vlot geen regen, geen vrachtverkeer en geen files maakt dat we rond de klok van drie uur thuis zijn.

Wat ik zeker over hou van deze reis is op een andere manier kijken naar de Bulgaren, Roemenen en Polen die hier uit pure noodzaak voor 5 € per uur komen werken. Het is de verdomde plicht van Europa om de sociale lasten en lonen dringend te hervormen zodat deze mensen niet verplicht zijn om elke maand ongelooflijke afstanden af te leggen om hier een boterham te kunnen verdienen.

Het is me deze reis ook opgevallen hoe vrij je kunt reizen door de Balkanlanden. De natuur is er prachtig en neem het van mij aan het is zeer de moeite om eens op verlof te gaan aan deze kant van Europa.
Ik denk ook te mogen zeggen dat Armin ook heel anders tegenover deze landen staat dan voor de reis. Ik hoop dat hij ondanks de valpartij toch genoten heeft van deze voor hem toch wel speciale reis. Maar naar mijn gevoel denk ik wel dat dit in orde is.

Het motor pak is in bad geweest, de Trophy staat half afgebroken te wachten op een ferme schoonmaakbeurt. De teerspatten zijn al van de uitlaat verwijderd en mijn bureau is een grote puinhoop na het uitpakken van de bagage.

Bij deze wil ik dan ook de talrijke lezers van de blog bedanken voor de reacties en mails die ze gestuurd hebben. Ze waren hartverwarmend tijdens koude natte avonden.

Op 01/07/14 is er weer blognieuws. Ik vertrek dan met mijn Limburgse compagnon de route Den Theo via de Alpen naar het zuiden van Frankrijk. Natuurlijk zullen dan ook weer de dagelijkse belevenissen te volgen zijn op deze fantastische blog. Men zegge het voort.

De plannen voor volgend jaar beginnen ook vorm te krijgen. Het zal zeker gen spelletje kaarten of biljarten zijn.

Met de beste groeten,
Kees

01/07/14

Hoe is het mogelijk, al zoveel gereisd en toch nog voor elke reis die ik ga doen slaap ik de nacht voor het vertrek verschrikkelijk slecht. Zo ook deze nacht weer. Om vijf uur deze morgen loop ik al rond te scharelen. Benieuwd naar het weer gooi ik de gordijnen open en zie ik een prachtige heldere lucht. Dat beloofd voor vandaag. Om half zeven ben ik niet meer te houden en wordt de Tri gestart voor weer een nieuw avontuur(tje).

Het is niet te geloven hoe graag ik dit doe, ik snuif de vroege ochtendgeuren op en laat de Tri zijn lied zingen. Het is weer genieten geblazen voor de Kees.

Het weerzien met Theo (wat al een tijd geleden is) is hartelijk en er wordt eerst nog wat bijgepraat voordat we vertrekken. Rond de klok van negen zijn we weg voor een volle dag autosnelweg. Het is nog tamelijk fris maar de zon is toch l goed van de partij. Om elf uur gaat de trui in de koffer en hebben we een heerlijke temperatuur van een graad of 22. De temperatuur loopt vandaag op tot 26 graden, je zou voor minder gelukkig worden.

Om de saaiheid van de autosnelweg wat te breken wordt er regelmatig gestopt en een koffie gedronken. De laatste 160 km zetten we er in één ruk op zodat we rond 15u30 in onze mooi gelegen chambre d’hotes aankomen. We zitten in Remiremont, de poort van de Vogezen.

Aangezien er hier geen avondeten geserveerd wordt gaan we met de motor naar het restaurant (5 km) dat ons aangeraden wordt door de gastvrouw. Het was er gezellig en we hebben er heerlijk gegeten. Om kwart voor tien zijn we terug op de kamer. We twijfelen of we nog naar de match op het WK tussen België en de VS gaan kijken maar besluiten dit niet te doen. Het is een lange dag geweest en morgen staat er een tamelijke zware rit door de Vogezen naar de Alpen op het programma (453 km). De overnachting is voorzien in Le Grand Bornand.

Helaas nog geen foto's vanwege problemen met het installeren van mijn nieuw toestel

Om 23u30 is de installatie eindelijk voltooid. Ben benieuwd hoe Belgie het heeft gedaan tegen VS

Blijkbaar is het nog niet in orde met de foto's. Aangezien het middernacht is stop ik er mee. Wordt vervolgd

Ondertussen weet ik dat de Belgen het goed gedaan hebben op het WK. Eindelijk ook een fatsoenlijk internet zodat ik de blog kan bijwerken.